இந்த தளத்தில் எழுத விருப்பம் உள்ள எழுத்தாளர்கள் Jananinaveen.novels@gmail.com அல்லது jananinaveen@saaralnovels.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளவும்

பிழையில்லா கவிதை நீயடி - கதைத்திரி

Status
Not open for further replies.

geethusri

Moderator

அத்தியாயம் - 18 :​


மிருதுளாவிடம் எதிர்ப்பு அடங்கியதை உணர்ந்ததும் தேவ் இன்னும் அவள் உதட்டில் ஆழமாக முத்தமிட தொடங்கினான்... உதட்டு முத்தம் தான் மோகத்தின் சாவி என்பதை அவன் உணர்ந்த தருணம் அது... அந்த நொடி அவளை முழுதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுள் அலையாய் பொங்கியது...


இளமை அழகை அள்ளி அணைப்பதற்கே

இரு கரம் துடிக்குது தனிமையும்

நெருங்கிட இனிமையும் பிறக்குது

இதழில் கதை எழுதும் நேரமிது... என்று காரில் ஒலித்த பாடல் வரிகள் அவன் எண்ணத்திற்கு தூபம் போட்டது.


அவள் வாயோடு வாய் வைத்து முத்தமிட்டபடி தன் கைகளை அவள் மீது அலையவிட்டவனின் கைகள் இறுதியில் அவளின் இடுப்பில் வந்து தஞ்சமடைந்தன… சற்று மேலே ஏறி இருந்த டாப் அவளின் கொடியிடை இடுப்பழகை தொட்டு ரசிக்க அவனுக்கு வசதியாய் போய்விட்டது…


இதுவரை ஆடையின் மேல் தடவி ரசித்த அங்கங்களை எந்த இடையூறும் இன்றி தொட்டு பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் தேவ் தன் கைகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளின் வயிற்றுக்கு நகர்த்தினான்.


அந்த நொடி மிருதுளாவின் உணர்வுகளை சொல்ல வார்த்தைகளே கிடையாது… அவள் ஒரு வித மயக்கத்தில் இருந்தாள்… அவன் உதடுகள் செய்யும் மாயா ஜாலத்தினாலும் கைகள் செய்யும் மாயா ஜாலத்தினாலும் அவள் வேறொரு உலகில் சஞ்சரிக்க தொடங்கினாள்.


அந்த நொடி அவள் மனதில் எதுவுமே இல்லை. தேவ் தன்னிடம் காதலைச் சொன்னது… தான் அவன் காதலை ஒப்புக் கொள்ளாதது… என்று எதுவுமே அவள் நினைவில் இல்லை… அவனால் அவள் உடலில் தட்டி எழுப்பப்பட்ட உணர்ச்சிகள் அவளை யோசிக்க விடவில்லை.


சிறிது நேரம் தன் விரல் கொண்டு அவளின் வயிற்றுப் பகுதியில் விளையாடியவன் பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன் கைகளை மேலே கொண்டு சென்றான். என்னதான் அவள் கை மற்றும் வாய் ஜாலத்தில் மயங்கிக் இருந்தாலும் மிருதுளாவின் பெண்மை சட்டென்று விழித்து எழுந்து அவன் கைகளை தடுக்கவே செய்தது.


இனிய பருவமுள்ள இளங்குயிலே

ஏன் இன்னும் தாமதம்

மன்மதக் காவியம் என்னுடன் எழுது

நானும் எழுதிட இளமையும் துடிக்குது

நாணம் அதை வந்து இடையினில் தடுக்குது

ஏங்கித் தவிக்கையில் நாணங்கள் எதற்கடி

ஏக்கம் தனிந்திட ஒரு முறை தழுவடி என்று பாடல் தொடர்ந்து ஒலித்து கொண்டிருந்தது.


அந்த வரிகளை கேட்டதும் மிருதுளாவின் பிடி தளர்ந்தது.


அவள் பிடியில் பலம் இல்லாததை உணர்ந்த தேவ் தன் மறு கையால் அவளின் விரல்களோடு விரல்களை கோர்த்துக் கொண்டவன் தன் நாக்கால் அவள் உதடுகளை பிளந்து அவள் எச்சில் என்னும் அமிர்தத்தை பருகியவாறே தன் மற்றொரு கையை இதுவரை சூரிய வெளிச்சம் கூட படாத அவளின் முன்னழகை நோக்கி கொண்டு சென்றான்.


மிருதுளாவால் அவனை தடுக்க முடியவில்லை. பிடிக்காமல் இருந்தால் என்ன செய்தேனும் அவள் அவனை விலகியிருப்பாள்... ஆனால் அவனின் ஒவ்வொரு செய்கையும் அவளுக்கு பிடித்து தொலைத்தது... தான் அவன் கைப்பொம்மை ஆகிவிட்டோம் என்று அவளுக்குப் புரிந்தது…


இப்போதும் அவள் மனம் அவனிடம் தஞ்சம் அடையவில்லை… ஆனால் அவள் உடல் அவன் விளையாட்டிற்கு அடிமையாகி விட்டது… இப்படியே சென்றிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்குமோ?


அப்போது எதிர் சாலையில் வந்த காரில் இருந்து வந்த ஹெட்லைட் வெளிச்சமும் ஹாரன் ஒலியும் அவர்கள் இருவரையும் தன் நிலைக்கு கொண்டு வந்தது.


முதலில் தன் நிலைக்குத் திரும்பிய மிருதுளா தாங்கள் இருக்கும் நிலையை உணர்ந்து வேகமாக அவன் கைகளை தன் மீதிருந்து தட்டி விட்டவள் அவனிடமிருந்து தன் உதட்டை பிரித்து எடுத்தாள்.


இந்த முறை தேவ் அவளை தடுக்கவில்லை…


ஒரு சிறு புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தவன் எதையோ சொல்வதற்காக வாயை திறந்தான்.


அவனை பேச விடாமல் தடுத்த மிருதுளா, “ப்ளீஸ் சார் தயவு செஞ்சு என்ன என்னோட அபார்ட்மெண்ட்ல விட்டுடுங்க…” என்று அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னவள் பின்னர் வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பவளை போல முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள்.


தேவ்வும் எதுவும் பேசாமல் காரை கிளப்பினான்… ஆனால் அவன் மனம் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது…


‘என்னதான் என் மேல காதல் இல்லைன்னு சொன்னாலும் இவளுக்கு என் மேல ஏதோ ஒரு வித ஈர்ப்பு இருக்கு… இல்லன்னா என்ன இந்த அளவுக்கு அனுமதிச்சிருக்க மாட்டா…’ என்று நினைத்தவன் விசில் அடித்தபடி காரை ஓட்டினான்.


அவனுக்கு எதிர்மாறான மனநிலையில் மிருதுளா இருந்தாள்.


‘நான் எப்படி இந்த அளவுக்கு அவனுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தேன்? அவன் மேல காதல் இல்ல… காதல் இல்லன்னு சொல்லிட்டு இப்போ அவன் கைகளில் உருகி குழைஞ்சா என்ன அர்த்தம்? அவன் என்ன பத்தி என்ன நினைப்பான்… ஒன்னு நான் பொய் சொல்றதா நினைப்பான்… இல்லன்னா எந்த ஆம்பள இந்த மாதிரி என்ன கட்டிப் புடிச்சு முத்தம் கொடுத்தாலும் நான் அவன் கைலயும் இப்படித்தான் குழைவேன்னு நினைப்பான்…’ என்று கண்டபடி யோசித்த மிருதுளாவிற்கு அழுகை வந்தது.


சத்தம் இல்லாமல் கண்ணீர் விட்டவள் தேவ் அதை பார்த்து விடக்கூடாது என்று நினைத்ததால் தொடர்ந்து ஜன்னல் வழியே வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது போலவே நடித்தபடி வந்தாள்.


அவளின் செய்கையை தேவ் தவறாக நினைக்கவில்லை… சங்கடத்தினாலோ வெட்கத்தினாலோ தான் அவள் இப்படி செய்கிறாள் என்று நினைத்தான்.


அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் அவள் அப்பார்ட்மெண்டின் முன்பு காரை நிறுத்தியவன் “மிது உன்னோட அப்பார்ட்மெண்ட் வந்திடுச்சி…” என்றான்.


மிருதுளா அப்போதும் அவனுக்கு முகம் காட்டாமல் இறங்கிவிட தான் நினைத்தாள்.


ஆனால் அவளின் கைகளை பிடித்து அவளை காரை விட்டு இறங்க விடாமல் செய்தவன் தன் கையால் அவள் முகத்தை திருப்பிய போதுதான் அவள் கன்னத்தில் இருந்த கண்ணீர் கரையை கவனித்தான்.


“என்ன மிது… எதுக்காக இப்போ நீ சின்ன குழந்தை மாதிரி அழுதுகிட்டு இருக்கா… இப்போ நடந்தது ஒரு இயல்பான விஷயம்… அதுக்காகவா இப்படி ஃபீல் பண்ற…” என்று மென்மையான குரலில் கேட்ட தேவ் அவள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டான்.


மிருதுளா அவனுக்கு பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.


“இங்க பாரு மிது… நிச்சயம் நான் உன்கிட்ட நடந்துகிட்ட முறைக்காக சாரி எல்லாம் கேட்க மாட்டேன்… நான் உன்கிட்ட ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கன்… என்ன பொறுத்த வரைக்கும் நீ என்னோட காதலி கூட கிடையாது… பொண்டாட்டி… அதனாலதான் கொஞ்சம் எல்லை மீறிட்டன்… என்ன பொறுத்த வரைக்கும் என் பொண்டாட்டி கிட்ட நான் அப்படி நடந்துகிட்டதுல்ல எந்த தப்பும் இல்லன்னு தான் நினைக்கிறன்… ஆனா ஒருவேளை அதனால நீ ஹர்ட் ஆகி இருந்தா சாரி…” என்று உள்ளே போன குரலில் அவன் சொன்னதும் மிருதுளாவிற்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.


‘இப்போ நடந்ததுக்கு முழுக்க முழுக்க அவன் மட்டும் பொறுப்பில்லையே…’ என்று நினைத்தவள் “இல்ல சார் நான் அதை நினைச்சு அழல… உண்மையை சொல்லனும்னா ரெண்டு பேருமே ஒரு நொடி உணர்ச்சி வசப்பட்டுட்டோம்… இதுல உங்களை மட்டும் குறை சொல்ல எனக்கு மனசு வரல…” என்று அவள் வேகமாக சொன்னதும்


“அப்போ எதுக்காக இப்படி அழுதுகிட்டு இருக்க… சும்மா என்ன சமாதானம் பண்ணனும்னு பொய் சொல்லாத மிது…” என்று சொன்னான்.


“இல்ல சார்… தான் அத நெனச்சு சத்தியமா அழல… உங்கள காதலிக்கல காதலிக்கலன்னு சொல்லிட்டு நீங்க என்னைத் தொட்டதும் உங்கள் கைகள்ல நான் அப்படி உருகி குழைஞ்சத நெனச்சா எனக்கு கொஞ்சம் அசிங்கமா இருக்கு சார்… இது மாதிரி தான் வேற யாராவது என்ன தொட்டாலும் நான் அவங்க கைலயும் உருகி குழைவேனோன்னு ஒரு கேள்வி எனக்குள்ள வந்துச்சு… இப்படிப்பட்ட கேவலமான பொண்ணா நான்னு நினைச்சதும் எனக்கு அழுகை வந்துடுச்சு… அவ்வளவுதான் சார்…”


அவளைக் கனிவுடன் பார்த்த தேவ் “இதுக்காகவா நீ இவ்வளவு நேரம் அழுத… நீ நெனைக்கிறது தப்புடி… வேற யாரு உன்ன தொட்டு இருந்தாலும் நீ அவங்க கூட இப்படி குழைஞ்சி இருப்பியா என்ன… உனக்கு என் மேல ஏதோ ஒருவித ஈர்ப்பு இருக்கு… என்னதான் நான் சொன்ன காதல் மேல நம்பிக்கை இல்லை நம்பிக்கை இல்லைன்னு உன் வாய் சொன்னாலும் உன் உள்மனசு என்னோட காதலை நம்பினதால மட்டும்தான் நீ என்னை நம்பி கார்ல ஏறுன… நான் கொடுத்த முத்தத்தையும் வாங்கி கிட்ட… இனி இந்த மாதிரி கிறுக்குத் தனமா எதையாவது யோசிக்காம என்னோட காதல ஒத்துக்கற வழிய பாரு…” என்றவன் அவள் கைகளை தூக்கி புறங்கையில் முத்தமித்தான்.
 

geethusri

Moderator

அத்தியாயம் - 19 :


தன் கைகளை தேவ்வின் பிடியிலிருந்து விலக்கிய மிருதுளா அவனிடம் எதுவும் சொல்லாமல் காரை விட்டு இறங்கி சென்று விட்டாள்.


சிறு புன்னகையுடன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவ் ‘மிது உன் மனசுல நான் எப்பவோ நுழைஞ்சிட்டன்… அது தெரியாம நீ இன்னும் என் மேல காதல் வரலன்னு சொல்லிக்கிட்டு திரியற… கூடிய சீக்கிரமே உனக்கு என் மேல இருக்க காதல ஒத்துக்க வைக்கிறனா இல்லையான்னு பாரு…’ என்று முணுமுணுத்தவன் விசில் அடித்தபடி காரைக் கிளப்பினான்.


மிருதுளாவின் மனதில் தான் நுழைந்ததை அறிந்த தேவ்விற்கு அவன் மனதில் மிருதுளா சத்தமின்றி நுழைந்துவிட்டது தெரியாமல் போனதுதான் விதி…


தன் அப்பார்ட்மெண்ட்க்கு வந்த மிருதுளாவிற்கு எதைப் பற்றியும் யோசிக்கவே பிடிக்கவில்லை… தான் யோசிக்கத் தொடங்கினால் தன் மனம் தேவ்வின் புறம் சாய்ந்து விட வாய்ப்பு அதிகம் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அதனாலேயே அவள் யோசிக்க பயந்தாள்.


நேராக தன் அறைக்குச் சென்று உடையை மாற்றியவள் எதுவும் சாப்பிட பிடிக்காததால் பாலை மட்டும் காய்ச்சிக் குடித்துவிட்டு வந்து படுத்தாள்.


அப்போது அவளின் போன் ஒலித்தது.


‘இந்த நேரத்துல யாருடா நமக்கு போன் பண்றது’ என்று யோசித்தபடி அவள் போனின் திரையை பார்த்த போது அழைப்பது அவளின் ஆடிட்டர் மகேஷ் என்பதை தெரிந்து கொண்டவள் அடுத்த நொடி போனை ஆன் செய்து “ஹலோ சார்” என்றாள்.


“சாரிமா மிருதுளா… இந்த நேரத்துல உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டன்…” என்று சொன்னவர் மேலும் தொடர்ந்து “திரும்பவும் ஒரு பிரச்சனை மிருதுளா… அமிர்தா நாளைக்கு காலையில உன்னோட வந்து ஜாயின் பண்றதா இருந்தது இல்லையா? இப்போ அவள வர முடியாத சூழ்நிலை…” என்று சங்கடத்துடன் சொன்னார்.


“என்ன விஷயம் சார்? ஏன் அமிர்தாவால நாளைக்கு வர முடியாது?”


“அவளோட பாட்டி திடீர்னு இன்னைக்கு ஈவ்னிங் இறந்துட்டாங்களாம்… அவங்க இறுதி காரியம் முடிச்சு அவ வரதுக்கு இன்னும் மூணு நாள் ஆகும்… அது மட்டும் இல்லாம அவங்க சைட்ல எல்லாம் ஏழாம் நாளே காரியம் பண்ணிடுவாங்களாம்… அதுக்கும் அவ போகணுமாம்… அதுதான் வந்து வந்து போறது கஷ்டம் சார்ன்னு ஒரு வாரம் லீவ் கொடுங்கன்னு கேட்கறா… இந்த மாதிரி விஷயன்றதனால முடியாதுன்னும் சொல்ல முடியல… நீ என்னம்மா சொல்ற…”


“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல சார்… என்னால தனியா மேனேஜ் பண்ணிக்க முடியும்… டீடைல்ஸ் எல்லாம் பக்காவா இருக்கு… அது மட்டும் இல்லாம இது இயர் எண்டு ஆடிட் இல்லயே... குவார்ட்டலி ஆடிட் தான... அமிர்தா வரலன்னா ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல… கூட ரெண்டு மணி நேரம் இருந்தா நானே இந்த வாரத்துக்குள்ள எல்லா வேலையையும் முடிச்சிடுவன்… ஆனா தேவ் சார் என்ன சொல்லுவார்ன்னு தெரியல… ஏற்கனவே அமிர்தாவுக்காக ஒருமுறை எக்ஸ்கியூஸ் கேட்டுட்டோம்… திரும்பவும் அவர்கிட்ட எப்படி சார் எக்ஸ்கியூஸ் கேட்கறது?” என்று மிருதுளா தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.


“அதைப் பத்தி நீ கவலைப் படாத… தேவ் கிட்ட நான் பேசிக்கிறன்… எடுத்து சொன்னா புரிஞ்சிப்பார்… அதுமட்டுமில்லாம அவருக்கு வேலை முடியறது மட்டும் தான் முக்கியம்… உன்னால இந்த வாரத்துக்குள்ள எல்லா வேலையையும் முடிக்க முடியுமா? அப்படி இல்லேன்னா சொல்லு… நான் பெங்களூர்ல இல்ல டெல்லியில இருந்து யாரையாவது வரவழைக்கிறான்…” என்று அவர் சொன்னார்.


“இல்ல சார்… இங்க அப்படி ஒன்றும் பெருசா வேலை இல்ல… நான் சொன்ன மாதிரி என்னால தனியா மேனேஜ் பண்ணிக்க முடியும்… என்ன ஒரு ரெண்டு மூனு மணி நேரம் எக்ஸ்ட்ரா ஒர்க் பண்ற மாதிரி இருக்கும்… பட் ஐ கேன் மேனேஜ் சார்… நீங்க அமிர்தாவுக்கு லீவ் கொடுத்துடுங்க… அதே சமயம் தேவ் சாருக்கும் விசயத்த இன்பார்ம் பண்ணிடுங்க…” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.


அடுத்த ஐந்தாம் நிமிடம் அவளுக்கு போன் செய்த தேவ் எடுத்த எடுப்பில் “மகேஷ் போன் பண்ணார்… உன்னோட கொலீக் அமிர்தாவுக்கு வர முடியாத சூழ்நிலையாம்… ஆனா நீயே இந்த வாரத்துக்குள்ளயே எல்லா கணக்கையும் முடிச்சிடுவேன்னு சொன்னார் உண்மையா?” என்று கேட்டான்.


“ஆமா சார்… அமிர்தாவோட பாட்டி இறந்துட்டாங்களாம்… அதனாலதான் அவளால வர முடியல சார்… தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…”


“இதுல நான் தப்பா எடுத்துக்க என்ன இருக்கு… எனக்கு என் வேலை முடிஞ்சா போதும்… நீங்க எத்தனை பேர் வந்து வேலை பாக்கறீங்கன்றது எனக்கு முக்கியம் கிடையாது… ஆனா நீ டெய்லி கூட கொஞ்ச நேரம் இருந்து எக்ஸ்ட்ரா ஒர்க் பண்ண வேண்டி இருக்கும்னு சொன்னாரே…”


“ஆமா சார்… டெய்லி ஆபீஸ் முடிஞ்ச பிறகு ஒரு மூணு மணி நேரம் இருந்து வேலை பாத்து இந்த வாரத்துக்குள்ள எல்லா கணக்கையும் முடிச்சிடறன்…” என்று அவள் சொன்னதும்


“என்னால அதுக்கு அலோ பண்ண முடியாது மிது… ஆறு மணிக்கு வேலை முடிஞ்சதுக்கப்புறம் ஒன்பது மணி வரைக்கும் வொர்க் பண்ணிட்டு நீ எப்போ வீட்டுக்கு போவ… நைட் ஒன்பது மணிக்கு மேல நீ தனியா போறது உனக்கு சேப் கிடையாது… அதனால நீ என்ன பண்ற மார்னிங் டூ ஹவர்ஸ் முன்னாடியே வந்து ஒர்க்க ஸ்டார்ட் பண்ணிடு… அப்புறம் ஈவினிங் எக்ஸ்ட்ரா ஒன் ஹவர் பண்ணு…” என்று அழுத்தமான குரலில் சொன்னான்.


“மார்னிங் டூ ஹவர்ஸ்ன்னா நான் ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஆபீஸ் வர மாதிரி இருக்குமே சார்… அது கொஞ்சம் கஷ்டம்…” என்று அவள் தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.


“எனக்கு அத பத்தி எல்லாம் கவலையில்ல… உன்னோட சேப்டி மட்டும் தான் எனக்கு முக்கியம்… ஒன் வீக் தானே… அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வா… நான் எப்பவும் ஆபிஸிலேயே இருக்க மாட்டன்… நான் அங்க இருக்கறதா இருந்தா நீ எவ்வளவு நேரம் வேலை பார்த்தாலும் உன்னை கொண்டு போய் வீட்ல விட்டுட்டு அப்புறம் நான் போவன்… அதுக்கு வாய்ப்பே இல்லாத போது என்னால ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது… டூ வாட் ஐ சே மிது” என்றவன் அவள் பதில் சொல்ல அவகாசம் கொடுக்காமல் அழைப்பை துண்டித்து விட்டான்.


தன் கையில் இருந்த போனையே வெறித்துப் பார்த்த மிருதுளா ‘அடேய் நான் ஏழு மணிக்கு ஆபீஸ்ல இருக்கணும்னா அஞ்சு மணிக்கு எழுந்து குளிச்சி கிளம்பணும்டா… அது எனக்கு எவ்வளவு கஷ்டம்னு உனக்கு தெரியுமா?’ என்று புலம்பினாலும் தேவ் சொன்னதை செய்தாக வேண்டிய நிலையில் அவள் இருந்ததால் அடுத்த நாள் காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்து தேவ்வை திட்டிக்கொண்டே தயாரானவள் தன் வீட்டை விட்டு கிளம்ப விருந்த தருணம் காலிங் பெல் அடித்தது.


‘யாருடா அது... இவ்வளவு காலையில வந்திருக்கறது…’ என்று யோசித்தபடி கதவைத் திறந்தவள் அங்கே கையில் பொக்கேயுடன் ஒருவன் நின்றிருப்பதை பார்த்தாள்.


ஆனால் நேற்று போல் இன்று அவளுக்கு திகைப்பெல்லாம் ஏற்படவில்லை. இந்த ஒரு நாளிலேயே தேவ்வின் அதிரடிக்கு அவள் பழகி இருந்தாள்.


பொக்கேயை வாங்கி கொண்டு கதவை சாத்தியவள் தன் கையில் இருந்த ஆர்கிட் பூக்களை வருடினாள்.


‘நேத்து ரோஜா… இன்னைக்கு ஆர்கிட்டா கலக்கறடா…’ என்று முணுமுணுத்தவள் வாடியிருந்த ரோஜாவை எடுத்து குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டு அந்த ஆர்கிட் மலர்களை பிளவர் வாஷில் வைத்து விட்டு வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்பினாள்.


அவள் ஆபீஸ் வந்த போது செக்யூரிட்டியை தவிர யாரும் இல்லை…


‘அடேய் படுபாவி இப்படி ஈ … காக்கா கூட வராத நேரத்திற்கு என்ன ஆபீஸ் வர வச்சிட்டியே… உன்ன எல்லாம் என்ன பண்றது… எல்லாம் என் நேரம்… நீ சொல்றத கேட்க வேண்டிய இடத்துல நான் இருக்கன்…’ என்று புலம்பியபடி தன்னுடைய இருக்கைக்கு சென்றவள் மேஜை டிராயரில் இருந்த பைல்களை எல்லாம் எடுத்து தன் மேஜையின் மீது அடுக்க தொடங்கினாள்.


அப்போது “ஹாய் மிது குட்டி… குட் மார்னிங்…” என்ற குரல் திடீரென்று கேட்டதும் தன் கையில் வைத்திருந்த பைல்களை பயத்தில் கீழே போட்டவள் தன் நெஞ்சை பிடித்தபடி நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.


“நீங்க தானா சார்… நான் யாரோன்னு நெனச்சி பயந்துட்டன்…” என்று சொன்னவள் கீழே போட்ட பைல்களை எடுத்து மேஜை மீது வைத்தாள்.



“என்னைத் தவிர வேற யார் உன்னை இப்படி செல்லமா கூப்பிடுவாங்க…” அவளை முறைத்தபடி கேட்டவன் “என்ன மேடம் என்ன திட்டிக்கிட்டே வந்தீங்க போல…” என்று கேட்டுவிட்டு அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்தான்.
 

geethusri

Moderator

அத்தியாயம் - 20 :


‘நாம திட்டினது இவனுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்று நினைத்த மிருதுளா திருதிருவென்று முழித்தபடி அவனைப் பார்த்தாள்.


“என்னடி திருட்டு முழி முழிக்கிற… நீ திட்டினது எப்படி எனக்கு தெரியும்னு யோசிக்கிறியா… நான் தான் உனக்கு முன்னாடியே இங்க வந்து உட்கார்ந்து கிட்டு சிசிடிவி வழியா உன்ன பாத்துக்கிட்டு இருந்தேனே…” என்று புன்னகையுடன் சொன்னான்.


‘அடப்பாவி இவன் இதையே தொழிலா வச்சிக்கிட்டு இருக்கான் போல” என்று நினைத்தவள் “எனக்குதான் வேலை இருக்குன்னு நான் சீக்கிரம் வந்தன்… நீங்க ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்தீங்க?” என்று கேட்டாள்.


“என்ன மிது குட்டி இப்படி கேட்டுட்ட… உன்னப் பாக்கறத விட மாமனுக்கு வேற வேலை என்ன இருக்கு சொல்லு… உன்கிட்ட இப்படி தனியாப் பேசணும்னு தானே நானே உன்ன காலையில வரவழைச்சன்… ஆபிஸ் முடிஞ்ச பிறகு நீ ஓவர்டைம் வேலை பார்த்தா எப்படியும் ஒன்னு ரெண்டு பேராவது இருப்பானுங்க… என்னால சகஜமா இந்த மாதிரி வந்து உன்கிட்ட பேச முடியாது… இதுவே காலையிலனா எவனும் எட்டு மணிக்கு முன்னாடி வரமாட்டான்… அதான் உன்னை காலைல ஏழு மணிக்கு வர சொன்னன்… எப்படி மாமாவோட ஐடியா…” என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்தான்.


‘அடப்பாவி நீ என்கிட்ட தனியா கடலை போடறதுக்காக தான் என்ன காலையிலயே வர சொன்னியா… நேத்து நைட்டு சேஃப்டி அது இதுன்னு கத உட்டியேடா… நான் கூட ஒரு நிமிஷம் நீ சொன்னதெல்லாம் உண்மைன்னு நம்பிட்டன்…’ என்று உள்ளுக்குள் புலம்பியவள் “அப்போ நேத்து நைட்டு என்னோட சேஃப்டிக்காக தான் காலையில வர சொன்னேன்னு சொன்னது எல்லாம் பொய்யா சார்…” என்று அவனை முறைத்தபடி கேட்டாள்.


“சத்தியமா இல்ல மிது குட்டி… அதுவும் ஒரு காரணம் தான்… ஆனா முக்கியக் காரணம் உன்கிட்ட இந்த மாதிரி தனியா பேசறதுக்காக தான் காலையில சீக்கிரம் வர சொன்னேன்… என் மிது கிட்ட ஒரு மணி நேரம் பேசிட்டு போனா என்னோட பேட்டரி ஃபுல்லாயிடும்… மாமாவும் அன்னைக்கு முழுக்க சந்தோஷமா வேலை பார்ப்பேன் இல்லையா?” என்று அவன் சொன்னதும்


“ஏன் எல்லாரும் இருக்கும் போது நீங்க என்கிட்ட பேசக் கூடாதுன்னு உங்க கம்பெனில ஏதாவது ரூல் இருக்கா?” என்று மிருதுளா எரிச்சலுடன் கேட்டாள்.


அவள் கஷ்டம் அவளுக்கு… ஏற்கனவே காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்து கிளம்ப வேண்டி இருந்ததில் கடுப்புடன் இருந்தவள் இப்போது இவன் சொன்ன காரணத்தை கேட்டதும் மேலும் கடுப்பானாள்.


“அப்படியெல்லாம் எந்த ரூலும் இல்லை மிது… ஆனா இதுவரைக்கும் நான் தேவையில்லாம எங்கயும் ரவுண்ட்ஸ் வரமாட்டன்… ஏதாவது முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னா கூட அந்தந்த டிபார்ட்மென்ட் ஹெட்ட கூப்பிட்டு பேசிடுவன்… அப்படி இருக்கும் போது திடீர்னு நான் அடிக்கடி உன் டிபார்ட்மென்ட் பக்கம் தலை காட்டினாலோ இல்லனா உன் கிட்ட வந்து ஏதாவது பேசினாலோ தேவையில்லாம நம்ம பத்தின வதந்திகள் இந்த ஆபீஸ்ல பரவிடும்… இந்த மாதிரி வதந்திகளை ஒரு ஆணா என்னால ரொம்ப ஈஸியா இத கடந்து போக முடியும்… ஆனா உன்னால எந்த அளவுக்கு கடந்து போக முடியும்னு தெரியாம நான் ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பல… ஆனா அதே சமயம் உன் கூட பேசாமலும் என்னால இருக்க முடியல… ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர மற்ற கிழமைகளில் ஆபீஸ தவிர மத்த இடத்துல உன்ன மீட் பண்ண முடியாது… இதையெல்லாம் யோசிச்சுதான் நான் இப்படி பண்ணன்…” என்று சொன்னவன் மேஜையின் மீதிருந்த அவளின் கைகளை ஒரு முறை பிடித்து அழுத்தினான்.


‘என்னதான் என் பின்னாடியே சுத்தினாலும் மத்தவங்க என்ன பத்தி தப்பா நினைக்க கூடாதுன்னு எனக்காகவும் யோசிச்சி தான் இப்படி பண்ணி இருக்கான்... ஒரு நிமிஷம் நாம இவனை தப்பா நினைச்சுட்டோமே’ என்று வருந்திய மிருதுளா “சாரி சார்… உங்கள தப்பா நெனச்சிட்டன்…” என்று அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள்.


“சாரி கேக்கற அளவுக்கு நீ எதுவும் தப்பா கேக்கல மிது… அதேசமயம் நமக்குள்ள சாரிக்கோ தேங்க்ஸ்கோ அவசியமில்லை… புரிதல் இருந்தால் போதும்…” என்று புன்னகையுடன் சொன்னவன் “ஆமா நேத்து நைட் நல்லா தூங்கினியா?” என்று கேட்டான்.


தீடிரென்று அவன் அப்படி கேட்டதும் ஒரு நொடி திகைத்தவள் “ஏன் சார் இப்படி கேக்கறீங்க… நல்லா தூங்கனன்… அதுவும் காலையில சீக்கிரம் எழுந்திருக்கணும்ன்றதால சீக்கிரமே தூங்கிட்டன்…” என்று குழப்பத்துடன் பதிலளித்தாள்.


“அடிப்பாவி நேத்து நைட் கார்ல நமக்குள்ள இப்படி இப்படி… அப்படி அப்படி எல்லாம் கசமுசா நடந்தத நினைத்து பார்த்து இந்த மாமனோட நெனப்புல கட்டில்ல உருண்டு புரண்டு தூக்கம் வராம புலம்பி இருப்பேன்னு நெனச்சா இப்படி ஒத்த வார்த்தையில என்னோட மனச வச்சுட்டியே ஒடச்சிட்டியே... உன்ன மாதிரி ஒருத்திய நான் எப்போ என்ன லவ் பண்ண வச்சி இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் என் நெனப்புலேயே சுத்த விடறது... நான் நெனச்சது நடக்கறதுக்குள்ள எனக்கு நாக்கு தள்ளிடும் போலயே..." என்று புலம்பியவனை பார்த்து சிரித்த மிருதுளா, "புரிஞ்சா சரி... நேத்து நடந்தது ஜஸ்ட் அன் ஆக்சிடென்ட்... நான் அத பத்தி யோசிக்க கூட விரும்பல... நாம சொல்றதை எல்லாம் ரசிக்கிறாளே... அதனால ஈஸியா மடிஞ்சிடுவான்னு தப்பு கணக்கு போடாதீங்க... அப்புறம் நேத்து நடந்ததை வச்சும் கற்பனை கோட்டை கட்டிடாதீங்க... என் உடம்பு உங்க பேச்சை கேட்ட மாதிரி மனசும் கேக்காது... ஏன்னா அது பாறை மாதிரி உறுதியானது... உங்களால அவ்வளவு சீக்கிரம் அசைக்க முடியாது..." என்று சொன்னாள்.


"அத அசைக்கறது மட்டும் இல்ல... அந்த பாறையில விதையா நொழஞ்சி செடியா மொளைக்கறானா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு..." என்று தேவ் ஆழ்ந்த குரலில் சொல்லி கொண்டிருந்த போது அங்கு வந்த அவன் செகரட்டரி மகாதேவன்,"சாரி டு டிஸ்டர்ப் யு சார்... ஒரு சின்ன பிரச்சனை... ஆனா அத நீங்களே தான் பாத்தாகணும்... அதான் உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ற மாதிரி ஆயிடிச்சு..." என்றார்.


" என்ன மகாதேவன்... உங்களால அத பாக்க முடியாதா... இவ்வளவு காலையில வந்து டிஸ்டர்ப் பண்றிங்க..."


"இல்ல சார்... இது நீங்களே பாக்க வேண்டியது... அதனாலதான் மேடம் கூட நீங்க பேசிட்டிருக்கும் போது டிஸ்டர்ப் பண்ற மாதிரி ஆயிடிச்சு..." என்று தயக்கத்துடன் சொன்னார்.


"சரி சரி... இங்கிருந்து கிளம்புங்க... நான் இன்னும் ஐஞ்சு நிமிசத்துல வரன்..." என்று அவன் சொன்ன அடுத்த நொடி அவர் அங்கிருந்து மாயமானார்.


மகாதேவன் சென்ற வேகத்தை பார்த்த மிருதுளா,"எதுக்காக சார் அவர் கிட்ட இவ்வளவு ஹார்ஷா பேசறீங்க... அவரோட வேலைய தான அவர் பாத்தாரு... நீங்க அவர் கிட்ட பேசின முறை ரொம்ப தப்பு சார்..." என்று சிறிதும் தயக்கமின்றி நேரடியாக சொன்னாள்.


"என்கிட்ட இதுவரைக்கும் யாரும் இப்படி முகத்துக்கு நேரா நீ பண்ணது தப்புன்னு சொன்னதில்லை மிது... அதுக்கு நான் யாரையும் அனுமதிச்சதில்லை... எனக்கு அது பிடிக்கவும் பிடிக்காது... நீதான் முதல் முறையா இப்படி சொல்லி இருக்க..." என்று ஆழ்ந்த குரலில் சொன்னவனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தவள்," என் மனசுல தப்புன்னு பட்டதை நான் சொன்னன்... அவ்வளவுதான் சார்... ஆனா இதுக்காக நான் உங்ககிட்ட மன்னிப்பெல்லாம் கேக்க மாட்டன்..." என்றாள்.


"நானும் உன்ன மன்னிப்பெல்லாம் கேக்க சொல்லலையே... நீ இப்படி பேசறது கூட எனக்கு பிடிச்சிருக்கு மிது குட்டி... ஐ லவ் யு டி..." என்று உற்சாகமாக சொன்னவனை பார்த்து தன் கைகளால் தலையில் அடித்து கொண்ட மிருதுளா 'இவனுக்கு வேற வேலையே இல்ல... ஒரு சின்ன கேப் கெடச்சா போதும்... தன் காதலை சொல்ல ஆரம்பிச்சிடுவான்...' என்று சலித்தபடி நினைத்தவள், "சார்... மகாதேவன் சார் ஏதோ பிரச்சனைனு சொன்னாரே அத மொதல்ல போய் பாருங்க... எனக்கும் செய்யறதுக்கு நிறைய வேலை இருக்கு" என்று கண்டிப்புடன் சொன்னாள்.


"மேடம் பேச்சுக்கு அப்பீல் ஏது? இதோ கிளம்பிட்டன்..." என்று சிரித்தபடி சொன்னவன் தன்னுடைய அறைக்கு சென்றான்.


இவனுக்காக அங்கு மகாதேவன் காத்திருப்பதை பார்த்தவன்,"சொல்லுங்க மகாதேவன்... என்ன பிரச்சனை?" என்று கேட்டான்.


"பிரச்சனையா? அப்படி எதுவும் இல்லயே சார்... நீங்கதான மிருதுளா கிட்ட நீங்க பேச தொடங்கின பத்தாவது நிமிஷம் வந்து அப்படி சொல்ல சொன்னிங்க..." என்று குழப்பத்துடன் சொன்னார்.
 

geethusri

Moderator

அத்தியாயம் - 21 :


“ஓ… சாரி மகாதேவன்… ஏதோ நியாபகத்துல நான் அத சுத்தமா மறந்துட்டன்… சரி நீங்க கிளம்புங்க…” என்று தேவ் சொன்னான்.


‘என்னது மறந்துட்டாரா… நாமளே இவர் சொன்னதை விட பத்து நிமிஷம் லேட்டா போயி தான் ஆஜரானோம்… அதுக்கே திட்டு விழும்னு பயந்து கிட்டு இருந்தா மறந்துட்டேன்னு சொல்றாரு… எப்படியோ நம்ம தல தப்பிச்சத நினைத்து சந்தோஷப்பட்டுக்க வேண்டியதுதான்…’ என்று நினைத்த மகாதேவன் தேவ்வின் அறையை விட்டு கிளம்பினார்…


‘எப்படி நடந்தது இது… நான் இது வரைக்கும் இந்த மாதிரி என்ன மறந்து யார்கிட்டயும் பேசிக்கிட்டு இருந்ததில்லையே… இந்த மிருதுளா கிட்ட பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல பேசறதே வேஸ்ட் ஆப் டைம்னு நெனச்சி தானே நான் மகாதேவனை வர சொன்னன்… இப்போ என்னடான்னா அவர வர சொன்னதையே மறந்துட்டு அவ கிட்ட பேசிகிட்டு இருந்திருக்கன்… அப்படி என்ன அவ கிட்ட அவ்வளவு சுவாரசியமா பேசனன்?’ என்று நினைத்தவனுக்கு மிருதுளாவுடன் தான் என்ன பேசினோம் என்பது சுத்தமாக நினைவில் இல்லை.


தற்செயலாக தன் அறையில் இருந்த கடிகாரத்தை பார்த்தவன் ‘என்னது அரைமணி நேரமா அவ கிட்ட பேசிகிட்டு இருந்திருக்கேன்னா… ஆனா என்ன பேசினன்னு எவ்வளவு யோசிச்சாலும் ஞாபகத்துக்கு வர மாட்டேங்குதே…” என்று நினைத்தவன் சிசிடிவியின் மீது பார்வையைப் பதித்தான்.


காலையில் சீக்கிரமே கிளம்பி வர வேண்டி இருந்ததால் மிருதுளாவிற்கு வீட்டில் காபி போட்டு குடிக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை… சரி கம்பெனிக்கு சென்று குடித்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவள் தேவ் சொன்ன நேரத்திற்கு சரியாக வந்து விட்டாள்…


ஆனால் அவள் வந்த அடுத்த நொடி தேவ் வந்து அவளிடம் பேச தொடங்கியதால் அவளால் காபி குடிக்க முடியாமல் போய்விட்டது… தினமும் எழுந்ததும் காபி குடித்து பழகியவளுக்கு இன்று குடிக்காததால் தலை வலிக்க தொடங்கியது… அதனால் தேவ் சென்றதும் அந்த தளத்தில் இருந்த காபி மெஷினை நோக்கிச் சென்றவள் ஒரு கப்பில் காபியை பிடித்துக்கொண்டு வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.


ஒரு வாய் தான் அவள் காபி குடித்திருப்பாள்… அடுத்த நொடி அவளின் போன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது…


‘காலைல முழிச்ச முகமே சரியில்ல போல… ஒரு வாய் காபி நிம்மதியா குடிக்க முடியுதா…’ என்று சலித்தபடி போனை எடுத்து அதன் திரையை பார்த்தவளின் கண்களில் தேவ் என்ற பெயர் பட்டது.


‘இப்போதானே போனான்… அதுக்குள்ள எதுக்கு போன் பண்றான்… மகாதேவன் வேற ஏதோ பிரச்சனைன்னு சொன்னாரே… அது பத்தி பேசறதுக்காக இருக்குமோ?’ என்று நினைத்தவள் வேகமாக போனை ஆன் செய்து காதில் வைத்தாள்.


அவள் ‘ஹலோ’ என்ற வார்த்தையை கூட சொல்லவில்லை… அதற்குள் மறுமுனையில் இருந்த தேவ் “நான் உன்கிட்ட அன்னைக்கு நைட்டே சொன்னன் தான… காபி குடிக்கிறது உடம்புக்கு நல்லது இல்ல… பால் குடிச்சு பழகுன்னு… நான் சொன்னதை கேட்க கூடாதுன்ற முடிவுல இருக்கியா? நல்லதை யார் சொன்னாலும் கேட்டுக்கணும் மிது…” என்று படபடவென்று பொரிந்தான்.


‘ஐயோ கடவுளே இவன் என்ன சிசிடிவி வழியா என்னோட ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனிக்கிறத மட்டுமே வேலையா வச்சிருக்கானோ…’ என்று உள்ளுக்குள் சலித்துக் கொண்டாலும் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் அவன் அக்கறை சக்கரையாய் தித்தித்தது.


“அது வந்து சார் டெய்லி காபி குடித்து பழகிட்டன்… அத குடிக்கலனா தலை வலிக்குது… அதனாலதான் இப்போ காபி குடிக்கிறன்… நீங்க என் மேல உள்ள அக்கறையில தான் சொல்றீங்கன்னு எனக்கு புரியுது… ஆனா நீங்களும் என்னை கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கோங்க…” என்று தன்மையாகவே பதில் சொன்னாள்.


“சரி நீ இவ்வளவு சொன்னதால விடறன்… ஆனா இனிமே காலைல ஒருவேளை… சாயந்திரம் ஒரு வேளை… ரெண்டு வேலை மட்டும்தான் நீ காபி குடிக்கணும்… மிச்ச நேரமெல்லாம் பால் இல்லனா பிரெஷ் ஜூஸ் மட்டும்தான் குடிக்கணும்…” என்று அவன் கட்டளை போல சொன்னாலும் மிருதுளா இவன் யார் நமக்கு கட்டளையிட என்று கோபம் எல்லாம் படவில்லை…


அவள் மீது இது போல அவள் அம்மாவைத் தவிர வேறு யாருமே அக்கறையுடன் கோபப்பட்டது இல்லை… அதனால் தேவ்வின் கரிசனமான கோபத்தில் அவள் மனம் நெகிழ்ந்தது…


“சரிங்க சார்… இனி நிச்சயம் நீங்க சொல்ற மாதிரியே பண்றன்… இப்போ எனக்கு வேலை இருக்கு நான் போனை வைக்கிறேன்…” என்று சொல்லிவிட்டு வேலை செய்யத் தொடங்கினாள்.


காபி குடித்து முடித்து விட்டு வேலையைத் தொடங்கியவள் தான்… மதிய உணவு இடைவேளை வரை எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல் வேலை செய்தாள்… மதிய இடைவேளை முடிந்து வந்த பிறகும் இதே கதை தொடர்ந்தது…


தொடர்ந்து வேலை பார்த்ததால் லேசாக தலை வலிப்பது போல உணர்ந்த மிருதுளா தன் கையைத் திருப்பி மணியை பார்த்தாள்.


‘அஞ்சு மணி தான் ஆகுதா… இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் வேலை பார்க்கணுமே… இந்த தலைவலி போட்டு பாடா படுத்துது… பேசாம ஒரு காபி குடிக்கலாம்…’ என்று நினைத்தவள் காபி மெஷினை நோக்கிச் சென்றாள்.


தேவ் காலையில் சொன்னதெல்லாம் அப்போது அவளுக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை…


அவள் காபி மெஷினிடம் சென்ற அடுத்த நொடி தேவ்விடம் இருந்து போன் வந்தது.


அழைத்தது யார் என்று பார்க்காமல் அழைப்பை எடுத்தவள் “ஹலோ” என்று சொல்லியபடி அருகிலிருந்த கப்பை எடுத்தாள்.


“ஏண்டி காலையில தானே உன்கிட்ட அவ்வளவு சொன்னன்… அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு காபி மெஷின் கிட்ட போய் நிற்கிற… நான் உன்கிட்ட சொன்ன கோட்டா ஏற்கனவே முடிஞ்சிடுச்சி… ஒழுங்கு மரியாதையா அந்த கப்ப எடுத்த இடத்திலேயே வச்சிட்டு கீழே கேண்டீனில் போய் ஜூஸோ இல்ல பாலோ குடிச்சிட்டு வா…” என்று சொன்னதும் ஆச்சரியத்தில் தன் கண்களை அகல விரித்த மிருதுளா “சார் நீங்களா?” என்று கேட்டாள்.


“நானேதான்… ஒழுங்கு மரியாதையா நான் சொன்னத செய்…”


“ஆனா சார்… நீங்கதான சாயந்திரம் ஒரு வேளை காபி குடிச்சிக்கோன்னு சொன்னீங்க…”


“ஆமா சொன்னன் தான்… ஆனா நீ இன்னைக்கு காலையில டீ பிரேக் விட்ட போதும் மத்தவங்களோட சேந்து காபி குடிச்ச தான… அதனால உன்னோட ரெண்டு காபி கோட்டா முடிஞ்சிருச்சு… ஒழுங்கா கீழே போய் நான் சொன்ன மாதிரி ஜூஸோ இல்ல பாலோ குடி…’ என்று அவன் சொன்னதும்


“சார் தலை வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு… அதுதான் காபி குடிக்க வந்தன்… ப்ளீஸ் இப்போ மட்டும் குடிச்சிக்கிறேனே…” என்று கெஞ்சலாக சொன்னாள்.


“மிருதுளா இப்போ நீ கேக்கறன்னு நான் சரின்னு சொன்னா அப்புறம் நாளைக்கும் இதே மாதிரி கேட்டு என்கிட்டே பெர்மிஷன் வாங்குவ… நான் சொல்றதை சொல்லிட்டன்… என் பேச்ச கேட்கறதும் கேட்காததும் உன்னோட விருப்பம்… ஏன்னா உன்ன பொறுத்தவரைக்கும் நான் யாரோ தானா…” என்று சொன்னவன் அழைப்பை துண்டித்து விட்டான்.


அவன் அப்படி பட்டென்று போனை வைத்ததும் மிருதுளாவிற்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது...


'பெரிய இவன் மாதிரி பட்டுன்னு போனை வச்சுட்டான்... போனை வச்சா வை... இங்க யாரும் உன்கிட்ட போன் பேச ஏங்கிகிட்டு இல்ல போடா...' என்று மனதிற்குள் நினைத்தாலும் அதன் பிறகு அவள் காபி குடிக்கவில்லை.


காபி மெஷினை ஒருமுறை ஏக்கமாக பார்த்தவள் தேவ் சொன்னபடி கீழே உள்ள கேண்டினிற்கு சென்று சூடாக பாலை வாங்கி குடித்துவிட்டு வந்தாள்.


தன் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தவள் வேலை செய்யும் எண்ணம் சிறிதுமின்றி அடிக்கடி தன் போனை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.


'உண்மையாவே நம்ம மேல கோவப்பட்டு தான் அப்போ போனை வச்சானோ... அதுதான் அவன் சொன்ன மாதிரி காபி குடிக்காம பால் குடிச்சேன் இல்ல... அதுக்கப்புறமும் அவன் ஏன் போன் பண்ணல...' என்று யோசித்தவள் தன் நகத்தை கடித்து துப்பினாள்.


இன்னும் சிறிது நேரம் சென்றிருந்தால் அவள் விரல் சதையை கூட யோசனையில் கடித்து துப்பி இருப்பாள்... நல்ல வேலையாக அதற்குள் தேவ் போன் செய்துவிட்டான்.


"ஏய் இப்போ எதுக்காக நகத்தை கடிச்சி துப்பிக்கிட்டிருக்க... நகத்தை கடிக்கறது கெட்ட பழக்கம்னு உனக்கு தெரியாதா?" என்று அதட்டலாக கேட்டான்.


மிருதுளா எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.


"என்ன மிது குட்டி நான் அப்படி போனை வச்சதுக்காக என் மேல கோவமா இருக்கியா... சாரி நான் அப்படி பண்ணியிருக்க கூடாது... ஆனா எனக்கு வந்த கோவத்துல என்ன பண்றதுன்னு தெரியாமா அப்படி பண்ணிட்டன்..." என்று அவன் வருத்தத்துடன் சொன்னான்.


"இப்போ என்மேல கோவம் இல்லையா சார்?"


"அது எப்படி இருக்கும்... நீதான் என் பேச்சை கேட்டு சமத்தா போய் பால் குடிச்சிட்டு வந்தியே... அப்புறமும் எனக்கெப்படி உன் மேல கோவம் இருக்கும்..." என்று உற்சாகமாக சொன்னான்.


அவன் அப்படி சொன்னதும் தான் மிருதுளாவிற்கு நிம்மதியாக இருந்தது... மேலும் சில நிமிடங்கள் அவனிடம் பேசியவள் பின்னர் உற்சாகத்துடன் தன் வேலையை பார்த்தாள்.

அத்தியாயம் - 22 :


அடுத்த மூன்று நாட்கள் கண் சிமிட்டும் நேரத்திற்குள் ஓடிவிட்டது…


இந்த மூன்று நாளில் தேவ் தினமும் பூக்களை அனுப்புவதையோ காலையில் வந்து மிருதுளாவிடம் கடலை போடுவதையோ… அவன் பேச்சை மீறி அவள் அதிக காபி குடிக்க முற்படும் போதோ அல்லது அதிக நேரம் இருந்து வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போதோ போன் போட்டு அவளை திட்டுவதையோ எதையுமே மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.


அதேசமயம் மிருதுளாவும் மாறவில்லை… அவனைக் காதலித்து விடக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.


இருவரும் ஒருவித கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் கொண்டிருந்தனர்…


சில நேரம் தன் மனநிலையை குறித்து அவளுக்கே குழப்பமாக இருந்தது.


‘அவன் பேசனா ரசிக்கிறோம்… அவன் கோவப்பட்டா அவன சமாதானப்படுத்தற வரைக்கும் எந்த வேலையும் ஓட மாட்டேங்குது… அவனோட அக்கறை சக்கரையா தித்திக்குது… அப்படி இருந்தும் நாம ஏன் அவனை லவ் பண்ணிடக் கூடாதுதுன்னு நினைக்கிறோம்…’ என்ற கேள்வி இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி மிருதுளாவிற்குள் எழுந்தது.


‘அவள் அப்பாவிடம் அன்பை எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போனதும்… அவள் தோழிகளுக்கு நடந்த லவ் பிரேக்கப்பும் தான் இதற்கு காரணம்…’ என்பது அவளுக்கு விடையாகக் கிடைத்தது…


உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் அவளுக்கு தேவ்வை பிடித்திருந்தாலும் எந்த அளவுக்கு அவன் காதலை நம்புவது என்று தெரியவில்லை… அதனாலேயே பிடித்தத்தை காதல் அளவுக்கு கொண்டு செல்ல அவளுக்கு பயமாக இருந்தது.


‘நம்மைப் பற்றி வதந்தி பரவுவதை விரும்பவில்லை…’ என்று சொல்லி அவன் யாரும் இல்லாத நேரத்தில் காலையில் அவளை சந்தித்து பேசினாலும்… அதுவும் அவளுக்கு ஒருவித உறுத்தலை தான் கொடுத்தது… அவன் சொல்லும் போது சரியாக தோன்றிய விஷயம் யோசித்துப் பார்த்தால் அபத்தமாகத் தோன்றியது…


தேவ்வை பார்க்கும் போது தன்னுடைய உறுத்தலை கேட்டுவிட வேண்டும் என்று நினைப்பாள்… ஆனால் அவனை பார்த்து விட்டால் அவனிடம் கேட்க நினைத்ததை மறந்து அவன் பேச்சை ரசித்த தொடங்கி விடுவாள்… ஆகமொத்தம் மதில்மேல் பூனையாக அவள் இருந்தாள்.


அவன் காதல் உண்மையானது என்பதை அவள் மனம் நம்புவது போல ஏதாவது ஒரு விஷயம் நடந்தால் அவள் மனம் நிச்சயம் அவன் பக்கம் சாய்ந்து விடும்… அதேபோல அவன் காதல் பொய் என்பதை அவள் மனம் நம்புவது போல ஏதாவது ஒரு விஷயம் நடந்தால் தேவை விட்டு விலகிச் சென்று விடுவாள்…


ஆனால் அப்படி எதுவும் நடக்காமல் அவள் மனம் தான் புயலில் சிக்கிய கொடியாக அலைக்கழிந்தது…


அன்று வெள்ளிக்கிழமை… வழக்கம் போல சரியாக ஏழு மணிக்கெல்லாம் மிருதுளா வந்துவிட்டாள்… அவள் வந்த அடுத்த நொடி தேவ்வும் ஆஜராகி விட்டான்…


சில நிமிடங்கள் கழித்து எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தவனை பார்த்த மிருதுளா “என்ன சார் எதுவும் பேசாம அமைதியா இருக்கீங்க? இன்னைக்கு நீங்க மௌன விரதமா என்ன?” என்று கிண்டலாக கேட்டாள்.


அவன் பதிலும் சொல்லவில்லை… அவள் முகத்தையும் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை…


தலையை தொங்கப் போட்டவாறு முகம் சுருங்க அமர்ந்திருந்தவனை பார்த்த மிருதுளாவிற்கு மனம் பிசைந்தது…


‘எப்பவும் இப்படி இருக்க மாட்டாரே… இன்னைக்கு என்ன ஆச்சு…’ என்று நினைத்தவள் மேஜை மீது இருந்த அவன் கையின் மீது தன் கையை வைத்து “என்னாச்சு தேவ்? ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று ஆதுரத்துடன் கேட்டாள்.


இதுவரை அவனை சார் என்று மட்டுமே அழைத்து வந்தவள் முதல் முறையாக தன்னை அறியாமல் அவன் பெயரை சொல்லி அழைத்திருந்தாள். அதை அவள் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் அவன் கவனிக்கவே செய்தான்.


இருந்தாலும் அதை காட்டிக் கொள்ளாமல் தன் மற்றொரு கையை எடுத்து அவள் கையின் மீது வைத்து அழுத்தியவன் “நாளையில் இருந்து உன்ன பாக்க முடியாது… உன்கிட்ட இப்படி பேச முடியாதுன்னு நெனச்சா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு மிது குட்டி…” என்று சொன்னான்.


“இது உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிஞ்ச விஷயம் தானே சார்… இன்னையோட எனக்கு இங்க ஒர்க் முடியுது… வொர்க் முடிஞ்சதும் நான் என்னோட ஆபிஸ் போயிடுவேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும்தானே… இதுக்காகவா இப்படி கப்பல் கவிழ்ந்தது போல உட்கார்ந்து இருக்கீங்க… நான் கூட என்னவோ ஏதோன்னு நினைச்சேன்…”


“உனக்கு என்னோட ஃபீலிங்ஸ் கொஞ்சம் கூட புரியல இல்ல… எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குடி…” என்று அவன் வருத்தத்துடன் சொன்னான்.


மிருதுளாவிற்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை… அதனால் அமைதியாக இருந்தாள்…


சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த தேவ் “ஏன் மிது உனக்கு கொஞ்சம் கூடவா என் மேல எந்த பீலிங்கும் வரல…” என்று அவள் கண்களை ஆழ்ந்து பார்த்தபடி கேட்டான்.


அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து அவன் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாது என்று மிருதுளாவிற்கு புரிந்தது.


அதனால் தன் முகத்தைத் திருப்பியவள் “எனக்கு எந்த பீலிங்கும் வரல…” என்று சொன்னாள்.


“மிது மொதல்ல என் முகத்தைப் பாரு…” என்று அவன் அதட்டலாக சொன்னதும் மிருதுளா அவன் வார்த்தைக்கு கட்டுண்டு அவன் முகத்தை பார்த்தாள்.


“பொய் சொல்லாதடி… உனக்கு என்ன பிடிக்காமலா நான் சொல்றதை எல்லாம் தட்டாம கேட்கற… எனக்கு நல்லா தெரியும்… உனக்கு காலைல சீக்கிரம் எழுந்து கிளம்பி வரது சுத்தமா பிடிக்கலன்னு… ஆனா உனக்கு பிடிக்கலனாலும் நான் சொன்னதால மட்டும்தான் இந்த ஒரு வாரமா காலைல நீ வந்துகிட்டு இருக்க… உனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்னு சொன்ன காபியக் கூட நான் சொன்னதற்காக இப்போதெல்லாம் குடிக்கறத குறைச்சிகிட்ட… எதுக்காக மிது… இதெல்லாம் எதுக்காக பண்ண? என்ன தான் நான் இந்த கம்பெனியோட முதலாளியா இருந்தாலும் நீ எந்த நேரத்தில் வந்து ஒர்க் பண்ணணும்னு சொல்ற உரிமை எனக்குக் கூட கிடையாது… அது உனக்கும் நல்லா தெரியும்… அப்படியிருந்தும் நீ எதுக்காக நான் சொன்னதுக்காக தினமும் காலைல ஏழு மணிக்கெல்லாம் வந்த… உனக்கும் என் கூட பேசணும்னு ஆசையா இருந்ததால தான… இதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம் மிது… உனக்கு என் மேல எந்த பீலிங்கும் இல்லன்னா நீ எதுக்காக இதெல்லாம் பண்ண…?’ என்று அவன் கோபமாக கேட்டான்.


அப்போதும் மிருதுளா வாய் திறக்கவில்லை… அவளின் மவுனம் தேவ்வின் கோபத்தை அதிகப்படுத்தியது…


“எதுக்காக மிது இப்படி வாய திறக்காம இருந்து சாகடிக்கிற… உனக்கு என்ன பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்… என்ன பிடிச்சிருக்க விஷயத்தை என்கிட்ட சொல்ல விடாமல் உன்ன எது தடுக்குது?” என்று அவன் கோபத்தில் கத்தினான்.


இதற்கு மேல் பேசாமல் இருப்பது சரியில்லை என்று நினைத்த மிருதுளா “நீங்க இதுவரைக்கும் என்கிட்ட ரொம்ப அக்கறையா நடந்துகிடீங்க… எனக்கும் அது பிடிச்சிருக்கு தான்… நான் இல்லன்னு சொல்லல… ஆனா என்னால உங்க காதலை நம்ப முடியல சார்… அதனால உங்க காதல என்னால ஏத்துக்கவும் முடியல…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னதும்


“ஏன்?” என்று ஒரே வார்த்தையில் தேவ் கேட்டான்.


“என்கிட்ட காரணமெல்லாம் கேட்காதீங்க…”


“காரணம் கேட்காம எப்படி இருக்க முடியும் மிது... நீ என் காதலை நம்ப முடியலன்னு சொல்ற... அப்போ நீ ஏன் அப்படி நினைக்கிறன்னு என்கிட்ட காரணம் சொல்லிதான ஆகணும்?”


சில நொடிகள் அமைதி காத்த மிருதுளா பின்னர் “இதோ இப்ப கூட பாருங்க… யாரும் இல்லாத நேரத்துல தான் நீங்க வந்து என்கிட்ட பேசறீங்க… நீங்க இப்படி நடக்கறதுக்கு அன்னைக்கு சொன்ன காரணம் அப்போ எனக்கு சரியா பட்டாலும் அதுக்கப்புறம் யோசிச்சு பாத்தா ரொம்ப அபத்தமா இருக்கு… ஒருவேளை நீங்க என்ன உண்மையா காதலிச்சா எதுக்காக அத எல்லார்கிட்டயும் இருந்தும் மறைக்க நினைக்கிறீங்கன்னு என்னக்குள்ள சந்தேகம் வருது … உங்க காதல் உண்மைனா நீங்க எல்லாரும் இருக்கும் போது கூட என்கிட்ட பேசலாமே?” இதுநாள் வரை அவனிடம் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்த கேள்வியை கேட்டாள்.


“அப்போ என் காதலை உன்னால நம்ப முடியல… அதனாலதான் என்ன பிடிச்சிருக்கறத நீ என்கிட்ட ஒத்துக்க மறுககிற இல்லையா? சரி இனி இத பத்தி நான் பேச விரும்பல… கிளம்பறன்…” என்றவன் அங்கிருந்து கிளம்பி சென்றான்.


அவன் அப்படி விருட்டென்று அங்கிருந்து கிளம்பியதும் மிருதுளாவிற்கு மனதிற்கு கஷ்டமாக இருந்தது…


‘அவன் ஏற்கனவே ஃபீல் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தான்… இதுல நாம வேற அவன்கிட்ட இப்படி பேசிட்டோமே... சா... நாம அவன் கிட்ட இப்படி பேசி இருக்க கூடாது... நாம பேசினதையும் நெனச்சி அவன் இப்போ பீல் பண்ணுவானே…’ என்று நினைத்து மிருதுளா வருந்தினாள்.


ஆனால் இவள் நினைத்ததற்கு மாறாக தன் அறைக்குச் சென்ற தேவ் மகாதேவனை அழைத்தவன் “மகாதேவன் நமக்கு கிடைச்ச ஒரு பெரிய பிராஜெக்ட்காக அடுத்தவாரம் பார்ட்டி அரேஞ்ச் பண்ணோம் இல்லையா… அத நாளைக்கு மாத்திடுங்க…” என்றான்.


“எதுக்காக சார் திடீர்னு மாத்த சொல்றீங்க?”


“நான் சொன்னத மட்டும் செய்ங்க மகாதேவன்… அதுதான் உங்களுடைய வேலை… என்ன கேள்வி கேட்கற உரிமை உங்களுக்கு கிடையாது…” என்று அவன் அழுத்தமாக சொன்னதும்


“சாரி சார்… ஆனா நாளைக்கேனா பார்ட்டி ஹால் கிடைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம்…” என்று அவர் சற்று பயத்துடன் சொன்னார்.


“நாம வழக்கமா ஹோட்டல் சோழால தான எல்லா பார்ட்டியும் அரேன்ஜ் பண்ணுவோம்… நாம அவங்களோட ரெகுலர் கஸ்டமர்… அப்படி இருக்கும்போது அவங்க எப்படி நாம கேட்டு இல்லைனு சொல்லுவாங்க… முதல்ல நீங்க அவங்க கிட்ட பேசுங்க… அவங்க என்ன சொல்றாங்கன்னு கேட்டுட்டு வந்து என்கிட்ட சொல்லுங்க… அவங்க சொல்ற பதிலை வச்சு அடுத்து என்ன பண்றதுன்னு நான் சொல்றன்….” என்று தேவ் சொன்னதும் அவன் முன்பே தன் போனை எடுத்து ஹோட்டல் சோழாவிற்கு போன் செய்த மகாதேவன் சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தார்.


“என்ன சொன்னாங்க மகாதேவன்? பார்ட்டி ஹால் இருக்கா இல்லையா?”


“இருக்கு சார்… ஆனா வழக்கமா கேட்பதை விட ரொம்ப அதிகமான அமௌன்ட் கேக்கறாங்க…” என்று அவர் தயக்கத்துடன் சொன்னதும்


ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் “எவ்வளவு பணம் கேட்டாலும் கொடுத்துடுங்க… எனக்கு நாளைக்கு பார்ட்டி ஏற்பாடு பண்ணியே ஆகணும்… அது சம்பந்தமான மெயிலை எல்லாருக்கும் அனுப்பிடுங்க… மிருதுளாவுக்கும் சேர்த்து…” என்று அவன் சொல்லி முடித்ததும் தான் மகாதேவனுக்கு எதுவோ புரிவது போல இருந்தது.


‘சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாதுன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க… இவன் ஏதோ ப்ளான் பண்ணிட்டான் போல… அதனாலதான் எவ்வளவு காசு ஆனாலும் பரவாயில்லைன்னு அடுத்த வாரம் இருந்த பார்ட்டிய இந்த வாரம் மாற்றி வச்சிருக்கான்…’ என்று நினைத்த மகாதேவனுக்கு மிருதுளாவை நினைத்து பாவமாக இருந்தது.
 

geethusri

Moderator

அத்தியாயம் - 23 :


தேவ் சொன்னபடி சோழா ஹோட்டலில் மகாதேவன் பார்ட்டியை பக்காவாக ஏற்பாடு செய்திருந்தார்…


ஆபீஸுக்கு வருவது போல் அனைவரும் பார்மலாக உடை அணியாமல் தங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு டிரெண்டியாக உடை அணிந்து வந்திருந்தனர்… தேவ் கூட தன் ஆபீசுக்கு வருவது போல கோட் சூட்டில் வராமல் ஜீன்ஸ் டீ ஷர்ட்டில் வந்திருந்தான்.


பார்ட்டி ஹாலில் நுழைந்தவன் முதலில் மிருதுளா வந்திருக்கிறாளா என்பதை தான் பார்த்தான். அவள் இன்னும் வராததை கவனித்தவன் ‘பார்ட்டி ஸ்டார்ட் பண்ற டைம் ஆகிடுச்சு… இன்னும் வராம இருக்கானா ஒருவேளை பார்ட்டிக்கு வரலையோ…’ என்று அவன் நினைக்கும் போதே ஸ்லீவ் லெஸ் பிளவுசின் மீது ஒற்றை பட்டையாய் சிவப்பு நிற ஸீத்ரூ சேலையை அணிந்துக்கொண்டு ஒயிலாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா. எப்போதும் லேசாக மட்டும் மேக்கப் போட்டிருப்பவள் இன்று பார்ட்டிக்கு வருவதால் சற்று அதிக மேக்கப் போட்டிருந்தாள்… இதுவரை கண்ணியமான உடைகளில் மட்டுமே அவளை பார்த்து இருந்தவன் இந்த உடையில் அவளை பார்த்ததும் தலை குப்புற விழுந்து விட்டான்…


அவன் தன்னிலை மறந்து அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அவன் அருகில் வந்த மிருதுளா” ஹாய் சார்…” என்று புன்னகையுடன் சொன்னாள்.


அவள் குரலில் தன்னிலைக்கு திரும்பியவன் “ரொம்ப அழகா இருக்க மிது… உன் மேலே இருந்து என்னால கண்ணை எடுக்கவே முடியல…” என்று தன் மனதில் இருந்ததை அப்படியே சொன்னான்.


“சார் என்ன பேசறோம்னு புரிஞ்சி தான் பேசறீங்களா… இங்க நீங்களும் நானும் மட்டும் இல்ல… நம்ம சுத்தி நிறைய பேர் இருக்காங்க …” என்று எம்ஜிஆர் பற்களுக்கிடையில் மிருதுளா வார்த்தைகளை கடித்து துப்பினாள்.


“யார் இருந்தாலும் நான் இனி அத பத்தி கவலைப்பட போறது இல்ல மிது… நீ தான நேத்து சொன்ன… உங்க காதல் உண்மையா இருந்தா எல்லார் முன்னாடியும் என்கிட்ட பேசுங்கன்னு… அதனால இனி யார் இருந்தாலும் பரவாயில்ல... நான் என்ன நினைக்கிறேனோ அதை அப்பவே உன் கிட்ட சொல்லிடுவேன்…” என்றான்.


“என்னால உங்கள மாதிரி எல்லாம் நினைக்க முடியாது… நான் வரன்…” என்றவள் அக்கவுண்ட்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட் ஆட்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாள்.


மிருதுளா வந்தது… தேவ் அவளை வியப்புடன் பார்த்தது… பின்னர் அவளிடம் சிறிது நேரம் பேசியது… என்று அனைத்துமே அங்கிருந்த அனைவரின் பார்வையிலும் விழுந்தது… இதுவரை அவன் தன் கம்பெனியில் வேலை பார்க்கும் எந்த பெண்ணிடமும் தனிப்பட்ட முறையில் பேசியது இல்லை… அதனால் அவன் இப்போது மிருதுளாவிடம் சிறிது நேரம் பேசியது அங்கிருந்தவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தியது… சிலர் அதற்குள்ளேயே தங்கள் கற்பனையை தட்டிவிட்டு கிசுகிசுத்த தொடங்கிவிட்டனர்…


இதை அறியாத தேவ் அந்த பார்ட்டி ஹாலில் இருந்த மேடையின் மீது ஏறியவன் “ஹாய் காய்ஸ்… இந்த பார்ட்டி எதுக்குன்னு உங்க எல்லாருக்குமே தெரிஞ்சிருக்கும்… நம்ம கம்பெனிக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ப்ராஜெக்ட் கிடைச்சிருக்கு… அத கொண்டாடுவதற்காக தான் இந்த பார்ட்டி… எப்பவும் போல இந்த ப்ராஜெக்டையும் நாம எல்லாரும் சேர்ந்து வெற்றிகரமா முடிக்கணும்… அதுக்கு உங்களோட ஒத்துழைப்பு எனக்கு தேவை… ஒத்துழைப்பீங்களா?” என்று தேவ் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவரும் “நிச்சயமா சார்…” என்று குரல் கொடுத்தனர்.


“தேங்க்யூ காய்ஸ்… லெட்ஸ் எஞ்சாய் த பார்ட்டி…” என்று சொன்ன தேவ் மேடையை விட்டு கீழே இறங்கினான்.


அடுத்த நொடி டிஜே இசையை போடத் தொடங்கினார்… அங்கிருந்த பலர் இசைக்கேற்ப ஆட தொடங்கினர்…. ஆட தெரியாதவர்கள் வெயிட்டர் கொடுத்த ஆல்கஹாலை குடித்தபடி ஆடுபவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.


கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு ஆடி களைத்தவர்கள் வெயிட்டர் கொடுத்த ஆல்கஹாலை வாங்கிக் கொண்டு அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தனர். அப்போது பாட தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் மைக்கை எடுத்துக் கொண்டு மேடை ஏறி பாடத் தொடங்கினர்.


இரண்டு பேர் பாடி முடித்த பிறகு தேவ் மைக்கை எடுத்துக் கொண்டு மேடையேறினான்… அதைப் பார்த்த அங்கிருந்த அனைவரும் ஆச்சர்யத்தில் வாயைப் பிளந்தனர்…


‘என்னது தேவ் சார் பாடப் போறாரா?’ என்ற ஒரே கேள்விதான் அனைவருக்குள்ளும் எழுந்தது.


ஏனென்றால் பொதுவாக தேவ் பார்ட்டிக்கு வந்தாலும் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு கிளம்பி விடுவான்… இன்று அவன் இவ்வளவு நேரம் இருந்ததே பெரிய விஷயம் என்று அவர்கள் நினைக்கும் போது அவன் பாடுவதற்காக மேடை ஏறினால் அவர்களுக்கு ஆச்சர்யம் ஏற்படாதா என்ன?


மைக்கை உயர்த்திய தேவ் பாட தொடங்கினான். அடுத்த நொடி அவன் குரல் அறையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் சுற்றி வந்தது.


“மௌனமான மரணம் ஒன்று உயிரை கொண்டு போனதே

உயரமான கனவு இன்று தரையில் வீழ்ந்து போனதே

இசையும் போனது… திமிரும் போனது…

தனிமை தீயிலே வாடினேன்

நிழலும் போனது… நிஜமும் போனது

எனக்குள் எனையே தேடினேன்”

இந்த வரிகளை பாடும் போது… தேவ்வின் கண்கள் சட்டென்று மிருதுளாவின் மீது பதிந்தன. அவளும் அப்போது அவளை தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்… அவர்களின் கண்கள் சந்தித்து கொண்டன.


அவன் தனது மனதில் இருந்த வார்த்தைகளை பாடலில் வெளிப்படுத்தினான்.


“கனவே கனவே கலைவதேனோ
கணங்கள் கணமாய் கரைவதேனோ
நினைவே நினைவே அரைவதேனோ
எனது உலகம் உடைவதேனோ”


அவன் பாடுவது நிறுத்தப்பட்டு… மென்மையான இசை மீண்டும் ஒலிக்க தொடங்கியது… தேவ் தனது உதடுகளிடம் இருந்து மைக்கை நகர்த்தவில்லை… அவன் முன்பு போலவே அதை அப்படியே பிடித்தபடி மிருதுளாவின் மீது தனது பார்வையை பதித்திருந்தான்…


அவளுக்கு அது தனது மாயையா என்று உறுதியாக தெரியவில்லை… ஆனால், அவனின் கண்கள் தன்னிடம் பேசுவதை போல அவள் உணர்ந்தாள்.


கனவே கனவே கலைவதேனோ… இந்த பாடலை மிருதுளா முன்பே கேட்டிருக்கிறாள்… இந்தப் பாடலில் உள்ள உணர்ச்சிகள் கடல் போல ஆழமாக இருக்கும்…


அவன் அதை உணர்ச்சியுடன் மட்டும் பாடவில்லை… அந்த பாடலை பாடிய பாடகரை போல அதே உணர்ச்சியுடன் பாடினான்…


மிருதுளா மட்டுமே தேவ்வின் மீது கவனம் செலுத்தவில்லை… ஒருவர் பின் ஒருவராக அறையில் இருந்த அனைவருமே அவனின் மீது தங்களது கவனத்தை பதித்தனர்…


அவன் பாடும் சத்தத்தை தவிர… வேறு எந்த சத்தமும் கேட்காமல் அந்த அறை அமைதியாக இருந்தது…


முதல் பாதி பாடல் பாடப்பட்டு முடிந்ததும்… அதன் நடுவில் இசைக்கருவிகள் ஒலிப்பதற்காக சற்று நேரம் காத்திருந்தவன்… பின்னர் மீண்டும் மைக்கை உயர்த்தி பாடினான்.


“கண்கள் ரெண்டும் நீரிலே

மீனை போல வாழுதே

கடவுளும் பெண் இதயமும்

இருக்குதா அட இல்லையா…

நானும் இங்கே வலியிலே

நீயும் அங்கோ சிரிப்பிலே

காற்றில் எங்கும் தேடினேன்

பேசி போன வார்த்தையை

இது நியாயமா மனம் தாங்குமா…

என் ஆசைகள்… அது பாவமா…”


பாடலின் முடிவில் தேவ் தனது இதயத்திலிருந்து பாடல்களின் வரிகளை மீண்டும் ஒரு முறை மென்மையாக பாடினான்… அவன் தன் கண் முன்னே நிற்பவளுக்காக மட்டும் தான் பாடினான்…


அவன் கடைசி வரியை பாடும் போது… மிருதுளாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிறையத் தொடங்கியது…


இசை முடிந்து விட்டது…


அந்த அறை முழுவதும் அமைதியில் மூழ்கியது… மற்றவர் மூச்சு விடும் சத்தம் கூட கேட்கவில்லை…


ஒரு நிமிடம் கழித்து யாரோ தன்னிலைக்கு திரும்பிய ஒருவர் தனது கைகளை தட்ட தொடங்கினார்…


பின்னர், அறையில் இருந்த அனைவரும் கைத்தட்ட தொடங்கினர்…


ஆனால் தேவ்வும் மிருதுளாவும் தங்களது கண்களை ஒருவரின் மீது ஒருவர் இறுக்கமாக பதித்திருந்தனர்.


தேவ்வின் கண்களில் கட்டுண்டு இருந்த மிருதுளா… அவர்களை சுற்றி உள்ள அனைவரும் உற்சாகமாக கைதட்டியதை கூட கேட்கவில்லை… அவள் இந்த கணத்தில்… எங்கே இருக்கிறாள்… தன்னை சுற்றி என்ன நடக்கிறது… என்பதை முற்றிலும் மறந்து விட்டாள்… தேவ்வின் கண்களில் கட்டுண்டு இருந்தவளுக்கு… தங்கள் இருவரையும் தவிர… சுற்றியுள்ள உலகம் முழுவதுமே காலியாக இருந்ததை போல தோன்றியது…


அவனின் கண்களில் இருந்த பளபளப்பு… அவளை காந்தமாய் கவர்ந்திழுத்து… அவள் தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல்… அவனின் உலகத்தில் ஆழமாக… மிகவும் ஆழமாக… எந்தவித எதிர்ப்புமின்றி நுழைந்தாள்.


அந்தத் தருணத்தில்… அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதைத் தவிர… அவளின் வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய விஷயம் ஏதுமில்லை என்று நினைத்தாள்.


அவன் பார்வை தனது உயிரையே உறிஞ்சுவதை போல உணர்ந்தாள்… அதனால் மிகவும் பயந்து போனவள் அவனின் கண்களை தவிர்க்க… வேகமாக தனது தலையை திருப்பினாள்.


அப்படி இருந்தும் அவன் அவளை இன்னும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது… அவன் தன்னை வைத்த கண் மாறாமல் பார்க்கும் போது… தனது கால்களில் இருந்து சூடான ரத்தம் தலைக்கு பாய்வதை அவளால் தெளிவாக உணர முடிந்தது… சில காரணங்களால் அவன் காதலை ஏற்று கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் தன்னையே அவள் வெறுத்தாள்…
 
Status
Not open for further replies.
Top