இத்தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் jananinaveen@saaralnovels.com என்ற மின்னஞ்சலிலோ தள அட்மினின் தனிசெய்தியிலோ தொடர்பு கொள்ளவும்.

இப்படிக்கு காதலுடன்....

Status
Not open for further replies.

Andal Arugan

Administrator
Staff member
அனைவருக்கும் வணக்கம்,

எல்லோருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள். இன்று 'இப்படிக்கு காதலுடன்...' என்ற தலைப்பில் என்னுடைய ஐந்தாவது கதையை துவங்குகிறேன். இது ஒரு சாதரண காதல் கதை! light hearted story! NO TRAUMA!
நாயகி: ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்
நாயகன்: ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்

பொறுப்புரை/Disclaimer: My stories will have in-depth descriptions and certain English dialogues as per requirement of the story flow.
Age Limit: 18+







மடல் 1



ஜனவரி 2021

டியர் போசைடன்!


எப்படி இருக்க? நல்லா தான் இருப்பனு தெரியும்! இருந்தாலும் நான் எப்பவும் கேட்குற கேள்விய தவிர்த்து புதுசா எதாவது கேட்கனுமுன்னு தோணுச்சு! அதான் கேட்டேன்! சரி இப்ப எப்பவும் கேட்குற கேள்விய கேட்குறேன்!



குச் குச் ஹோத்தா ஹை இப்பவாச்சும் பார்த்தியா? இதுவரைக்கும் நான் கேட்ட கேள்வியிலே, நீ பதில் தராத கேள்வி இது மட்டும் தான்!



நீ போன கடிதத்துல கேட்ட கேள்வி என்ன? சுற்றி என்னுடைய குடும்பம், நண்பர்கள்னு கூட்டத்துல இருந்தும் தனிச்சு இருக்க மாதிரி நீ உணர்ந்து இருக்கியானு தானே கேட்ட?



என்னை பொறுத்தவரைக்கும் கூட்டமா இருந்தாலும் சரி தனிச்சு இருந்தாலும் சரி, எனக்குனு ஒரு உலகம் என் மனசுல இருக்கு. அந்த உலகத்துல நான் இருப்பேன்! என்னைச் சுத்தி எவ்வளவு பேர் இருந்தாலும், அவுங்களுடைய இருப்பின் அங்கீகாரம் நான் என் மனசுல கொடுக்கறது தான். எதிர்ல இருப்பவங்க செயல், சொல் பிடிக்கலைன்னா ‘ஐ ஜஸ்ட் ட்யூன் தெம் அவுட் ஆஃப் மை தாட்ஸ். சோ அப்படிபட்ட தனிமை நான் என்றைக்குமே உணர்ந்தது இல்ல! அதனால தானோ என்னவோ எனக்கு எந்த கூட்டம் பிடிக்கும், அந்த கூட்டதுல மட்டும் தான் இருப்பேன். அப்படி இருக்குறப்போ தனிமை உணர்வு எப்படி வரும்?



இரு இரு இரு! யெஸ், நான் என் தனிமைய உணரும் கூட்டம், ஆஃபிஸ் மந்த்லி டார்கெட் கூட்டம், அண்ட் பட்ஜெட் கூட்டம்! ஏன்னா? இட் மேக்ஸ் மீ லுக் லைக் அ ஃபூல்! எனக்கு ஃபினான்ஸ் புரியாது! ஃபினான்ஸ்ல என் அறிவு பூஜ்ஜியம்றதால, அங்க மட்டுமே நான் தனிமைய உணர்ந்திருக்கேன்!



இப்ப என் முறை!

நீ எப்பவாச்சும் பாசத்துக்கு,யாசகம் செஞ்சுருக்கியா?

இப்படிக்கு நட்புடன்

உன்னுடைய அரோரா!




பி. எஸ்: உன் லெட்டர் எப்படியும் அடுத்த மாசம் தான் எனக்கு கிடைக்கும்! அதானால இப்பவே சொல்லிடுறேன் அட்வான்ஸ்ட் வாலென்டைன்ஸ் டே விஷ்ஷஸ்! உனக்கு காதல் மேல ரொம்ப பெரிய அபிப்ராயம் இல்லாம இருக்கலாம், ஆனா என்னைக்காவது நீயும் காதலிப்ப.. பை!





அழகான குண்டு குண்டு கையெழுத்தில் அந்த மடலை முடித்து, கைவினை வண்ண காகிதத்தை மெல்ல மடித்து அதன் பிரத்யேக உறைக்குள் இட்டு பசையிட்டாள் ஜ்யோட்சனா! உதட்டில் தவழ்ந்த மெல்லிய புன்னகை அவள் மதி முகத்தை இன்னும் ஒளிரச்செய்தது.



“ஹ்ம்ம்ம்ம்” என்று ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து விட்டவள் அந்த கடிதத்தை தனது ‘லண்டன் லெட்டெர் ரைட்டிங் சொசைட்டியின் ‘பி ஓ’ பெட்டி முகவரிக்கு கூரியர் செய்து வைத்தாள். அதன் பின் மனதின் ஓரத்தில் அந்த கடித்ததிற்கான பதில் மடலை எதிர்நோக்கியபடி, அவளின் இயல்பு வாழ்க்கை அழகாக கடந்தது.



ஃபிப்ரவரி 2021


டியரஸ்ட் அரோரா,

விஷ் யு அ ஹாப்பி வேலன்டைன்ஸ் டே! என்னுடைய கணிப்பு சரியா இருந்தா, இந்த லெட்டர் வேலென்டைன்ஸ் டே முடிஞ்சு தான் உனக்கு கிடைக்கும்! உங்க ஊர்ல க்ரீட்டிங்க் கார்ட் விக்கிறவனும், பலூன் விக்கிறவனும், அவன்…அவன் சேல்ச அதிகமாகிக்க பரப்பிவிட்ட இந்த கான்சப்ட, உன்ன மாதிரி லூசுங்க இன்னும் நம்புறதாலதான், எங்கள மாதிரி பிசினஸ் ஆளுங்க பேங்க் பாலன்ஸ் சில பல கோடிகளால அதிகமாகுது! அதனால அதுக்கு முதல்ல நான் நன்றி சொல்றேன் உனக்கு!



அடுத்து நீ கேட்ட புது கேள்விக்கான என்னுடைய பதில்... ஐ அம் ராக்கிங்க்! ரொம்ப நல்லா இருக்கேன். கூல் அண்ட் சில். பட் பிசினஸ்ல அஸ் யூஷுவல் ஸ்ட்ரிக்ட்!



சரி இப்ப உன் அடுத்த கேள்விக்கான பதில்! பாசத்துக்கு யாசகம்! அந்த இரண்டு வார்த்தை என் வாழ்கையின் அடிப்படையவே கோடிட்டு காட்டுதுனு, நான் சொன்னா நீ என்ன செய்வ?



வெல்! மூவிங்க் ஆன்! உனக்கு ஏன் அந்த கரன் ஜொஹர் படமுன்னா,அவ்ளோ பிடிக்கிதுனு தெரியல! நீ காதல் காதல்னு சொல்ற அளவுக்கு அந்த குச் குச் ஹோத்தா ஹைல ஒன்னும் இல்ல! சொல்லப் போனா அந்தப் படத்துல எந்த கேரக்டர்சும் உண்மையாவே காதலிக்கல! எனிவேஸ் ஐ சா தி மூவி ட்வைஸ்! ஃபார் யூவர் சேக்! எனக்கு பிடிக்கல!



அடுத்து! இதுவரைக்கும் உங்கிட்ட கேட்காத ஒன்னு,நான் கேட்கபோறேன்!



எனக்கு உன்ன மீட் பண்ணனும்! இன்னைக்கி தான் பைனல் ஆச்சு! நான் இந்தியா வரேன்! பெங்களூர்க்கு தான் வரேன்! இந்த பாண்டெமிக் சமயத்துல ரொம்ப ரொம்ப அவசியமானதால சிரமப்பட்டு அனுமதி வாங்கிட்டு வரேன்! உன்னப் பார்க்கனும் தப்பா நினைச்சுக்காத (ஹா ஹா ஹா) ஆனா உன்னையும் பார்க்கனுமுன்னு நினச்சுக்கோ!



என்ன? நாம மீட் பண்ணலாமா?

இப்படிக்கு நட்புடன்

உன் பொசைடன்!


பி எஸ்: மீட் பண்ண விருப்பமில்லைனா கண்டிப்பா என் கிட்ட எந்த ஒளிவு மறைவு இல்லாம சொல்லிடு! நான் தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டேன்! அதே போல நீ வேண்டாம்னு சொன்னதால நம்மோட கடிதப் போக்குவரத்து நின்னு போகும்னு, நீ நினைக்க வேண்டாம்! நான் எப்பவும் உன் பொசைடன் தான்! என் கோபமோ, ஏமற்றமோ, தண்ணில ஒரு டைவ் அடிச்சேன்னா உடனே போய்டும்! சோ பீ ஓபன்!



ஜோட்சனாவின் கையில் இருந்த அழகிய கைவிணைக் காகிதத்தின் ஓரத்தில் ஆங்கில எழுத்துக்கள் ‘PN’ என்று காலிஃகிராஃபி (calligraphy) முறையில் அச்சடிக்கப்பட்டிருந்தது! அது அவனது கடிதங்கள் எப்பொழுதும் எழுதப்படிருக்கும் காகிதம்! இளம் பழுப்பு வண்ண காகிதம், அந்தகால காகிதம் போல் வடிவமைக்கப்பட்டது. அதில் அவன் கையெழுத்தும் எப்பொழும்போல் காலிஃகிராஃபிக்கென உபயோகிக்கும் பட்டை முனையுடைய எழுதுகோலால் எழுதப்பட்டிருந்தது!



அவன் இறுதியாகக் கேட்ட கேள்வியில் அவளின் பார்வை நிலைத்திருக்க, அவள் புருவங்கள் முடிச்சிட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்!



“மீட் பண்ணலாமா? வேண்டாமா?” என்று அவள் உதடுகள் முணுமுணுக்க



“ஹ்ம்ம்ம்ம்” என்று எப்பொழுதும் போல் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு தனது இமைகளை மூடி, சில மணித்துளிகள் அமர்ந்திருந்தாள்.



குடைபோல் விரிந்த இமைகள் மலர, அந்த சில மணித்துளிகள் கிடைத்த தெளிவில் தனது பதிலை அவளின் ‘க்ளிட்டர்’ மை உடைய எழுதுகோலால், அவளின் கைவிணைக் காகிதத்தில் எழுதினாள்.



ஃபிப்ரவரி 2021

டியர் பொசைடன்,

இந்த தடவை நீ கேட்ட கேள்விக்கு என்னுடைய பதில்..

சாரி! இப்ப வேண்டாம்! ஆனால் எப்பவுமே வேண்டாம்னு நான் சொல்லல! இப்போதைக்கு..





என்று எழுதிக் கொண்டிருந்தவளின் சிந்தனைக் குதிரைக்கு அவள் பக்கத்தில் இருந்த கைப்பேசி ஒலி கடிவாளமிட்டது!



தொடுதிரையில் தெரிந்த ‘தேவ் அங்கிள்’ என்னும் பெயரை கண்டதும் கன்னக்குழி சிரிப்பு உதிக்க அழைப்பை ஏற்றாள்.



“ஹை அங்கிள்!” என்று அவளின் வெள்ளிமணிக்குரலில் கினுகினுத்தாள்



எதிர்முனையில்



“பாப்பா, நீ உடனே மெட்ராஸ் கிளம்பி வா!” என்று தோய்ந்து ஒலித்தது தேவராஜ் சக்ரவர்த்தியின் குரல்.



எப்பொழுதும் கம்பீரமாக ஒலிக்கும் தனது மாமனின் குரல் இன்று தோய்ந்து கேட்கிறது என்றால் ஏதோ குழப்பம் என்று யூகித்தவள்,



“எதுக்கு அங்கிள்? என்ன ஆச்சு? எனிதிங்க் சீரியஸ்?” என்று கேட்ட பெண்ணிடம்



“நீ வா டா! நான் கருணாவ அனுப்பியிருக்கேன்! நம்ம கார்லயே வந்துடு! இப்ப இருக்க நிலமையில அதான் சேஃப்! பப்ளிக் ட்ரான்ஸ்போர்ட் வேண்டாம்!” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தார் தேவராஜ்.



குழப்பம் சூழ்ந்தாலும் தனது இயல்பான துள்ளல் அவளை மீட்டெடுக்க, தனது நாவல் பழ இதழ்களை ஒரு புறம் இழுத்து சுருக்கி “ம்ச்ச்” என்று சொன்னபடி தோள்களை குலுக்கினாள்.


ஆரம்பித்த கடித்ததை முடித்தவள் அதை கொரியர் செய்துவிட்டு தனது இரண்டு நாள் பயணத்திற்கு எப்பொழுதும் போல் நான்கு பைகளை தயார் செய்தாள் ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்.








எட்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு…



‘சண்டே, சேல் சந்த்தே’ என்ற பெயரில் வருடா வருடம் நடைபெரும் நாகரீகமும் நவீனமும், பழமையோடு இழையும் சந்தை. வித விதமான கலைப்பொருட்கள், கைவினைப்பொருட்கள், உடைகள், அணிகலன்கள், வீட்டு அலங்காரப் பொருட்கள் என்று அனைத்தும் சிறு சிறு கூடாரங்கள் போல் அமைக்கப்பட்ட கடைகளில் விற்பனை செய்யப்பட்டன. நடு நடுவே உணவு கடைகள், குளிர்பான கடைகள், கலை நிகழ்ச்சிகள், ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் என்று கலைக் கட்டுமிடம்.



இது ‘எது எடுத்தாலும் பத்து ரூபா’ சந்தையில்லை… ‘எதை தொட்டாலும் கண்ணா உன் மாச சம்பளமே பத்தாது டா, பேசாம கீழ வச்சுட்டு ‘வாவ், லவ்லி’நு இங்கலீசுல பீட்டர் விட்டுட்டு, வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துட்டு போ’ என்னும் சந்தை. பெங்களூரின் மேல் தட்டு மக்களுக்கும், நவநாகரீக இளைஞர்களுக்கும் உற்ற பொழுதுபோக்கு இடம்... விலைப் பட்டியலை பார்க்காமல் பொருளை மட்டும் பார்த்து, அசால்டாக காசை கொடுத்து வாங்கிப் போகும் செல்வந்தர்கள், தங்கள் மன அழுத்தத்தை செலவு செய்து போக்குமிடம். அக்டோபர் மாதத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நடை பெரும், இந்த சந்தையில் அன்று மாலை ‘ராக்’ இசைக் கச்சேரி. கிட்ட தட்ட நம் ஊர் பக்கம் நடை பெரும் சந்தை தான்! என்ன? இங்கே நாகரிக சாயம் பூசப்பட்டு, மெருகூட்டி நடை பெறும். இந்த வருடம் கோவிட் சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டு நடைப்பெற்றுக்கொண்டிருந்தது.



இளமையாக இருந்த மாலைப் பொழுதின் மஞ்சள் ஒளியில் அதே இள மஞ்சள் ஸ்பெகட்டி சன் டிரஸ் எனும் மேர்கத்திய உடை அணிந்து, தனது தோள் வரையிலான அடர் குழலை இரட்டை தளர்ந்த குதிரைவால் போல் பின்னலிட்டு, கூட்டதிற்குள் தனது விழிகளை அலசியபடி வந்தாள் ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்.. அவளின் ஆடைக்கு ஏற்ப மஞ்சள் நிறத்தில் முக கவசமும் அணிந்திருந்தாள்.



“ஜேஜே.. இங்க... இங்க.. இங்கே இருக்கேன் பார்..” என்று ஒரு குரல் அந்த சத்தத்தில் கூவ, அந்த குரல் வந்த திசை நோக்கி தனது பார்வையை செலுத்தினாள் ஜேஜே.. நண்பர்களுக்கு அவள் ‘ஜேஜே’, குடும்பதிற்கு

அவள் ‘ஜோ..’, வேலை பார்க்கும் இடத்தில் மிஸ் ஜே. தாய்கும், மாமனுக்கும் மட்டும் ‘பாப்பா’.



“ஜே ஜே…..” என்று கூவிய படி ஜோவை கட்டிகொண்டாள் தாரா என்னும் நக்ஷதிரா.. அழகிய ‘பிக்ஸி கட்’ சிகை அலங்காரம், சிறிதுக்கும் மிக சிறிதுக்கும் நடுவில் இருக்கும் அளவு ‘பம் ஷர்ட்ஸ்’ மேலே அதற்கு தோதான கலம்கரி வேலைபாடில் செய்த தொள தொள கிராப் டாப், அவளது தொப்புளில் குத்தியிருக்கும் சின்ன தோட்டை காட்டும் அளவு நீளத்தில் இருந்தது. அணிந்திருந்த முக கவசைத்தை மெல்ல இறக்கிவிட்டபடி



“ஐயோ.. விடுடி.. நேத்து சாயங்காலம் தானே பார்த்தோம்.. என்னமோ போன வருஷம் பார்த்த மாதிரி, இப்படி கட்டிப்பிடிக்காத.. எனக்கு பிடிக்காதுனு உனக்கு தெரியும் தானே..” என்று சிணுங்கியவளை இடது புருவம் தூக்கி நக்கலாக பார்வை பார்த்து வைத்தாள் தாரா..



“சரி சரி.. அதெல்லாம் விடு.. டைம் ஆய்டுச்சா? உன் ஆள பார்த்துட்டியா?” என்று வினவினாள் தாரா.



“என் ஆளு கீளுனு சொன்ன பல்ல பேத்துடுவேன்.. என்னோட ஃபிரண்டு அவன்.”



“ஒ மை கடவுளே.. சரி மா.. சரி.. பிரண்ட..சாரி சாரி பிரண்டு.. அவனத் தான் பார்த்துட்டியா?”



“இன்னும் இல்லடி.. டைம் இருக்கு.. சரியா ஆறு மணிக்கு ராக் ஷோ மேடை பக்கத்துல நிக்க சொல்லிருக்கேன்… கையில மஞ்சள் பலூனோட..” என்றாள் பற்கள் முப்பத்தி இரண்டும் தெரியும் கோல்கேட் சிரிப்புடன்..



கண்களை உருட்டிய தாரா “உன்னையெல்லாம்… எந்த உலகத்துல இருக்க டி நீ! இன்னும் நைன்டீஸ் கிட் ஆவே இருக்க… டிவென்டி டிவென்டி ஸ்வாக் கல்ச்சர்க்கு எப்போடி மாறுவ… கரன் ஜோகர் படம் பாக்காத பாக்காதன்னு சொன்னா கேக்குறியா…. அதெல்லாம் பார்த்துட்டு தான் இப்படி ‘எங்கள் வீட்டில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை’ ரேஞ்சுக்கு பாடிகிட்டு திரியிற..”



“அடியேய்…. அந்த பாட்டு விக்ரமன் படம் டி... விட்டா கரன் ஜோகர் விக்கரமனோட அசிஸ்டண்ட்ன்னு சொல்லுவ போல” என்ற ஜோவிடம்..



“அதுல என்ன சந்தேகம்.. நம்ம தமிழுக்கு ஒரு விக்ரமன், ஹிந்திக்கு ஒரு கரன் ஜோகர்… எல்லாம் ஒரே குட்டையில ஊறின மட்டை தான்….”



“போடி.. அவுங்க படங்களோட அருமை உனக்கு என்ன தெரியும்…. ஹவ் ரொமான்டிக்… ஹவ் ஃபமலி ஓரியென்டெட்… ஆனா எனக்கும் போசைடனுக்கும் இத வச்சு தான் எவ்வளவு ஆர்கியுமென்ஸ் இருக்கும் தெரியுமா… எங்க நட்பு ஆரம்பிச்சதே அதுல தான்… அவனும் உன்ன மாதிரி தான் என்ன கிண்டல் பண்ணுவான்” என்று அவளின் நட்பை நினைத்து சிலிர்த்தவாரே அந்த கூட்டத்தில் கண்களை ஓடவிட்டபடி முன்னேறினாள் ஜோட்சனா.



“என்னத்த நட்போ…. பத்து வருஷமா உன்ன நேருக்கு நேர் பாக்குற என்ன விடவா, பதினைஞ்சு வருஷமா பாக்காம லெட்டர்ல மட்டும் பிரண்ட்ஷிப் வச்சுருக்க அவனுக்கு உன்ன பத்தி, என்ன தெரிஞ்சுடப் போகுது பெருசா...போடி இவளே...”



“அதான் டி பிரண்ட்ஷிப்…. எங்க லெட்டர் ரைட்டிங்க் சொசைட்டியோட அடிப்படை வேதாந்தமே அது தான்…. இனம், கலாச்சாரம், நிறம், சாதி, மதம்,சமுதாய அந்தஸ்து, பாலினம் எல்லாத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட்து நட்பு மட்டுமே! காதல் கூட சில சமயம் இதெல்லாம் பார்க்கும்.. ஆனா நட்பு… இது எல்லாதையும் மீறியது… அதனால் தான் எங்க உண்மையான பேர்கள் கூட எங்களுக்கு தெரியாது.. போசைடன் என்பது அவனோட புனைப் பெயர்… ஏதோ பை சான்ஸ் அவன் தமிழனா போய்டான்.. அதனால ஆரம்பத்துல ஆங்கிலத்துல இருந்த எங்க லெட்டர்ஸ் சமீபகாலமா தமிழ்ல இருக்கு.. எவ்வளவு எஞ்ஜோய் பண்றேன் தெரியுமா?”



“ம்ம்ம்ம்ம் உன் பூனை .. சே சாரி புனைப் பெயர் என்ன மேடம்… ?”

“அரோரா….. “



“என்னது அரோகராவா? “ என்று வாரிய தனது தோழியை இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்த ஜோவை…



“சரி சரி…. நோ முண்டக்கன்னி லுக்.. வா வா.. டைம் ஆகிடுச்சு.. உன் பொசகெட்டவன்… சே போசைடன் வந்துட்டானான்னு பார்க்கலாம்..”



“தாரா வேணாம்….”



“சும்மா வா தங்கம்.. தாராவ அப்பறமா தகரடப்பாவாக்குவோம்…”என்று கொஞ்சி தன் தோழியை அழைத்துச் சென்றாள் தாரா..



தாராவுக்குத் தெரியும் இந்த சந்திப்பு தனது உயிர் தோழிக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்று. இதற்காகத்தான் அவள் ஒரு மாதமாக குதூகலத்துடன் காத்திருக்கிறாள். கடந்த சில மாதங்களாக ஜோ தனது புது முதலாளியிடம் சிக்கிக்கொண்டு வதைபடுகிறாள் என்பது தாராவிற்கு நன்றாக தெரியும். அதைப்பற்றி புலம்புவது அவள் இரண்டே நபர்களிம் மட்டுமே! ஒன்று தன்னிடம் மற்றொன்று அவளின் தாய் ராஜியிடம். ஜோட்சனாவின் புலம்பல் வற்றா ஜீவனதி போல! ‘ஷ்ஷ்ஷ் ஹப்பா! ஓடிகிட்டே இருக்கே’ என்று தாரா மனதில் புலம்புவாள். அப்படிபட்ட தருணங்களில் இருந்து ஜோவை மீட்பது ‘போசைனிடமிருந்து’ வரும் கடிதங்கள். எட்டு மாதங்கள் முன் சந்திக்காலாமா? என்று அவன் கேட்ட கேள்விக்கு ‘இப்பொழுது வேண்டாம்’ என்று பதில் அளித்திருந்தாள்.



“ஏன் டி வேண்டாம்னு சொன்ன? பதினஞ்சு வருஷமா அவன் கூட லெட்டர்ல நட்புனு சொல்ற, அப்புறம் என்ன? பயமா அவன் எதாவது சீரியல் கில்லரா இருப்பானோன்னு?” என்று அப்பொழுது தாரா கூட ஜோட்சனாவிடம் கேள்வி எழுப்பினாள்



“ச்சை! அதெல்லாம் இல்ல! எங்க லண்டன் லெட்டர் ரைட்டிங்க் சொசையிட்டி அப்படி எல்லாம் ஆட்கள விசாரிக்காம மெம்பர்ஷிப் தர மாட்டாங்க! என்னவோ இப்ப வேண்டாம்னு தோணுச்சு! அவ்வளவு தான். எப்பவுமே வேண்டாம்னு சொல்லலையே! கொஞ்ச நாள் போகட்டும்னு தான் சொன்னேன்!” என்று கூறினாள் ஜோ! உண்மையும் அதுவே! தனது கடிதத்திலும் அதை குறிப்பிட, போசைடனும் ஏற்றுக்கொண்டான். அவர்களின் நட்பு இந்த எட்டு மாத காலத்தில் முன்னிலும் அதிகமாய் வளர்ந்திருந்தது! ‘இப்ப தோணல’ என்று தாராவிடம் கூறிவிட்டு தனது மாமன் கட்டளையிட்டபடி சென்னை வந்தவளுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருக்க, அதற்குப் பின் தான் அவளது சோதனை காலமே ஆரம்பமாகியது! புதிய முதலாளி ‘ஜூராசிக் பார்க்’கில் வரும் ராட்சத முதலையாக, அவள் சொப்பனங்களில் வலம் வந்தான்! வேலை தந்த மன அழுத்திலிருந்து அவளை மீட்டது மில்ஸ் அண்ட் பூன்சும், கரன் ஜோஹரும், போசைடனின் கடிதங்களும் தான். (தாராவை ஜோவின் புலம்பல்களிலிருந்து மீட்டது இவைகள் தான்)



இந்தப் ‘போசைடன்’ ஜோட்சனாவின் வாழ்வில் முக்கிய ஒரு அங்கம்… அவனுக்கு உருவமில்லை.. அவன் வடிவை அவள் எழுத்துக்கள் வாயிலாகத்தான் பார்த்திருக்கிறாள்.. இருந்தும் அவனிடம் அவள் பாரட்டிய நட்பு அவள் மனதின் ஒரு பகுதி என்றே சொல்லலாம். இந்த எட்டு மாதத்தில் அவர்களது கடிதங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகியிருந்தது! மாதம் ஒன்று அல்லது இரண்டு கடிதங்களாக இருந்தது இப்பொழுது மாதம் நான்காக மாறியிருந்தது!

இன்று தான் முதல் முதலாக அந்த எழுதுக்களின் நிஜ வடிவை காணப் போகும் பூரிப்பில், அவளது மாம்பழக் கன்னங்கள் இன்னும் மின்னியதை தாரா கண்டுகொண்டாள்.

மேடையின் பக்கவாட்டில் தான் குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு நெருங்க நெருங்க ஜோவின் நடையின் துள்ளல் இன்னும் அதிகமாகியது ..

“ஜே… அங்க பாரு.. மேடை பக்கதுல.. வெள்ளை சட்டை, கையில எல்லோ பலூன்…” என்று நெட்டையாக தங்களுக்கு முதுகை காட்டிக்கொண்டு நின்றவனை காட்டினாள் தாரா.. அவளின் ஐந்து அடி ஏழு அங்குலத்திற்கு சட்டென தெரிந்துவிட்டது.. ஆனால் பாவம் ஜோவின் ஐந்தடி இரண்டு அங்குலதுக்கு எகிறி குதித்தாலும் தெரியவில்லை…

கூட்டத்திலிருந்து கொஞ்சமாக வெளி வந்தவள் அங்கே முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு வலது கையில் பலூனும் இடது கையில் உள்ள கைபேசியில் தனது கண்ணுமாக நின்றிருந்தவனின் பின்புற தோற்றத்தை பார்த்தே ஆனந்தத்தில் துள்ளிய அவளது நெஞ்சம் அவன் சுற்றி முற்றி பார்த்தவாரே திரும்பிய போது சடார்ரென்று தடுக்கி விழுந்தது. முக கவசம் அணிந்திருந்தாளும் அவனை அவள் நன்கு அறிவாள். கையில் இருந்த கைபேசியுடன், மெல்ல அவனது முக கவசத்தை லேசாக கீழே தள்ளி, தனது கைப்பேசியில் யாருக்கோ அழைத்தான். இதுவரை அவன் முகத்தில் அவள் பார்த்திராத சிரிப்பு, அவ்வளவு அழகான அந்த சிரிப்பால் அவன் அழகனாக தெரிந்தான்! அனால் அவள் தான் பேய் அறைந்தார் போல் நின்றாள்.

‘இவனா? இவனா போசைடன்?’ என்று தீபாவளி ராக்கெட் போல் மேலே பறந்துகொண்டிருந்த அவள் மனம், புஸ் என்று புஸ்வானமாய் மாறியது…

இது எதுவும் அறியாமல் முன்னேறிய தாராவை அவள் கைகளைப் பிடித்து நிறுத்தி…

“ஏ.. ஏ.. ஏய் தாரா நில்லு… “

“என்னடி.. அதான் அவன் தான்.. நீ சொன்ன டிரஸ் கோட் கூட கரெக்ட்டா தான் இருக்கு.. வெள்ளை சட்டை நீல ஜீன்ஸ் கையில பெருசா எல்லோ பலூன்.. வா வா…”

என்றவளை பேய் அறைந்தார் போல் பார்த்தாள் ஜோட்சனா…. கண்களை இறுக மூடினாள்.. இரண்டு நாட்கள் முன் அவன் அவள் முகத்தின் மேல் குப் குப் என்று ஊதிய சிகரட் புகை அவள் நுரையீரலை இன்னும் பிடித்து கசக்குவது போல் இருக்க… தீடீரென்று மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது அவளுக்கு.

நன்றாக இருந்தவள் திடீரென்று இப்படி மூச்சுவிட சிரமம்படுவதைப் பார்த்த தாரா பயந்து..

“ஹே ஜேஜே.. என்னடி.. என்ன… என்னன்னு சொல்லித் தொலை.. “ என்று அவள் கைகளைபிடித்து அங்கே இருந்த ஒரு கூடாரத்தின் அருகே அமரச் செய்தாள்…

தோளில் தொங்கவிடப்படிருந்த ஒரு ராஜஸ்தானி துணி பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து தோழியை அருந்தச்செய்தவள், ஜோட்சனாவின் முதுகை மெல்ல நீவி விட்டாள்..

ஜோட்சனாவின் விழிகள் விரிந்து அரண்டு இருப்பதை பார்த்துவிட்டு..

“என்னடி என்ன ஆச்சு.. அன்சையிட்டி அட்டாக்கா? எதுக்கு இந்த டென்ஷன்… ஹீ இஸ் ஜஸ்ட் அ பிரண்டு.. வா போய் சந்திப்போம்..” என்று திரும்பியவளை ஜோ மீண்டும் கைபிடித்து இழுக்க கேள்வியாய் நோக்கினாள் தாரா..

“தரு… நீ சொன்னது சரி தான்..!!”

“எது??”

“அவன் போசைடன் இல்ல… பொசகெட்டவன் தான்….!!”

“என்னடி லூசு.. புரியிர மாதிரி சொல்லு.. !”

“அது அது.. அவன் அவன்… “

“அவன்?”

“அவன் தான்டி ப்ரித்விராஜ் …” என்றாள் கண்கள் இடுங்கி..

“வ்வ்வ்வாட்?” என்று ‘வாட்’டால் வேட்டு வைத்தாள் தாரா…

‘ம்ம்ம்ம்ம்’ என்று கோலிகுண்டு கண்களை உருட்டி வேகமாக தலையை ஆட்டினாள் ஜோட்சனா…

“தி ப்ரித்விராஜ்…. ?” என்று அவள் கேட்க அவள் கேள்விகளுக்கு எல்லாம் விழி தெறிக்க ஆம் என்று தலையாட்டினாள் ஜோட்சனா..

“யு மீன்.. உன்ன மொக்கனு சொன்னானே…? அவனா?”

தலை ஆடியது..

“நீ ஒரு வேஸ்ட்னு சொன்னானே அவனா?”

மறுபடியும்.. தலையாடியது..

“உனக்கு ரசனையே இல்ல, நீ ஒரு டியுப்லைட்டு, உனக்கு மேல் மாடி காலினு சொன்னானே அவனா?” இப்பொழுது மிக மிக வேகமாக தலை ஆடியது….

ஒரு நிமிடம் ஜோட்சனாவை உறுத்து விழித்த தாரா.. பக்கென்று வயிற்றைப் பிடித்துகொண்டு கெக்கபிக்கே வென சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்….

“யு மீன் நீ பதினஞ்சு வருஷமா வச்சுருக்க பென்பால் (penpal) போசைடன் உன்ன பார்த்தாலே வெறுக்கும் உன் பாஸ் ப்ரிதிவிராஜ் நிவேந்தன், அம் ஐ ரைட்?” என்று மீண்டும் சிரிக்க..

ஜோட்சனா முகம் வெளுத்து வெட வெடத்து நடுங்கி ஒடுங்கி அமர்ந்திருந்தாள்..

‘அடியேய் அவன் ஃப்ரண்ட் இல்லடி உனக்கு.. உன்ன தேடி வந்த ஒரண்ட..’ என்றது அவள் மனம்.


எட்டு மாதங்கள் முன்..

“ஹாய் தேவ் அங்கிள்!!!!” என்று கீறிச்சிட்டபடி உள்ளே நுழைந்த ஜோ அப்பொழுதான் கவனித்தாள், அவர் இருந்த நிலையை! லாக்டவுன், பாண்டெமிக் என்று சூழ்ந்திருந்த சமயம் அவளால் பயணம் செய்ய முடியாத நிலையில் இரண்டு மாதங்கள் கழித்து இப்பொழுது தான் தேவராஜை நேரில் சந்திக்கிறாள். அதுவும் கடந்த இரண்டு வாரங்களாக அவரிடம் காணொளியிலோ அலைப்பேசியிலோ கூட சரியாக பேசவில்லை! காரணம்?

இப்பொழுது தான் தெரிந்தது! அவருக்கு இதயத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டிருந்தது! அருகில் நின்று கொண்டிருந்த தாய் ராஜியிடம் திரும்பி

“என்ன மா நீங்க கூட சொல்லல? இது மறைக்க கூடிய விஷயமா?” என்று கூச்சலிட்டவள் தேவ்விடம் திரும்பி

“என்ன அங்கிள் இது? எங்கிட்ட ஏன் சொல்லல?”

“நான் தான் தேவையில்லாம கூட்டம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்!” என்றது ஒரு ஆழ்ந்த குரல். அந்த குரல் வந்த திசையில் திரும்பியவள் முன் போர் தளபதியின் நிமிர்வுடன் நின்றான் அவன்.

“பாப்.. ஹ்ம்ம் ஜோட்சனா மா.. இ இ இ இது, இவர், இவன் அதாவது என் ஒரே மகன் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்! இனிமே நம்ம சேனல்ஸ் எல்லாத்துக்கும் இவர் தான் சி ஈ ஓ” என்றார் தேவராஜ் சக்ரவர்த்தி!
ஜோட்சனாவின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிய நாவல் பழ இதழ்கள் அகழி போல் அகண்டன! ‘என்னது கல்யாணமே ஆகாத தேவ் அங்கிள்கு இவ்வளவு பெரிய பையனா?’ என்று அவள் பேச்சற்று நிற்க, ஒட்டகத்தின் அக்கா மகன் போல் நெடு நெடுவென்று வளர்ந்திருந்தவன், முகத்தில் சிறிது கூட உணர்வுகளை காட்டாமல், காட்டம் மட்டுமே காட்டிய தொனியில்
“நவ் இஃப் யூ டோன்ட் மைண்ட்! இங்க இப்படி கத்தாம நம்ம பேச வேண்டிய விஷயத்தை என் ஆஃபிஸ் ரூம்ல பேசலாம். லெட் அஸ் டேக் திஸ் இன் மை ஆஃபிஸ்” என்று கூறிய படி முன்னே சென்றான்! அன்று அவனை பின் தொடர ஆரம்பித்தவள் அவனின் ஏச்சிற்கும், பேச்சிற்கும், திட்டிற்கும் குட்டிற்கும் நக்கலுக்கும் செவி சாய்த்தபடி பின்னே சென்றாள்.
இன்று அவன் தான் தனது உயிர் நண்பன் போசைடனா!
‘ஜோ என்ன பண்ண போற?’ என்று அவள் நெஞ்சம் கேட்க அங்கே அதே கேள்வியுடன் நின்றிருந்த தாராவை பார்த்து
“வா!” என்று கைபிடித்து அழைத்துக்கொண்டு முன்னேறினாள் ஜோ!


ஆக்டோபர் 2021


அரோரா!



எட்டு மாசத்திற்கு முன்ன நான் கேட்டேன் சந்திக்கலாமானு? நீ வேண்டாம்னு சொன்ன. போன மாசம் நாம சந்திக்கலாம்னு நீ தான் சொன்ன! உண்மையிலேயே நீ மட்டும் தான் என்ன ஏமாத்தமாட்டனு இத்தன வருஷம் நான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன்! ஆனா நீயும் என்ன ஏமாத்திட்ட! அன்னைக்கி ராக் ஷோ ஸ்டேஜ் பக்கத்துல நான் காத்துகிட்டுயிருந்த அத்தனை நொடிகளும், இதுவரை நான் உனக்கு எழுதிய கடிதங்களுக்கு நான் செலவிட்ட நேரங்களும் எல்லாம் என் வாழ்கையில நான் செய்த விரையம்! என்ன காக்க வச்சு ஏமாத்திட்ட! இந்த கோபம் எனக்கு எப்ப தணியிதோ அப்ப நான் உனக்கு எழுதறேன். அதுவரைக்கும் எனக்கு நீ எழுதாத!

வழக்கம் போல் என் கேள்வி! ஆனால் பதில் அனுப்பாத!

வை? வை டிட் யூ டூ திஸ்?

இப்படிக்கு ஏமாற்றத்துடன்


போசைடன்.

அதே கைவினைக் காகிதம் ஓரத்தில் ‘பி.என்’ என்ற ஆங்கில எழுத்துக்கள். கடிதத்தை படித்தவளின் உள்ளம் குழம்பி தவிக்க, ஒரு வாரம் முன்பு அங்கே ப்ரித்விராஜை கண்டுவிட்டு தெறித்து ஓடிவந்தது நினைவுக்கு வந்தது! அதன் பின் இரண்டு வாரங்கள் ‘மெடிக்கல் லீவ்’ (மருத்துவ விடுப்பு) எடுத்துக்கொண்டு தலை தெறிக்க வந்தவள் தான். இன்று அவனிடமிருந்து வந்த கடிதம். அவர்களது பதினைந்து வருட நட்பை அந்த கடிதம் முடிவிற்கு கொண்டு வந்திருந்தது!

பதில் வரும்….


pic.jpg
 
Last edited:

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 2

எட்டு மாதங்களுக்கு முன்

ஃபிப்ரவரி 2021

டியர் போசைடன்,

இந்த பதினஞ்சு வருஷத்துல, முதல் தடவை அடுத்து அடுத்து தொடர்ந்து ரெண்டு லெட்டர் உனக்கு எழுதறேன். அதுவும் நீ கேட்ட கேள்விக்கு நான் ‘சாரி இப்ப வேண்டாம்’ னு சொன்னதுக்கு உன் பதில் லெட்டர் வரதுக்கு முன்னாடியே எழுதறேன்.. பிகாஸ் ஐ நீட் டூ ஆஸ்க் யூ திஸ். உங்கிட்ட மட்டும் தான் என் மனசுல இருக்க அத்தனை கேள்விகளையும் கேட்க முடியும்! அது தானே நம்ம நட்புடைய அடிப்படை! வெளிய கேட்க முடியாத கேள்விகளை, நம்ம மன ஆறுதலுக்காக ஒருத்தரை ஒருத்தர் எந்த வித தயக்கமில்லாம கேட்கலாம் இல்ல! இன்னைக்கி ஒரு கேள்விக்கு பதில் தெரிஞ்சே ஆகனும்!

நமக்கு நெருங்கிய, நம்ம மனசுக்கு ரொம்ப பிடிச்ச ஒருத்தர பத்தி நாம உயர்வா ஒரு கருத்து வச்சுருப்போம். அவங்களுடைய பிம்பம் நம்ம மனசுல ஒரு ‘ஹீரோ’வா பதிய வச்சுருப்போம்! அப்படி நம்ம மனசுல இருக்கறவர் தீடீர்னு ஒரு நாள் அந்த பிம்பத்த உடைக்குற மாதிரி ஒரு விஷயம் செய்யறார்! அப்ப நாம என்ன செய்ய? அந்த அதிர்ச்சியயையும் ஏமாற்றத்தையும் எப்படி கையாள?

இன்னொரு கேள்வியும் இருக்கு! உன்ன முதல் தடவையா சந்திக்கிற ஒருவர் உன்ன பத்தி முன்கூட்டியே ஒரு வரையறைய வச்சுகிட்டு உன்ன தவறாவே பார்த்து மட்டம் தட்டுனா நீ என்ன செய்வ? அவங்களுடைய தவறான அபிப்ராயத்த போக்க நினைப்பியா இல்ல நீ என்னவோ நினைச்சுக்கோ எனக்கென்னன்னு நினைப்பியா? குறிப்பா சொல்லனுமுன்னா, அந்த நபர் உன்னுடைய புது ‘பாஸ்’ஆ இருந்தா நீ என்ன செய்வ?

இப்படிக்கு தடுமாற்றத்துடன்

அரோரா!

(பி எஸ்: ஐ ஆம் ஸ்ட்ரெஸ்ட்! நான் தில்வாலே துல்ஹனியா லேஜாயேங்கே பார்க்கப் போறேன். ஒருவழியா குச் குச் ஹோத்தா ஹை பார்த்துட்ட! இப்ப டிடி எல் ஜேவும் பார்த்துடு!)




என தனது கடித்ததை முடித்தாள் ஜோட்சனா! சில மணி நேரங்கள் முன் எதிர்கொண்ட அதிர்ச்சியில் இருந்து விடுபட ஜோட்சனாவால் எப்பாடுபட்டாலும் முடியவில்லை. தனது வீட்டிற்கு வந்தும் அவளது செவியில் அவனின் ஆழ்ந்த, இரும்புக்கு குரலே மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது! இது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது ‘சேம்பியன் அங்கிள்’ தேவ் அங்கிள் ஏன் இவ்வளவு பெரிய உண்மையை தன்னிடம் கூறவில்லை என்ற பரிதவிப்பு!

தேவராஜ் சக்ரவர்த்திக்கு மகன் இருக்கின்றான்! அதுவும் தன்னைவிட ஆறு வயது மூத்தவன்! அதுவும் அவனது அலுவலக அறையில் அவன் பேசிய பேச்சுக்கள்! அவளை அழைத்தவன், பின்னே அவள் வருகிறாளா இல்லையா என்று கூட பாராமல் மேல்தளத்திற்கு சென்றான். அவள் உள்ளே நுழைந்தவுடன் அவளை ஒரு ‘ஜன்ந்து’ போல் கண்டவன் எந்த ஒரு அடிப்படை மரியாதையுமின்றி மொட்டையாக துவங்கினான்

“லுக், ஹியர் மீ அவுட் கிளியர்ளி, மிஸ்டர் சக்ரவர்த்தி சொன்னார்! சனா பாப்பாவ நீ மீட் பண்ணனும்னு! அவள் பிறந்த நேரம் தான் நான் இவ்வளவு பெரிய நெட்வர்க்கு ஆரம்பமா, ஒரு சின்ன சாட்டிலைட் சேனல் ஆரம்பிச்சேன்னு! அவள் நம்ம சேனல்ல தான் வர்க் பண்ணுவா, அவள் பொறுப்பு உன்னோடது, மத்த எல்லா பொறுப்பையும்விட இந்த பொறுப்பு தான் டாப் ப்ரயோரிட்டினு சொன்னார்! பட் மிஸ் ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்! மிஸ்டர் சக்ரவர்த்திகிட்ட கிடச்ச சலுகைகளும், கவனிப்புகளும் என்கிட்ட கிடைக்கும்னு எதிர்பார்க்காதீங்க! ஐ கேன் நாட் டாலரேட் நெபாடிசம் இன் எனி ஃபார்ம்! என்ன பொறுத்தவரைக்கும் நீங்க ஒரு எம்ப்ளாயி! தட்ஸ் இட்! மெய்டன் தி ஸ்டேடஸ் கோ! உங்க ம்ம்ஹ்ம்ம் உன் லிமிட்ஸ் தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ!” என்றவன் முன் ஒன்றும் புரியாமல் மழுங்க மழுங்க விழித்தாள் பெண். அவனது வெள்ளை வெளீரென்ற தோற்றமும், சீராக வெட்டப்பட்ட தாடி, மீசை, திருத்தமாக இருந்த சிகை அலங்காரம், அவன் அணிந்திருந்த சாம்பல் வண்ன ‘ஃபார்மல்’ சட்டையும், அதற்கு தகுந்தார் போல் கருப்பு நிற ‘பேண்ட்’டும் என அவனது தோற்றம் சொல்லாமல் சொல்லியது அவன் ‘பார்ன் வித் ப்ளாடினம் ஸ்பூன்’ என்று. அதிலும் அவன் தமிழ் நன்றாக பேசினாலும், வெளிநாட்டில் பிறந்து வளர்ந்த தமிழர்களின் பேச்சில் அந்த மேற்கத்திய ‘ஸ்லாங்க்’ என கூறும் உச்சரிப்பு தொனிகள் ஆங்காங்கே எட்டிப்பார்த்தது. அவன் ஆங்கிலமோ திருத்தமான ‘பிரிடிஷ் ஸ்லாங்க்’கில் இருந்தது! அவனது கூர்மையான பார்வையும், பெரிய கண்களும் அவளை கூறு போட்டது போல் இருந்தது! அவனின் பார்வையும் அவன் பேச்சும் அவளுக்கு புலப்படவில்லை.

‘என்ன சொல்ல வரான் இந்த ஜிராஃப் பாய்! எதுக்கு அங்கிள் இவன்கிட்ட என்ன பாத்துக்க சொல்லி சொன்னார்! நான் ஏன் லிமிட்ஸ் குள்ள இருக்கனும்’ என்று மனதோடு மட்டுமே கேள்வி எழுப்பியவள் வாய் திறந்து

“ம்ம்ம்.... மிஸ்டர் ப்ரித்விராஜ், நீங்க என்ன சொல்ல வரீங்கன்னு..” என்று அவள் முடிப்பதற்குள்,

“யூ மே லீவ் நவ்!”

தேவரஜ் சக்ரவர்த்தி அவசரமாக தன்னை அழைக்கிறார் என்றதும், எதோ தனக்கு வரன் ஏதும் பார்த்துவிட்டார் என்று தான் அவள் மனதில் தோன்றியது! இங்கே இப்படி ஒரு அதிர்ச்சியை தருவார் என்று அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

‘யப்பா! யாருடா இவன்! நரசிம்மராவ் பேரன் போல!’ என்னும் அளவிற்கு, முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தபடியே பனைமரம் போல், ஒருவன் இப்படி காட்சியளித்தது இன்னொரு அதிர்ச்சி! எப்பொழுதும் மலர்ந்த முகத்துடன் வலம் வரும் தேவராஜிற்கு இப்படி ஒரு மகன்!

அதுவும் அவளை தனியாக பேசவென அலுவலக அறைக்கு அழைத்துச் சென்றவனின் முகத்தில் காரணமற்ற கோபம்! ‘சனா பாப்பா’ என்று தேவராஜ் சொன்னதாக கூறும் பொழுது, அவன் முகத்தில் கோபத்துடன் கலந்த அருவருப்பு மெல்லியதாய் தோன்ற, அதை ஜோட்சனாவின் கண்கள் நன்றாகவே கண்டுகொண்டது! அவனது முகம் காட்டிய அந்த உணர்வு அவள் மனதில் ஆழப்பதிந்தது.

முகத்தில் பசைப்போட்டது போல், என்றும் ஒரு அழகிய புன்னகையுடன் வலம்வரும் ஜோட்சனாவின் பொறுப்பை, மறந்தும் கூட சிரித்துவிடக் கூடாது என்று இருப்பவனிடம் ஒப்படைத்திருந்தார் தேவராஜ்!

அடையார் போட் க்ளபில் இருக்கும் தேவராஜின் மாளிகை இருக்கும் தெருவிலேயே ஒரு ‘டியூப்ளே அப்பார்ட்மென்ட்’ எனக் கூறும், இரண்டு தளங்கள் இருக்கும் நவீன அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் தான், ஜோட்சனாவின் குடும்பம் வசித்து வந்தது. பெங்களூரிலிருந்து நேராக தேவராஜின் மாளிகையில் இறங்கியவள் தேவராஜ் தந்த அதிர்ச்சியின் பின் தனது தாய் ராஜியுடன் தங்கள் குடியிருப்பிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

ஆரம்பகட்ட அதிர்ச்சியிலிருந்து வெளிவர தனது அறைக்குள் நுழைந்து மனதில் தோன்றிய கேள்விகளை தனது நண்பனுக்கு எழுதினாள்.

மகள் தேவராஜ் வீட்டில் இருந்து வந்ததிலிருந்து அமைதியாய் இருப்பதை கவனித்த ராஜி, தனது மேசை மீது தலைகவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தவளின் அருகே உள்ள இருக்கையில் அமர்ந்து, அவள் முதுகை வாஞ்சையாக வருடிவிட்டார்.

தாயின் ஸ்பரிசம்பட்டவுடன் தலை நிமிராமல், மெல்ல தலையை திருப்பியபடியே மேசையில் சாய்ந்திருக்க

“அம்மா!” என்றாள்

“என்ன டா?”

“தேவ் அங்கிள் யாரு மா?” என்றாள் ஜோட்சனா

“இது என்ன கேள்வி பாப்பா?” என்று புருவங்கள் முடிச்சிட மகளிடம் பதில் கேள்வி கேட்டார். அவர் கேள்வியில் சட்டென்று எழுந்து, அவர் அருகில், தரையில் அமர்ந்து அவள் மடியில் தலை சாய்த்தாள் மகள்.

தாயின் கை அவள் சிகையை கோத அதன் சுகத்தில் ஜோத்சனா தொடர்ந்தாள்

"என்னமோ அங்கிள பத்தி நமக்கு ஒன்னுமே தெரியலையோனு இருக்குமா! இத்தன வருஷமா அவர் பத்தின என்னோட புரிதல் எல்லாமே, என்ன சொல்ல! ஒரு மிராஜ் (கானல் நீர்) மாதிரியோனு தோணுதுமா!” என்றாள்

“ஹே பாப்பா! ரொம்ப போட்டு யோசிக்காத! தேவ் அண்ணாவ நீ எப்படி ஒரு ஹீரோ மாதிரி பார்த்தியோ அப்படியே பாருடா! அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்கைப் பத்தி, உங்க அப்பா அவர் இங்க வந்த போதே சொல்லியிருக்கார். நாங்க உங்கிட்ட சொன்னது இல்ல! அவ்வளவு ஏன்? எனக்கே உங்க அப்பா கொஞ்ச வருஷம் கழிச்சு தான் சொன்னார். நீ பொறந்ததும் உன்ன அவ்வளவு ஆசையா, அவர் தான் கையில வாங்கினார்! அன்னைல இருந்து இன்னை வரைக்கும் நீயின்னா அவருக்கு உயிர்! தேவ் அண்ணா பொருத்தவரைக்கும் அவர் மனசாட்சிக்கு விரோதமா எதுவும் செய்யல! அத மட்டும் நீ புரிஞ்சுக்கோ!” என்று மகளின் குழப்பங்களை தெளிய வைக்க முனைந்தார்.

அவர் மடியிலிருந்து மெல்ல தலையை நிமிர்த்தி, தாடையை அவர் மடியிலேயே ஊன்றி, குண்டு குண்டு கண்களில் பயத்தை தேக்கி

“அம்மா! எல்லாம் சரி! இப்ப எதுக்கு தீடீர்னு இந்த மகர்ர்ர்ர்ர் மொளச்சுருக்காரு? ம்ம்ம்ம்.... எதுக்கு தீடீர்னு அவர்கிட்ட இந்த பொறுப்பு எல்லாம் கொடுத்துருக்கார் அங்கிள்?”

“ம்ம்ம்ம்? எல்லாம் உன்னால தான்!” என்றார் ராஜி குரலில் பொய்க் கோபம் காட்டி.

“வாட்? ஹே ராஜி டியர் என்ன இது புது கதை! நான் என்ன பண்ணேன்?” என்று அவரிடமிருந்து விலகி இடுப்பில் கை வைத்துக் கேட்டாள் ஜோ.

“நீ ஒன்னுமே பண்ணாதது தான் பிரச்சனையே!” என்று தலையில் குட்டி “பின்ன என்ன? உன்ன ஆச ஆசையா படிக்க வச்சு, உன்ன ‘ப்ரின்சஸ்’ போல பார்த்துக்கிட்டார். எதுக்கு? நீ இந்த சேனல், பிசினஸ் எல்லாம் பாத்துக்குவ, அத டேக் ஓவர் பண்ணுவன்னு எதிர் பார்த்தார் அண்ணா! நீ என்னடானா? எனக்கு அதெல்லாம் விருப்பமில்ல, நல்லா ஜாலியா இருக்கனும், ஹேப்பியா சுத்தணும், நல்ல பையனா பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு செட்டில் ஆகணுமுன்னு.... கட் அண்ட் ரைட்டா சொல்லிட்ட! இதுல பையன், எங்க அப்பா மாதிரி ரொமான்டிக் ஆளா இருக்கனும்! எங்க அப்பா, எங்க அம்மாவ உருகி உருகி லவ் பண்ற மாதிரி, என்னை சுத்தி சுத்தி வரணுமுன்னு கண்டிஷன் வேற! பாவம்...தேவ் அண்ணா! எப்படியாவது உன்ன சேனல் குள்ள இழுக்கணும்னு, பெங்களூர்ல ஒரு ரெண்டு வருஷம் வர்க் பண்ணு, அப்போ தான் கல்யாணம்னு சொன்னார். அப்பயும் நீ என்ன பண்ண? என்னால எல்லாம் ப்ரோகிராம், பிசினஸ் எல்லாம் பார்க்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு, நெட்வர்க் ஓட, சி எஸ் ஆர் டிபார்ட்மென்ட்ல ஈவன்ட் எல்லாம் கோஆர்டினேட் பண்ணுவேன்னு, கொட்டம் அடிச்சுகிட்டு இருக்க! ஏண்டி தெரியாம தான் கேட்குறேன்? உனக்கு வாழ்க்கையில ‘லட்சியம்’ ‘குறிக்கோள்’ அப்படின்னு எதுவுமே இல்லையா? உனக்காக அண்ணா காத்திருந்தது தான் மிச்சம். பாவம் போன மாசம் அவருக்கு வந்த மாசிவ் அட்டாக்ல பயந்துட்டார்! அவர் பொழச்சு வந்ததே மேல். அதான் பார்த்தார், சாட்சிக்காரன் காலுல விழறத விட சண்டைக்காரன் கால்ல விழுந்துடலாம்னு, லண்டன்ல இருந்த பையன கூப்டுட்டார்! கேக்குறா பாரு கேள்வி!” என்று நீளமாக பேசி முடித்தார் ராஜி.

தாய் சொன்னதில் திரு திரு என்று முழித்தவள்,

“அட போம்மா சும்மா! எனக்கு தான் படிப்பு, பிசினஸ், வேலை எல்லாம் அல்ர்ஜினு உனக்கு தெரியாதா! சும்மா! வாழ்கையில லட்சியம் எல்லாம் இருக்கே எனக்கு!” என்று கூறியவளை முறைத்தார் ராஜி, அவரின் பார்வை கண்டு, தொண்டைகுழியை இரு விரலால் லேசாக கிள்ளிக் கொண்டே “ப்ராமிஸ் மாம்! எனக்கும் லட்சியம் இருக்கு! என்ன தெரியுமா? செம்ம ரொமான்டிக்கா இருக்க ஒருத்தன கல்யாணம் பண்ணனும்! நீயும் அப்பாவும் ரசிச்சு ரசிச்சு லவ்ஸ் பண்ண மாதிரி, நாங்களும் இருக்கனும்! லைஃப்ப சும்மா, கரன் ஜோஹர் படம் மாதிரி கலர்ஃபுல்லா வாழனும்! நமக்கு இந்த பிசனஸ், டென்ஷன் எல்லாம் ஆகாதுப்பா." என்று சொல்லிக்கொண்டே போனவள், திடீரென்று பேச்சை திசை திருப்பினாள் “மம்மி! அவர் பையன் சரி! அங்கிள்க்கு எப்போ? எப்படி கல்யாணம் ஆச்சு? அவர் வைஃப் எங்க? ஒன்னுமே புரியலையேம்மா!” என்றாள்

“சனா!” என்ற தாயின் குரலில் மெல்லிய கண்டிப்பு... “உனக்கு, இல்ல... இல்ல நமக்கு அது இப்போதைக்கு தேவையில்லாத விஷயம். அப்பாக்கு எல்லாமே தெரியும்! எங்கிட்ட மேலோட்டமா சொல்லியிருக்கார்! அவசியம்னா!? அவரே எல்லாத்தையும் சொல்லியிருப்பார்! உங்க அப்பா, நமக்கு எல்லாம் தெரிய வரது அவசியமில்லனு தோணுனதுனால தான் அப்படியே விட்டுட்டார். நீ அத புரிஞ்சுக்கோ! தேவராஜ் அண்ணா எப்பவும் உன்னோட ஃபேவரெட் தேவ் அங்கிள் தான்! பிரித்வி வந்ததால எதுவும் மாறப்போறது இல்ல! நீயும் ப்ரித்விக்கு கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணு! அவன் பிறந்ததுலயிருந்து இந்தியா வரது, இது தான் முதல் தடவையாம்! சரியா? இப்ப போய் தூங்கு இல்ல உன பென் பால்க்கு எழுது! ரிலாக்ஸ்!” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

‘என்னாது அந்த ஜிராஃப் பாய்க்கு நான் என்னத்த ஹெல்ப் பண்ண? உம்மனாம் மூஞ்சி! உண்மையிலே தேவ் அங்கிள் தான் அவன் அப்பாவா? அவர் சிரிப்பு என்ன அழகு! ச்சை! இதுல அவனுக்கு என் மேல என்ன காண்டோ! அவனும் அவனோட பெப்பா பிக் இங்க்லீசும்! கடவுளே!’ என்று எண்ணியபடி அயர்ந்து அமர்ந்தாள் ஜோட்சனா!



எப்பொழுதும் போல புலம்பியபடியே, பெங்களூருக்கு பயணம் மேற்கொள்ளவில்லை ஜோட்சனா. இம்முறை சிறிது பரபரப்புடன் தான் கிளம்பினாள். காரணம், நேற்று தேவராஜ் ஊடகங்களுக்கும், தனது நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குனர்களின் குழுவிற்கும் மற்றும் அவர்களின் கீழ் இருக்கும் முக்கிய பொறுப்பிலிருக்கும் ஊழியர்களுக்கும், சென்னையின் மிக பெரிய நட்சத்திர விடுதியில் ‘ஹை- டீ’ அளித்து, அதன் முடிவில் ப்ரிதிவிராஜை அதிகாரப்பூர்வமாக தனது மகன் மற்றும் தொழில் வாரிசாக அறிமுகம் செய்து வைத்தார். ஊடக நபர்களை விட நிர்வாக இயக்குனர்களுக்குத்தான் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

ஜோட்சனாவும் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டாள். தேவராஜின் அறிவிப்பு தொலைக்காட்சியில் நேரலை சென்று கொண்டிருந்த பொழுதே ஜோட்சனாவிற்கு அவளது அலுவலக நண்பர்களிடமிருந்து அழைப்பு வந்து கொண்டே இருந்தது! எவருடைய அழைப்பையும் அவள் எடுக்கவில்லை. அங்கே நெட்வர்க்கில், அனைவருக்கும் இவள் தேவராஜின் வளர்ப்பு மகள் போல் என்பது நன்றாக தெரியும். ஜோட்சனா அங்கே எல்லா சலுகைகளையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும், அவள் கேட்காமலே அனைத்தும் அவளுக்கு கிடைத்துவிடும். அதாவது அவளுக்கு மிகையாக வேலை தரமாட்டார்கள், அவள் சொல்லும் அனைத்து விஷயங்களும், அது செயல்படுத்துவது கடினமாக இருந்தாலும், இல்லை அவளுடைய யோசனைகள் மட்டமாக இருந்தாலும் சரி, அவளின் குழுவில் அது ஏற்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்படும். அவளின் நேரம் தவறுதல் கண்டும் காணாமல் விடப்படும், இப்படிப் பல. என்ன தான் இருந்தாலும் என்றோ ஒருநாள் ஜோட்சனா தான் இந்த நிறுவனத்தின் பொறுப்பை ஏற்கப் போகிறாள் என்று பரவலாக பேசப்பட்டது! அப்படியில்லையென்றால் அவளுக்கு வரப் போகும் கணவன் ஏற்பான் என்ற பேச்சும் இருந்தது. இப்படி திடீரென்று முளைத்த காளான் போல் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன் என்பவன் தேவராஜின் மகனாக வருவான் என்று எவரும் நினைக்கவில்லை.

அதன் அடிப்படை அறிந்து கொள்ளவே ஜோட்சனாவிற்கு அழைப்பு மேல், அழைப்பு வந்து கொண்டிருந்தது! அனைத்தையும் துண்டித்துவிட்டாள். என்னவென்று அவள் பதிலளிக்க? அங்கே சென்று பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றுவிட்டுவிட்டாள்.

இன்று அந்த பரபரப்பில் தான் கிளபினாள் பெங்களூருக்கு. அவள் அலுவலகத்திற்கு வந்த உடனே அவளை ஒரு கூட்டம் சூழ்ந்து கொண்டது. நல்ல வேளை, அவள் பணிபுரிந்த சி ஏஸ் அர் பிரிவின் நபர்களிடம் மட்டும் தான் அவள் பேசுவாள் என்பதால், மற்றவர்கள் அவளை யார் என்று தெரிந்தும் அவளிடம் நெருங்கவில்லை. தனது சக பணியாளர்களின் கேள்விகளிலிருந்து, ஒருவழியாய் மழுப்பி கொழப்பி பதில் கொடுத்தவளின் மனதில் ‘திக்’ கென்று இருந்தது.

இங்கே பெங்களூர் வந்து இரண்டு வாரங்கள் கடந்த நிலையில் ப்ரித்விராஜ், இன்னும் அதிகாரபூர்வமாக அங்கே நெட்வர்க்கின் பொறுப்பை ஏற்கவில்லை. அதற்கான சில பல சட்ட சம்பிரதாயங்களும், இயக்குனர்களின் ஒப்புதல் கடிதம் எனப் பல வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. தேவராஜ் ஒரு நாளில் இரண்டு மூன்று தடவை, ஜோவிடம் அலைப்பேசியில் பேசிவிடுவார். அவர் கூறியதில் அவள் தெரிந்து கொண்டது தான்.

“எப்ப அங்க வருவான்னு தெரியல. இந்த வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதும் வருவான், நடுவில அம்….ம்ம்ம்ம... அவன் லண்டன் போயிட்டு வந்து, அங்க வந்துடுவான்.” என்று கூறியிருந்தார். அவர் ‘அம்மா’ என்று சொல்ல வந்து தயங்கியதை ஜோட்சனா கண்டுகொண்டாள். அவளின் குறு குறுப்பு பல கேள்விகளை எழுப்பினாளும், தாய் சொன்னதால் அதை ஒதிக்கி வைத்துவிட்டு தேவராஜிடம், எப்பொழுதும் போல இயல்பாக இருந்தாள். அவரே சொல்லட்டும் என்று விட்டுவிட்டாள்.

காலையில் வழக்கம் போல் தாமதமாக கிளம்பிக்கொண்டிருந்தவள் முன், அழகிய ஒரு கைவினை காகிதக் உறையைக் காட்டினாள் நக்ஷத்தரா!

அதைக்கண்டவுடன் ஜோட்சனாவின் முகம் ஆயிரம் வாட் பல்ப் போல ஒளிர

“ஹே தாரா குடு! என் லெட்டர் அது!” என்று எக்கி அவளிடமிருந்து அதை கைப்பற்ற முயன்றாள்.

ஜோவைவிட தாரா உயரம் என்பதால் அவளிடம் விளையாட நினைத்து கடிதத்தை, இன்னும் உயர பிடித்தபடியே விளையாடினாள்.

தோழிகள் இருவரும் சில விநாடிகள் விளையாடிவிட்டு, ஒருவழியாய் ஜோட்சனாவின் கைகளில் கடிதம் வந்தது.

தனது அறைக்குள் ஒடிச் சென்றவளை, பின் தொடர்ந்தது தாராவின் குரல்

“வாட்ஸாப், ஃபேஸ்புக், ஜூம், விர்சுவல் ரியலிட்டினு உலகம் வேகமா போயிட்டு இருக்கு ஜேஜே! இன்னும் ‘பென் பால்’ லெட்டர்னு நீயும், உனக்கு லெட்டர் எழுதரவனும் மட்டும் தான் சுத்திகிட்டு இருக்கீங்க!” என்று கத்தினாள் தாரா.

“தப்பா சொல்லாத! நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் இல்ல! எங்க லண்டன் லெட்டர் ரைட்டிங்க் சொசைட்டில, எங்கள மாதிரி ரெண்டாயிரம் பேர் சுத்துறோம். ம்ம்ம்.... அப்புறம் எங்கள மாதிரி மத்த சொசைடிஸும் இருக்காங்க, அதுல எத்தன பேரோ!” என்று கத்திக்கொண்டே அறை நோக்கி சென்றவள், நின்று திரும்பி

“நீ சொன்ன அதே ரீசன் தான் தாரா! வாட்சாப், ஃபேஸ்புக், அது இதுனு இருக்குற நேரத்துல நம்ம லெட்டர் எழுதரதையே மறந்துட்டோம் தானே? அந்த பழக்கத்த ஊக்குவிக்க தான் இந்த மாதிரி க்ரூப்ஸ்! அண்ட் சொசைட்டீஸ் இருக்கு. தேவராஜ் அங்கிள் தான், என்ன என்னுடைய பத்தாவது வயசுல அதுல சேர்த்துவிட்டார். அப்ப இந்த இன்டர்னெட் எல்லாம் ஆரம்பகட்ட நிலை! அவருடைய மீடியா எக்ஸ்பர்ட் அறிவுக்கு முன்னாடியே தெரிஞ்சு இருக்கு, நம்மோட வாழ்கையில மீடியா எவ்வளவு ஊடுருவ போகுது, அதனால நாம என்ன எல்லாம் இழக்க போறோம்ன்னு....அதெல்லாம் உனக்கு புரியாது” என்று சொல்லி மீண்டும் உள்ளே ஒடினாள்.

மெத்தையில் தொப்பென்று குப்புற விழுந்தவள், அவசரமாக கடிதத்தை பிரித்தாள்.



மார்ச் 2021

டியர் அரோரா,

உன்னுடைய ரெண்டு லெட்டர்ஸும் கிடச்சது! நீ இப்ப வேண்டாம்னு சொன்னது, எனக்கு லேசா வருத்தமா இருந்தாலும் என்னால புரிஞ்சுக்க முடியிது! அதுக்கு உன்னுடைய விளக்கமும் எனக்கு புரிஞ்சது. நீ சொன்னது போல, இப்ப நமக்குள்ள இருக்க அந்த ஃபீல் எங்க பார்த்தா போயிடுமோன்னு, நீ பயப்படறது சரி தான். ஐ கெட் இட். சோ நோ ஹர்ட் ஃபீலிங்க்ஸ்.

உன்னுடைய அடுத்த லெட்டரும் கிடச்சது.

உன்னுடைய ரெண்டு கேள்விக்கும் என்னுடைய பதில்...

கேமிலியான் தெரியுமா? பச்சோந்தி, அதைவிட அதிகமா நிறங்கள் மாத்துறது மனுஷன் மட்டும் தான் அரோரா! நீ கண்டிப்பா படிச்சுருப்ப ‘ஜொஹாரி விண்டோ’ ன்னு. அதுல நாலு விண்டோ இருக்கும். நம்ம பத்தி நமக்கு தெரிந்த விஷயங்கள், அது அடுத்தவங்களுக்கும் தெரியும். ரெண்டாவது நம்மள பத்தி நாம உணராத விஷயங்கள், ஆனா மத்தவங்க உணர்ந்த விஷயங்கள். மூனாவது, நம்ம பத்தி நமக்கு மட்டுமே தெரிஞ்ச விஷயங்கள், அடுத்தவங்க தெரிஞ்சுக்காத இல்ல, அவுங்க கிட்ட நாம காட்ட விரும்பாத விஷயங்கள், ஃபசாட் (façade) நாம சுத்தியிருக்கறவங்களுக்காக போடுற வேஷம். அது தான் முக்கால்வாசி நேரம் நாம் செய்யிறது! நாலாவதா நம்ம பத்தி நமக்கும், கூடஇருக்குறவங்களுக்கும் தெரியாத விஷயங்கள். ஆழ்மனசுல நாம புதச்சு வச்சுருக்க எல்லா வித நெகடிவ் ஃபீலிங்க்ஸ்! தி ப்ளைண்டு ஸ்பாட்! அது தான் டேஞ்சரஸ்! அது நம்மள எப்ப எப்படி ஆட்டிவிக்குமோ! அதனோட இம்பாக்ட், அடுத்தவங்களப் பத்தின நம்ம கணிப்பு என்னைக்கி வேணாலும் பொய்யாகலாம்! இப்படி பல ஏமாற்றங்கள், நமக்கு கிடைக்காம இருக்கனும்னா யாரையும் நம்பாத!

நெக்ஸ்ட்.... நீ கேட்கறதப் பார்த்தா, உன் வேலையில சேர்ந்திருக்க புது பாஸ்க்கு, உன்ன பார்த்தாலே பிடிக்கல போல! சரி விடு! அந்த தப்பான எண்ணத்தை, உன் வேலையை சரியா செய்யிரது வழியா உடச்சு போடு! நீ சரியா இருந்தா யாரும் ஒன்னும் சொல்ல முடியாது! அவ்வளவு தான் நான் சொல்வேன்! ஆனா ஒரு வகையில உன் பாஸ என்னால புரிஞ்சுக்க முடியிது. சில சமயம் சிலர பார்க்கும் போது காரணமே இல்லாத வெறுப்பும் கோபமும் தோணும். இட் இஸ் இன்விட்டபில்!

டி டி எல் ஜே பார்த்தேன். ம்ம்ம்ம்ம் மிடில கஷ்டம்,

என் கேள்வி திடீர்னு, உனக்கு பிடிக்காத ஒரு இடத்துல கட்டாயப்படுத்தி இருக்க சொல்லி, பிடிக்காத விஷயத்த செய்ய சொன்னா என்ன செய்வ?

இப்படிக்கு நட்புடன்

போசைடன்

(பி. எஸ்: ம்ம்ம்ம்ம் ஒன்னுமே இல்ல!)


அவன் கடிதத்தை படித்து முடித்தவள் அழகிய புன்னகையுடன் ஒரு முடிவிற்கு வந்திருந்தாள். இனி தான் சரியாக இருப்பது என்று! தான் யாரென்பதை வேலையில் காட்டுவோம் என நினைத்தவள் சுவர்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள், மணி பதினொன்று என்றது!

‘அச்சோ இன்னைகும் லேட் ஆ! சரி நாளையில இருந்து சரியா இருப்போம் போசைடன் சொன்ன மாதிரி’ என்று எண்ணியவள்....

“ஓ ஷிட்” என்று அடுத்த நொடியே கத்திக்கொண்டு தலைதெறிக்க ஓடினாள்.

இன்று தான் ப்ரிதிவிராஜ் நிவேந்தன் ஒரு வழியாய் நெட்வர் சி யி ஓ வாக அலுவலகத்திற்கு வருவதாக நேற்று அறிவிக்கப்பட்டது. அனைவரும் ஒன்பது மணிக்கே இருக்க வேண்டும் என்ற கண்டிப்பான அறிவிப்புடன்!

பதில் வரும்!
pic.jpg



 

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 3

எக்ஸ்கியூஸ் மீ… எக்ஸ்கியூஸ் மீ… ஸ்டாப் ஸ்டாப் ஸ்டாப்… ஹெல்லொ… ஹெல்லொ!” என்று ஜோட்சனா கூவிக் கொண்டே ஓடுவதற்குள், அந்த நவீன மின்தூக்கியின் மினு மினுக்கும் ஸ்டீல் கதவுகள் மெதுவாக மூடிக்கொண்டது. “ஓ காட்! ஹொலி **” என்று சுற்றம் மறந்து, தனது தவறுக்கு இறையை ஆங்கிலத்தில் சபித்தாள்.



அந்த மின் தூக்கி அந்த கட்டிடத்தின் எல்லா தளங்களிலும் நின்று மீண்டும் தரைத்தளத்திற்கு வர, இன்னும் பதினைந்து நிமிடமாவது ஆகுமே! “பேசாம படி ஏறிடலாமா?” என்று தனக்குத் தானே கேட்டவளிடம், அவளின் மனசாட்சி பதில் கேள்வி கேட்டது ‘எங்க? முப்பத்திய ஒன்பதாவது ஃப்ளோருக்கா? நீ போகும் முன்ன, உன் ஆவி தான் போகும், பரவயில்லையா?’ என்று நக்கல் செய்தது மானா சானா!



ஆம், அவள் அலுவலம் ஒரு நாற்பது மாடிக்கட்டிடம். அதில் அவள் வேளை செய்யும், சி.எஸ்.ஆர் பிரிவு இருப்பது முப்பத்தி ஒன்பதாவது தளத்தில். தான் வசிக்கும் இடத்திலிருந்து பதினைந்து நிமிடப் பயணத்தில் தான், அவளது அலுவலகம் அமைந்திருந்தாலும், பெங்களூரின் நத்தை வேக போக்குவரத்தில்,அவள் பணி இடத்திற்கு வந்து சேர கிட்டதட்ட நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது. இதில் இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்கள் தாமதமாகிவிடும். கையில் விலை உயர்ந்த கடிகாரம் மணிகட்டை அலங்கரித்தாலும், அலைபேசியில் நேரத்தை பார்த்தவளின் வயிற்றில் டைனோசர்கள் தடா புடாவென்று ஓடின! இதுவரை அவள் அலுவகத்திற்கு தாமாதமாக வந்த போதெல்லாம் உணராத ஒரு உணர்வு,அவளை ஆட்கொண்டது….பயம்! ‘லேட் தானே ஆச்சு.. ப்ப்ச்ச் இட்ஸ் ஓகே’ என்று எப்பொழுதும் நினைக்கும் அவள் மனம், இன்று ‘ஐயையோ லேட் ஆகிடுச்சே’ என்று குமுறியது.

எல்லாம் ஒருவனின் எச்சரிக்கையால். அவன் முன் ‘போசைடன்’ சொன்னது போல், தான் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்த முதல் நாளே படுதோல்வியுற்றாள். அதுவும் இன்று அந்த உர்…உர்… உராங்குடானிற்கும் முதல் நாள்!



ஒரே ஆறுதலாக மற்ற எல்லா பிரிவுகளையும் பார்வையிட்ட பிறகு தான், அவள் பணிபுரியும் சி.எஸ்.ஆர் பிரிவிற்கு வருவதாக அவர்களது குழு தலைவர், அவர்களின் வாட்ஸாப் குழுவில் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். ‘மணி பதினொன்று தான் ஆகுது! எப்படியும் பத்தரைக்கு தான் விசிட் ஆரம்பிச்சிருப்பான். கார்ப்பரேட் டிபார்ட்மென்ட், ஃபைனான்ஸ், லீகல் டிபர்ட்மென்ட்னு எல்லாம் முடிச்சுட்டு தான், நம்ம ஃப்ளோருக்கு வருவான். ஜோ உனக்கு எதுக்கு டென்ஷன்! ரிலாக்ஸ் ஹனி!’ என்று தன்னைத்தானே தெம்பூட்டிக்கொண்டவள், அதன் பின் இலகுவாக நின்றாள்.



அவளது அலுவலகம் இருக்கும் இடம் பெங்களூர் வைட்ஃபீல்ட்ஸ் என்ற இடம்! கணினி நிறுவனங்கள் ஒய்யாரமாக வானைத் தொட்டபடி அணிவகுத்து நிற்கும் இடம்! அங்கே இருக்கும் ஆடம்பரமான வணிக வளாகங்களும், அதற்கு நிகராக நிற்கும் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் என, அது ஒரு தனி உலகம்! அங்கே இருக்கும் அதிநவீன கட்டிடங்களில் வசிப்பவர்களும், பணிபுரிபவர்களும் வளமான வாழ்விற்கு பழக்கப்பட்டுவிட்டனரோ? என்று எண்ணம் தர கூடிய பகுதி! மேற்தட்டு வாழ்கைக்குப் பழகிவிட்ட, அந்த பகுதியின் நீர்மட்டம் குறைந்து….வற்றி, இப்பொழுது காவிரி அன்னையின் உதவியுடன் தாகத்தை போக்கிக் கொண்டிருக்குமிடம் அது.



பல கணினி நிறுவனங்கள் ஊடே தேவராஜ், அவரது தேவ் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் தலைமை அலுவலகத்தை, நாற்பது மாடி கட்டிடத்தில் அமைத்திருந்தார். அங்கே தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் செயல் அலுவலகம் மட்டுமே அமைந்திருந்தது. தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் என்று நான்கு மொழியில் அலைவரிசைகள் செயல்பட்டன. அந்த…அந்த மொழியின் ஒளிபரப்பு அலுவலகங்கள், ஸ்டூடியோ வசதிகளுடன்,அந்த…அந்த மாநிலத்தின் தலைநகரில் செயல்பட்டன. ஒட்டுமொத்த அலைவரிசைகளின் செயல் நிர்வாகம், சட்ட நிர்வாகம், பண நிர்வாகம் மற்றும் முக்கியமாக சி.எஸ்.ஆர் எனக் கூறப்படும் பெருநிறுவன சமூக பொறுப்பின் நிர்வாகம் எல்லாம் தான், இந்த பெங்களூர் அலுவலகத்தில் நடைப்பெற்றது. கன்னட அலைவரிசையின் ஒளிபரப்பு அலுவலகம் பெங்களூர் நகரின் மையத்தில் இருந்தது.



ஜோட்சனா ஜூனியர் எக்சிகியூடிவாக, அங்கே பணிபுரிந்தாள். அவள் குழுவின் வேலையே, அவளது நிறுவனதின் சமூக அக்கறையை எடுத்துக்காட்டும் விதமாக தொண்டுகளும், அதன் அடிபடையில் சில பல தொண்டு நிகழ்சிகளும் திட்டமிடுதலும் அதனை செயல் படுத்துவதும் தான். தேவராஜின் தேவ் நெட்வர்கின் சமூக அக்கறையை மக்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுவதே! ஜோ வேலை செய்யும் குழுவின் குறிக்கோளாக இருப்பினும், அதை அவர்கள் செய்தது ‘வேலை’யாகத்தான்!

ஒரு வழியாக மின்தூக்கியில் ஏறி முப்பத்தி ஒன்பதாவது மாடியில் அவள் அடி எடுத்து வைத்தவுடன், அங்கே இருந்த தடுப்புகள் போடப்பட்ட வேலை இடங்கள் அனைத்தும் காலியாக இருந்தது!



அவசரமாக ஒடி வந்த ஒரு தள உதவியாளன் “மேடம், சி.எஸ்.ஆர் டிபர்ட்மென்ட் ஸ்டாஃப் எல்லாரையும் தான், முதல்ல மீட் பண்ணனும்னு புது சி.ஈ.ஓ சொன்னாராம், ஏற்கனவே அனுப்பி இருந்த ஷெட்யூல் மாத்தி, இப்ப ஒன்னறை மணி நேரமா, நம்ம ஸ்டாஃப் கூடதான் கீழ இருபதாவது ஃப்ளோர்ல கான்ஃபரன்ஸ் ஹால்ல மீட்டிங் போயிகிட்டு இருக்கு மேம்!” என்று சற்று திடமாக இருந்த, அவள் மனதை தூசியாக ஊஃப்வென்று ஊதிவிட்டான். “வாட் தெ ஹெல்!” என்று மட்டும் தான் எதிரில் இருப்பவன் காதில் விழுந்தது, அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்தவள், படிகளில் காற்றாய் பறந்திருந்தாள்.

___________________________________________________________________________________________

“Corporate Social Responsibility, CSR, do you even know the meaning of the term? Shame on you! You take your work power and natural resources from the society and nature and all the government asks you to is give back is just 3% of your five years profit to the society! Mr. Devaraj entrusted you with such a task and even during times of pandemic you have not lived upto the expectations. No wonder You are aware that the Ministry of Corporate Affairs is watching us right? Still What kind of activities have you done? Nothing notable or that really means something. Remember in today’s corporate war CSR activities are the firm bridge between the organization and the public. (கார்ப்பரேட் சோஷியல் ரெஸ்பான்சிபிலிட்டி, சி.எஸ்.ஆர் ன்ற வார்த்தையோட அர்த்தம் கூட தெரியுமா உங்க எல்லாருக்கும்? வெக்கம்! உங்களுக்கு தேவையான மனித வளமும், இயற்கை வளங்களையும் நீங்க சமூகம் மற்றும் இயற்கையிலிருந்து எடுத்துக்கறீங்க. அரசாங்கம் உங்ககிட்ட கேட்பதெல்லாம் உங்க ஐந்தாண்டு லாபத்தில் வெறும் 3% மட்டுமே! சமுதாயத்திற்குத் திருப்பித் தாங்கனு! மிஸ்டர் தேவராஜ் அப்படிபட்ட வேலைய உங்ககிட்ட ஒப்படைச்சுருக்கார், ஆனா நீங்க? பேண்டமிக் போது கூட நா எதிர்பார்த்த அளவுக்கு எந்த ஒரு நல்ல விஷயத்த இந்த சமூகத்துக்கு செய்யல. நிறுவனங்கள் விவகாரத்துறை அமைச்சகம், நம்மள கண்காணிக்கறாங்கன்றது உங்களுக்குத் தெரியுமா? நீங்க இன்னும் என்ன வகையான செயல்பாடுகளையும் தொண்டு நிகழ்சிகளையும் செஞ்சுயிருக்கீங்க? குறிப்பிடத்தக்கதா எதுவுமே இல்ல. இன்றய காலகட்டத்துல சமூகத்தையும், பெருநிறுவனங்களையும் இணைக்கும் பாலமா சி.எஸ்.ஆர் திட்டங்கள் தான் செயல்படுது, நியாபகம் இருக்கட்டும்!)



தனது எதிரில் அமர்ந்திருந்த இருபது பேர் கொண்ட குழுவை தனது ப்ரிடிஷ் ஆங்கிலத்தில் சரமாறியாக தாக்கிக்கொண்டிருந்தான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன். அவனது திருத்தமான ஆங்கிலத்தில் திட்டுகள் கூட தெவிட்டவில்லை போலும், அங்கே இருப்பவர் அனைவரும் அமைதியாய் இருக்க, அந்த அமைதியில் பெரிய பாரங்கள் எரிந்தபடி காஃபரன்ஸ் ஹாலின் ஏழடி கதவுகளை சிரத்தையுடன் திறந்து கொண்டு “சாரிரி….ரிரிரிரி…” என்று கூவியபடி நுழைந்தாள் ஜோட்சனா.



ஏற்கனவே கொதிநிலையில் இருந்தவன், இரண்டரை மணி நேரம் தாமதமாக வந்ததுமில்லாலமல், தன் வசமிருந்த ஊழியர்களின் கவனத்தை கலைத்தது மட்டுமல்லாமல், அவனது சிந்தனை ஒட்டத்திற்கும் தடையிட்டாள். கோர்வையாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, யாரவது நமது பேச்சில் இடைப்பூகுந்தால், நமது சிந்தனை தடம்புரண்டுவிடும். ப்ரித்விராஜின் சிந்தயும் தடைப்பட அவன் சினம் தலைத்தூகியது. பிறரது பார்வையும், அவனது பார்வையும் தன் மீது இருப்பதைக்கூட பொருட்படுத்தாமல், அங்கே காலியாக இருந்த இருக்கையில் சட்டமாக அமர்ந்த பின் தான், அவனது கண்களை நேருக்கு நேராக சந்தித்தாள். ‘தேவ் சார் வளர்ப்பு மகள், இவள யாரு கேட்க முடியும்! ஹ்ம்ம்ம்ம்!’ என்று சிலரது மனதில் தோன்ற, அவளை ஒர் பெருமூச்சுடன் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் ப்ரித்விராஜின் பக்கம் அவர்களது பார்வையை திருப்பினர்.

அவர்களது பார்வை தன் பக்கம் திரும்பிய பின்பும், அவன் தனது பேச்சை தொடரவில்லை! அவன் பார்வை அவள் மீது மட்டுமே இருந்தது. ‘கிர்ர்ர்ர்ர்ர்’ என்று மெதுவான சத்தத்துடன் ஒடிக்கொண்டிருக்கும் மத்திய குளிர்சதன வசதியின் ஓசை மட்டுமே அங்கே துள்ளியமாகக் கேட்டது. அப்படி ஒரு அமைதி.



அவன் பார்வை அவள் மீது மட்டுமே படிந்திருக்க, ஜோட்சனாவின் காது மடல்கள் அருகே ஒற்றை கோடாய் வேர்வை துளி வழிந்தது! அந்த அறையின் குளிர் அவள் உள்ளத்தில் புகுந்திருந்தது. ‘இவன் எதுக்கு நம்மள இப்படி பாக்குறான்! ஜோ பேபி என்னவோ நடக்கப்..’ என்று அவள் எண்ணவோட்டத்தை முடிப்பதற்குள் “அவுட்!” என்று, மெதுவாக உணர்ச்சி துடைத்த குரலில் கூறினான் ப்ரித்விராஜ். “ஹ்ம்? எ..எ.. என்ன?” என்று ஜோ ஒரு நொடி தடுமாறினாள். “ஆர் யூ டஃப்?”(நீ என்ன செவுடா?)”ஐ சைட் அவுட் நவ்!”(இப்பவே வெளிய போன்னு சொன்னேன்) என்று, அவனது ஆழ்ந்த குரல் ஆத்திரமாக அறை எங்கும் எதிரொலித்தது. அதில் அனைவரும் அரண்டு விழிக்க, ஜோட்சனா மிரண்டு படாரென்று தனது இருக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தாள். சட்டென்று கண்கள் கலங்கிவிட கையிலிருந்த ‘எல்.வீ’ என்று முத்திரையிடப்பட்ட, அவளது கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு தட்டுத் தடுமாறி வெளியேற முயன்றாள்.



மேசையை சுற்றி அமர்ந்திருந்தவர்களின் பின்னே நடந்தவளின் காதுகளில் ‘க்ளுக்’ என்று யாரோ ஒருவரின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது, பட்டென்று நின்றவள் திரும்பி சிரித்தவரை பார்க்க, அங்கே அவளுடன் வேலை செய்யும் சுவாதி கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தாள். “ஜோ ப்ராண்டட் பேக்ஸ் அண்ட் யோர் க்ளொஸ்னெஸ் டூ த எம்.டி, இஸ் இன்ட் கோயிங்க் டூ ஹெல்ப் யூ எனிமோர்” (ஜோ உன்னுடைய முத்திரையிட்ட பைகளும், முதலாளியுடன் உன் நெருக்கமும் இனி உனக்கு உதவ போறது இல்லை) என்று, அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி கூறுவது போல் அனைவருக்கும் கேட்கும்படி கூறினாள் சுவாதி.



ஜோவின் அழகுக்கு, குழைந்தைதனத்திற்கு, முதலளியின் செல்ல பிள்ளை என்ற இடத்திற்காகவும் ஒரு கூட்டம் ,அவளுக்கு ரசிகர்கள், நண்பர்கள் என்றால்! அவளின் சலுகைகளையும், அவள் அழகையும் கண்டு காரணமேயில்லாமல் ஜோவை வெறுக்கும் கூட்டதிற்கு சுவாதி தலைவி.



இத்தனை நாட்கள் அவளை நேரடியாக தாக்கவோ, அவளை மீறி செயல்படவோ முடியாமல் தவித்த சுவாதிக்கு இப்பொழுது கிடைத்த தருணத்தை கைவிட விருப்பமில்லாமல் பொங்கிவிட்டாள் சுவாதி.அவள் பேசி முடிப்பதற்கும் ப்ரித்விராஜின் குரல் மீண்டும் ஒங்குவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

“வில் யூ ப்ளீஸ் ஸ்டாப் திஸ் வர்க் ப்ளேஸ் புல்லியிங்க் மிஸ்…” என்று நிறுத்தி சுவாதியை பார்த்தவனின் குரலில், பக்கத்தில் இருந்த அவனது உதவியாளர் ‘சுவாதி ஷர்மா’ என்று அவள் பெயரை, அவன் காதில் ஓத “மிஸ் ஷர்மா” என்று முடித்தான் ப்ரித்விராஜ். (வேலை இடத்தில் அடுத்தவங்கள மட்டமா நடத்துறதை/வார்த்தையால் கொடுமைபடுத்தறதை நிறுத்தரீங்களா மிஸ் ஷர்மா). அப்படி அவன் கூறியதும் சுவாதியின் முகம் கறுத்துவிட்டது. ‘சாரி’ என்று கேட்டவள் தலையை குனிந்து கொண்டாள்.

ப்ரிதிவியின் பார்வை ஜோவிடம் திரும்ப “மீட் மீ அட் மை ஆஃபிஸ் இன் டென் மினிட்ஸ் ஜோதிலிங்கம், நவ் யூ மே கோ” என்றான் மிடுக்காக. (என்ன பத்து நிமிஷத்துல என் அலுவலகத்தில் வந்து பார், இப்ப நீ போகலாம்). விழிகளில் ததும்பிய கண்ணீர் கன்னத்தில் பட்டுத் தெறிக்க, ஒரே ஒரு முறை மட்டும் தீர்கமாய் தனது தலையை அசைத்துவிட்டு விருட்டென்று அவ்விடத்தைவிட்டு வெகமாக நடந்து வெளியே சென்றாள் ஜோட்சனா.


__________________________________________________________________________________________________

தனது முன் அமர்ந்திருந்தவளின் விழியில் குழந்தைத்தனமான கோபத்தை கண்டு, தனது தாடைகள் சினத்தால் இறுகுவதை உணர்ந்தான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.
தனது சூட் முதல் பாதங்களின் சாக்ஸ் வரை அனைத்தையும் கருப்பில் அணிந்து, சீராக திருத்தப்பட்ட அளவான மீசை, தாடியென்று நெடு நெடுவென்று நின்றவனை கண்டவுடன் , ஜோவிற்கு உள்ளே இருந்த கோபம் அடங்கி பயம் தலைத்துக்கியது. அதிலும் அவன் அகன்ற கண்களின் சிகப்பே சொல்லியது அவனின் ரௌத்திரத்தை.



எதையும் மனதோடு வைத்துக்கொள்ள பழக்கமற்றவள், சட்டென்று எழுந்து நின்று “என் மேல உங்களுக்கு அப்படி என்ன கோபம்? ம்ம்ம்? இப்படி அவமானப் படுத்தறீங்க?” என்று கேட்டுவிட்டாள். கேட்டபின் அவனது விழிகள் லேசாகா இடுங்கியதோ? இல்லை அதை அவள் கண்டு கொள்ளும் முன் அவன் தனது முக உணர்ச்சிகளை மாற்றிவிட்டானா? அவனுக்கே வெளிச்சம்.



தனது தோள் அளவுகூட இல்லாதவள், என்னையில் போட்ட கடுகு போல் துள்ளியதும் “சிட் டவுன்!” என்று கர்ஜித்தான். அவள் மூச்சுவங்கியபடி அப்படியே நின்றிருக்க, அவள் அருகில் வந்து தன்னை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் முகத்தருகே குனிந்து கண்களை கூர்ந்து பார்த்து, “ஐ செட் சிட்” என்று அழுந்த கடித்த பற்களின் ஊடே வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்.



அவனை நிமிந்து பார்த்தபடியே மெல்ல அமர்ந்தவளின் வேக மூச்சுகள் நிற்கவில்லை. ப்ரித்விராஜ் அவளை பார்த்த படியே கைகளை இறுக கட்டிகொண்டு “லுக்! முதல்ல நீ யாருன்னே எனக்கு தெரியாது மிஸ்.ஜோதிலிங்கம். அடுத்தவங்க மேல பாயறத்துக்கு முன்னாடி நம்ம என்ன செஞ்சோம்னு யோசிக்கனும்! ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்க் போயிகிட்டு இருக்கு, இஸ் திஸ் த வே யூ பார்ஜ் இன் டூ த ரூம் (ஆப்படியா அதிரடியா உள்ள நுழைவ?) அதுவும் டூ அண்ட் அ ஹாவ் ஹவர்ஸ் லேட் ஆ! ஒரு மனர்ஸ் வேண்டாம்? என்ன உன் இன்ஃப்ளூயன்ஸ காட்டுறியா? நெக்ஸ்ட் இப்படி எங்கிட்ட பேச கூடிய அதிகாரத்த யார் உனக்கு கொடுத்தது? ம்ம்? இப்ப, இந்த தேவ் நெட்வர்கோட சீ.ஈஓ நான் தான் நியாபகம் இருக்கட்டும். மிஸ்டர் தேவராஜ் சக்ரவர்த்தி இல்ல! நாட் ஒன்லி தட். நீ நடந்துகிட்டதுக்கு, உன் மேல கோவப்படுற அதிகாரம் பை ஆல் மீன்ஸ் எனக்கு இருக்கு! ஒரு கம்பனில ரொம்ப முக்கியமான ஒருநாள் புது ஹெட்ஷிப் டேகோவர் பண்ணற நாள்! அன்னைக்கி கூட உன்னால நேரத்துக்கு வர முடியல! டூ பீ ஃப்ராங்க் ஐ கேன் சேக் யூ ஃபார் இட் (உன்மைய சொல்லனும்னா அதுக்காக உன்னை வேலையவிட்டு கூட தூக்காலம்)” என்றான் அமைதியாய்.



ஆனால் அந்த அமைதியில் அவனது கோபம் நன்றாக தெரிந்தது. ஜோட்சனாவின் பார்வை மெல்ல கவிழ்ந்தது. அவன் சொல்வது உண்மை தானே. எப்பொழுதும் போல் நேரத்தை நீட்டி முறுக்கி கிளம்பிக்கொண்டிருந்தவள், தனது நண்பனின் கடிதத்தை படித்துக்கொண்டே இன்னும் நேரம் தாழ்த்திவிட்டாள். இன்று எவ்வளவு முக்கியமான நாள் என்று முன்னரே செய்தி வந்தும் இப்படி அவள் செய்தால், அது அவளுக்கு மட்டுமில்லை அவளை அங்கே பொறுப்பில் அமரவைத்த தேவராஜிற்கும் தானே அவப்பெயர். சில வினாடிகளின் மௌனத்திற்கு பின் ப்ரித்விராஜே தொடர்ந்தான்



“தேவராஜ், உனக்கு காட்ஃபாதரா இருக்கலாம், பட் நான் அன்னைகே சொன்ன மாதிரி, இனிமே நீ ஆஃபிஸ்ல அதுக்கான எந்த அட்வான்டேஜும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது! இந்த மாதிரி லெதார்ஜிக் பிஹேவியர் (சோம்பேறித்தனமான நடத்தை) எனக்குப் பிடிக்காது. இன்னும் ஒன்னு. இனிமே உங்க சீ.எஸ்.ஆர் டிபார்ட்மென்ட் டைரெக்ட் ஆ எங்கிட்ட ரிபொர்ட் பண்ணனும்! நவ் யூ மே கோ!” என்று கண்டிப்பான குரலில் அவன் முடித்தான்.



பேசிமுடித்தவன், அங்கே அவனுக்கென்று போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து, தனது மடிக்கணினியில் மூழ்கினான். மெல்ல நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தவள் எழுந்து வேக வேகமாக கதவை நோக்கி நடந்தாள். கதவுகளின் விளிம்பில் கைவைத்தவளை அவனது குரல் நிறுத்தியது!



“மிஸ். ஜோதிலிங்கம், நாம நம்ம வேலையில சரியா இருந்தா அடுத்தவங்க நம்மள குறை சொல்லவே முடியாது! முதல்ல நம்மள நாமே திருத்திக்கிட்டா, அடுத்தவங்க நம்மள டீஸ் பண்றதுக்கு வழியே இருக்காது! இனிமே உங்கிட்ட கொஞ்சம் சின்சியாரிட்டிய எதிர்பார்க்குறேன்.” என்றது அவன் குரல். விழிகளை அழுந்த மூடித்திறந்தவள், அவனை திரும்பிப்பார்க்காமல் சென்றுவிட்டாள்.

_______________________________________________________________________________________________

“என்னடி…..ப்ரிதிவிராஜ் நிவேந்தன் இன்னைக்கி தான் டேக் ஓவர் பண்ணறான். நான் கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட் ஆஃபீசர் மாதிரி லுக்ல போகனும்னு புதுசா சாராஸ்ல ஏழாயிரம் கொடுத்து பென்சில் ஸ்கர்ட் எல்லாம் வாங்கி போட்டுட்டு போன. அதுக்கு மேச்சா ஃபார்மல் ஷிர்ட், பென்சில் ஹீல்ஸ், ஹை போனி டேயில்னு, என்னாவோ இங்க்லீஷ் சீரியல்ல வர அசிஸ்டான்ட் மாதிரி லுக்ல போன! இப்ப என்ன இப்படி குப்புறபடுத்துக்கிட்டு, முழு டப்பா பாஸ்கின் ஆண்ட் ராபின்ச் ஸ்ட்ராபெர்ரி ஐஸ்க்ரீம் முழுங்கிட்டு இருக்க! அதுவும் உன் கெட் அப்ப கூட மாத்தாம? என்னா ஆச்சு ஜேஜே?” என்று கேட்டுக்கொண்டே அவர்களது இரண்டு அறை அடுக்குமாடி குடியிருப்பினுள் நுழைந்தாள் தாரா.

வரவேற்பறையில் மூங்கில் சோபாவில் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டு, கைகளில் இருந்த ஒரு பெரிய டப்பா ஐஸ்க்ரீமை கபளீகரம் செய்து கொண்டிருந்தாள் ஜோட்சனா.



தாரா வருவதற்கு இரவு எட்டாகிவிடும். ஒரு சிறிய விளம்பர நிறுவனத்தில் க்ரீயேடிவ் ஹெட்டாக பணிபுரிகிறாள் தாரா. அவளுடைய அலுவலகமும்,ஜோவின் அலுவலகம் அருக்கில் தான் இருந்தது. தாராவும் ஜோட்சனாவும் பள்ளியிலிருந்து தோழிகள். இருவருக்கும் பெங்களூரில் வேலை கிடைத்ததும் பெற்றோர்களின் அனுமதியுடன், அங்கே வைட்ஃபீல்ட்ஸிலேயே ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வாடகைக்கு வீடு எடுக்க நினைத்தனர்.



ஆனால் தேவராஜ் அங்கே உள்ள ஒரு மேல்தட்டு குடியிருப்பில் மூன்று அறைகள் கொண்ட ஆடம்பரமான வீட்டை வாங்கி, அதில் இருவருக்கும் தங்க வசிதகள் செய்து கொடுத்துவிட்டார்.



ஒரு வகையில் ஜோட்சனாவை எப்படியாவது தேவ் நெட்வர்கில் அமரவைத்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக அவளை ஊக்கப்படுத்துவதும் விதமாக இது அமைந்தது. தாராவும் அவருக்கு உதவினாள்.



ஒரு வழியாய் இரண்டு வருடங்களாக பெங்களூர் வாழ்விற்கும், அவள் வேலைக்கும் பழக்கமாகிவிட்டிருந்தாள். ஓரளவு அவள் செய்யும் பணியும்,அவளுக்கு பிடித்தமாகவே இருந்தது. சென்னை ஸ்டெல்லா மாரிஸ் கல்லூரியில், பீ.காம் அட்வெர்டைசிங்க் ஆண்ட் மார்கெட்டிங்க் படித்தவர்கள் ஜோட்சனாவும், தாராவும்.



அவர்கள் செய்யும் வேலையும் அவர்கள் படிப்பிற்கு ஏற்றதாகவே அமைந்திருந்தது. ஜோட்சனா வேலைக்கு சேர்ந்த புதிதில் இப்படித்தான் அடிக்கடி சோர்ந்து படுத்துக்கொண்டு ஐஸ்க்ரீமை கையில் எடுத்துவிடுவாள். அதை தின்ற படியே அவளின் புலம்பல் துவங்கும். தன்னையும் மீறி செய்யும் வேலையில் பிடிப்பு ஏற்பட்டு விட, அவளின் இந்த புலம்பல் நாடகம் ஒரு முடிவிற்கு வந்தது. ஒரு வழியாய் ஜோட்சனா வேலைக்கு பழகிவிட்டிருந்தாள் என்று நினைக்கையில் இப்படி ஒரு தீடிர் திருப்பம்.



தாரா இதை ஓரளவு எதிர்ப்பார்த்திருந்தாள் தான். தங்களின் விசாலமான வரவேற்பறையை தாரா, தனது கைவண்ணத்தில் அழகாய் அலங்கரித்திருந்தாள்.



எல்லா ஃபர்னிச்சர்களும் மூங்கிலால் ஆனவை. மற்றும் ஜோட்சனாவின் பொழுது போக்கு வீணாக போகும் பலதரப்பட்ட பொருட்களை, மறுசுழற்சி செய்யும் விதமாக அதில் கைவினைப்பொருட்கள் செய்வது.



உதாரணமாக அவள் ஆயிரம் ஆயிரமாய் தந்து வாங்கும் காலணிகளிமண் டப்பாக்களை கொண்டு ‘லாம்ப் ஷேட்’ செய்து, அதை அவர்களது மூங்கில் உணவு மேசைக்கு மேல் தொங்க விட்டிருந்தாள். இப்படி அந்த வீடே இரு பெண்களின் கூடாகா இருந்தது.



இன்று அந்த லேம்ப் ஷேட் ஒளி மட்டும் வீச ஷோபாவில் கவிழ்ந்திருந்தவளின் தோளைப் பற்றி உலுக்கி “ஏய்.. ஜேஜே… என்னடி? இங்க பாரு?” என்று கத்தினாள் தாரா. ஒருவழியாய் நடப்பிற்கு வந்தவள் , உதட்டில் ஐஸ்க்ரீம் வழிய நிமிர்ந்து அமர்ந்து தாராவை பார்த்து “அவனுக்கு என்னை சுத்தமா பிடிக்கல டி!” என்றாள் ஜோட்சனா



சட்டென்று “அஹ்? யாருக்கு? நம்ம பக்கத்துவீட்டு பல்ராம் சேட்ஜீக்கு தானே? பின்ன எப்படி பிடிக்கும்! நீ தான் அவர் பதியம் போட்ட பாலக்கீரையை சுட்டு பாலக்பன்னீர் செஞ்சு அவருக்கே ஓசி கொடுத்தா! எப்படி அவருக்கு உன்ன பிடிக்கும்!” என்றாள் தாரா.



தாராவை பார்த்து முறைத்த ஜோட்சனாவைப் பார்த்து சிரித்து “ம்ம் பின்ன என்னடி, பெரிய மணிரத்னம் பட ஹீரோயின், இப்படி மொட்டையா ‘அவனுக்கு என்ன பிடிக்கல’நு சொன்னா? நான் எவன்னு நினைக்கிறது? நம்ம ரெண்டு பேர் பண்ற அலும்புக்கு நம்மள போட்டு தள்ள, உன் ஆபீஸ்லையும், என் ஆபீஸ்லையும் பல பேர் சுத்துரானுங்க, ஏன் நம்ம பல்ராமே, எப்படா நம்மள விஷம் வச்சு கொல்லலாம்னு காத்துகிட்டு இருக்கான். இதுல நான் யாரன்னு நினைக்கிறது?”



“ம்ம்ச்ச்! ப்ரிதிவிராஜ் நிவேந்தன்! தேவ் அங்கிள் பையன்! போதுமா? அவனுக்கு தான்.. என்ன சுத்தமா பிடிக்கல டி!” என்று கத்தினாள் ஜோட்சனா! “அவனுக்கு உன்ன பிடிச்சிருந்தா தான் ஜேஜே அதிசயம்! பிடிக்காம போனதுல எந்த அதிசயமுமில்ல!” என்று சொன்ன தோழியை புருவங்கள் உயர பார்த்தாள் ஜோட்சனா! குழப்பம் சூழ்ந்த தனது தோழியின் முகத்தை பார்த்து “இன்னும் புரியலையா ஜே? தேவ் அங்கிள் உன்ன தான் டேக் ஓவர் பண்ண சொன்னார்! யூ வேர் ஹிஸ் ஃபர்ஸ்ட் சாயிஸ்!? நீ முடியாதுனு மறுத்தப்புறம் தான் அவன கூப்பிட்டு இருக்கார்! இது நீதான் எனக்கு சொன்ன! கண்டிப்பா இது அவனுக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும்! நீயே யோசிச்சுப்பாரு! சொந்த மகன செகன்ட் சாயிஸா தான் வச்சிருந்தார். அப்படினா என்ன அர்த்தம். அவன விட, உன் மேல பாசம் அதிகம்னு தானே அர்த்தம். என் அப்பாக்கு என்ன விட, அடுத்தவன் பெத்த யாரோ ஒருத்தி மேல நம்பிக்கையும், பாசமும் இருந்தா கண்டிப்பா, எனக்கு அந்த யாரோ ஒருத்திய பிடிக்காம தானே ஜே போகும்!” என்று சொன்ன தாராவை விழிகள் அகல பார்த்தவளின் தலை மெதுவாக ‘ஆம்’ என்பது போல் அசைந்தது.



“அப்ப உன்ன அவனுக்கு பிடிக்காம போனதுல என்ன தப்பு ஜே? சிம்பிள் சைக்காலஜி மை கேர்ள், சிம்பில் சைக்காலஜி!” என்று முடித்தாள் தாரா. விழிகளை இறுக மூடி அப்படியே பின்னுக்கு சாய்ந்தாள் ஜோட்சனா.



பதில் வரும்...................
 

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 4:

டியர் பொசைடன்,

நீ சொன்னது சரி! நாம நம்ம வேலையில் சரியா இருந்தா நம்மள யாருமே குறை சொல்ல முடியாது தான்! என்ன செய்ய அட்வைஸ் கத்துத் தர பாடத்த விட எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கத்துத் தர பாடம் தான் நமக்கு மனசுல நல்லா பதியிது! எனக்கும் இப்ப அந்த நிலமை தான்.

வாழ்க்கையில எது முக்கியம்? லட்சியமா, குறிக்கோளா? இல்ல நிம்மதி சந்தோஷமா? சப்போஸ் வாழ்க்கையில எப்பவுமே சந்தோஷமா இருக்கறது தான் லட்சியமா ஒருத்தருக்கு இருந்தா அது தப்பா? லட்சியம், குறிக்கோள் எல்லாம் ஏன் நாம செய்யிற வேளை, கெரியர், படிப்புனு இவைகள சுத்தியே இருக்கணும்? என் லட்சியம் என்னனா, அழகா ஒருத்தன கல்யாணம் பண்ணனும், ஹெட் ஓவர் ஹீல்ஸ் லவ் பண்ணி அவன் கூட ரொம்ப நாள் ஆசை ஆசையா வாழனும். ஹோம் ஸ்வீட் ஹோம்னு கடற்கரை ஓரமா அமைதியான வீட்ல, ஆரவாரமா நாலு பிள்ளைங்கள பெத்துக்கிட்டாலும், சிக்குனு இருக்க உடம்பு வேணும். ஏதாவது ஒன்னு ஆசைப்பட்டா, அக்கௌன்ட்ல எவ்வளவு பேலன்ஸ் இருக்கு, அந்த பொருள் விலை என்னனு, ப்ரைஸ் டாக்கை திருப்பி பார்க்காம அதை வாங்குற அளவுக்கு நான் இருக்கனும். நானும் என் புருஷனும் நடந்து போனா தி ரோமான்டிக் கப்பில்னு எங்கள பாக்குறவங்க சொல்லனும்! ஆனா என்ன? அப்படி ஒருத்தன நான் இன்னும் பார்க்கல்ல!

என் லட்சியத்துல என்ன தப்பு? நான் எதுக்கு மத்தவங்க ஆசைக்காக கெரியர தேர்வு செய்யனும்? வேலைக்கு போற எல்லா பெண்களும் சுதந்திரமா இருக்கறதும் இல்ல, வீட்ல இருக்க எல்லா பெண்களும் அடிமைகளும் இல்ல!

வேலை செய்ற இடத்துல மறியாதை கிடைக்கும்னு என்ன நிச்சயம்? வேலை செய்யிற இடத்துல எல்லாரும் நம்மள வெறுக்குறாங்கனு தெரிஞ்சும் அங்க வேலை செய்யிறது எவ்வளவு கொடுமை? அங்க மட்டும் பெண்கள் அடிமைகள் இல்லனு என்ன நிச்சயம்? எனக்கு நான் வேலை செய்யிற இடத்துல மரியாதை இருக்கா இல்லையானு எனக்கே தெரியல்ல போசைடன்! ஏன் இதுவரைக்கும் எனக்கு கிடைச்சிருக்க எல்லாமே எனக்கு சொந்தமானு கூட தெரியல்ல, அதுக்கு நான் தகுதியானவளானு எனக்கு தெரியல்ல! டூ பீ ஃப்ராங்க், எனக்கே என்ன அடையாளம் தெரியல்ல.

இப்படிக்கு வெறுப்புல இருக்க உன் நண்பி

ஆரோரா!

பி எஸ்: உன்னுடைய போன லெட்டர்ல நீ கேட்ட கேள்விக்கு அனுபவபூர்வமா பதில் தருவேன்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல்ல! இப்ப நான் பிடிக்காத இடத்துல, பிடிக்காத வேலையை என்னைப் பிடிக்காத மக்கள் நடுவுல இருந்துகிட்டு தான் உனக்கு எழுதுறேன்! சோ தி ஆன்சர் ஃபார் யோர் குவெஸ்டின் இஸ்! அப்படிப்பட்ட இடத்துல இருக்கும் போது நான் உனக்கு லெட்டெர் எழுதுவேன்! என்னுடைய ‘ஆகோனி ஆன்ட்’ (Agony aunt, வேதனைக்கு வடிகால்) நீ தான்!

டிடி எல் ஜே உனக்கு பிடிக்கல்லையா! போடா! அந்த சிம்ரனுக்கு ஒரு ராஜ் மாதிரி என்னையும் தேடி ஒரு ராஜ் வருவான் பாரு! உனக்கு ஒரு ஒரு சிம்ரன் கிடைக்க என் வாழ்த்துக்கள்.


என்று முடிந்த தனது கடிதத்தை ஒரு முறை திரும்பி படித்தாள் ஜோட்சனா. ப்ரித்விராஜ், தேவ் நெட்வர்க்கின் தலைமை பொறுப்பில் அமர்ந்த பிறகு அவளுக்கு வேலை செய்வதில் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச ஈடுபாடும் அற்றுப் போயிற்று என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு வாரம் முன் அவனது அலுவலகத்தில் நடந்த உறையாடலுக்குப் பின் தினமும் அவளது வேலைப்பளு படிப்படியாகக் கூடையது போல் உணர்ந்தாள் ஜோட்சனா.

தாரா சொன்னது தான் அவள் மனதில் ஆழப் பதிந்தது. தேவராஜ் தன் மேல் வைத்திருந்த அளவுக்கு அதிகமான பாசம் தான் ப்ரித்விராஜ் தன்னை வெறுப்பதற்கான காரணம், அதில் எந்த மாற்றமுமில்லை. உடன் வேலை செய்பவர்கள் முன்பு இருந்த அவளின் ‘ப்ரின்சஸ் ஸ்டேட்டஸ்’ (இளவரிசியின் தகுதி) பறிக்கப்பட்டது போல் நடந்து கொண்டனர். குறிப்பாக அவளின் மேல் அதிகாரிகள்.

அன்று அவள் உணவு விடுதிக்கு செல்லும் பொழுது அவள் இருப்பது தெரியாமல் அவளுடன் வேலை செய்யும் நான்கு பேர் அவளைப்பற்றி பேசிக்கொண்டு. அதாவது ‘கழுவி ஊற்றிக்கொண்டு’ இருப்பதை கேட்ட பின் ஜோட்சனா திடுக்கிட்டு நின்றுவிட்டாள்.

“ஹப்ப்பா எங்க இந்த வேஸ்ட் ஃபெல்லோ தேவ் நெட்வர்க்க டேக் ஓவர் பண்ணிடுவாளோனு பயந்துட்டேன். அவளோட ஐடியாசும் அவளும். சும்மாவா சொன்னாங்க பெரியவங்க, அழகுக்கும் அறிவுக்கும் சம்மந்தமில்லனு!” என்றான் ஒருவன்.

மற்றோரு பெண் “ஹே என்ன இது? ஓபினியேடட்டா பேசாதா! அழகான பெண்கள் அறிவாளிகளாகவும் இருப்பாங்க! ஜேய பொருத்த வரைக்கும் அவ ஒரு ஸ்பாயில்ட் ப்ராட், தேவ்ராஜால கொடுக்கப்பட்ட இடம், அந்த பணத்திமிர், பணத்த அப்யூஸ் பண்றது, பணத்துடைய அருமை தெரியாம செலவு செய்றதுனு இருக்கறவ! அவளுக்கு அறிவ வளர்த்துக்க விருப்பமில்ல தட்ஸ் இட். இல்லனா ஆஃபிஸ்ல மீட்டிங்க் நடக்கும் பொழுது ஃபோன்ல கிண்டில்ல ரோமான்டிக் கதை படிச்சுட்டு இருப்பாளா? அவகிட்ட இருக்குற பணத்திமிரும், டேக் இட் ஃபார் க்ரான்டட் அட்டிட்டியூடும் தான் பிரச்சினை அவ கிட்ட!” என்றாள் அவள்.

“கரெக்ட், அது மட்டுமா? நானும் ஐடியா கொடுக்குறேன்னு ஆன்னா ஊன்னா முதியோர் இல்லத்துக்கு கூட்டிட்டு போயி நம் நெட்வர்க் பேன்னர் கட்டி நன்கொடை கொடுக்கறத தவிர உருப்பிடியா அவகிட்ட ஐடியாசே இல்ல! அத, வேற வழியில்லாம நம்ம ஹெட் அப்ரூவ் வேற பண்ணார். நான் கூட அவர்கிட்ட கேட்டேன், சர் நம்ம காம்படிட்டர் சேனல்ஸ் எல்லாம், நிறைய சி. எஸ் ஆர் அக்டிவிடீஸ் செய்றாங்க. புதுமையா செஞ்சு ஜெனரல் ஆடியன்ஸ் கிட்ட ரீச் பண்றாங்க அதுவே அவுங்க சேனல்க்கு ப்ரோமோஷனா இருக்கு, நம்ம இன்னும் முதியோர் இல்லம், ஆர்ஃபனேஜ்னு செய்றோம். அதை தவிர்த்து நாம செய்யவே மாடேங்கிறோம்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவர், என்னப்பா பண்ண? தேவ் சார் ஜோவ இந்த டிபார்ட்மென்ட்க்கு அனுப்புறேன் இனிமே அவ என்ன சொன்னாலும் செய்ங்க அப்ப தான் அவளுக்கு நம்ம நெட்வர்க் மேல ஒரு பற்று வரும்னு சொன்னார். கொஞ்ச நாள் அவ என்ன சொன்னாலும் செய்ங்கனு சொன்னவர் அந்த கொஞ்ச நாள் எவ்வளவு நாள்னு சொல்லல்லனு, நம்ம ஹெட் சொன்னார்! ப்ரித்விராஜ் சர் டேக் ஓவர் பண்ணது நம்ம ஹெட்க்கு அவ்வளவு நிம்மதினா பார்த்துக்கோயேன். ப்ரித்விராஜ் கிட்ட இருந்து ஸ்டேண்டிங்க் இன்ஸ்ட்றக்ஷனாம், மிஸ் ஜோதிலிங்கத்துக்கு எந்த சலுகைகளும் கொடுக்கக் கூடாது, இனிமே அவங்க மேனேஜ்மென்ட் ட்ரேயினி லெவெல் தான். அவங்ககிட்ட இனிமே நான் சொன்ன வேலைய எல்லாம் தாங்கனு’ சொல்லிட்டாராம்! இனிமே பாரு ப்ரின்சஸ் சிக்கிட்டா! சிண்டரெல்லா கதை தான் என்ன ரிவர்ஸ்ல போகுது! இத்தன நாள் ஓசியில சொத்து கிடைக்கப்போகுதுனு சீன் போட்டா. இப்ப உரிமை உள்ளவர் வந்ததும் எல்லாம் அவுட்” என்று கூறி சிரித்தனர்.

அங்கே அவள் நின்று கொண்டிருப்பது தெரியாமல் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவள் இத்தனை நாட்கள் அவர்களிடம் நடந்து கொண்டது கிட்டத்தட்ட ஒரு வில்லி போல் இருந்தது எனும் அளவு அவர்களது பேச்சு இருந்தது.

ஒரு பக்கம் தனக்கு செய்ய இயலாத வரை வேலைகள் தந்து அவளது சி. எஸ். ஆர் பிரிவு நிர்வாகி அவளை வாட்டி எடுத்தான். மறுபுறம் உடன் வேலை செய்யும் நபர்கள் அவளை நக்கல் செய்தனர். வெறுப்பின் உச்சத்தில் இருந்தாள் ஜோட்சனா! சொல்லப்போனால் ஆரம்பநிலை பயிற்சியாளர் வேலையைவிட தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும் வேலைகள் கூட அவளிடம் தள்ளப்பட்டது. வாராந்திர குழு சந்திப்பில் இன்று அவளை எல்லோருக்கும் காஃபி வரவழைக்க அனுப்பப்பட்டாள். அங்கே இருந்து வெளியே வந்தவள் மீண்டும் உள்ளே செல்லவில்லை. அப்படியே வீடு திரும்பியிருந்தாள்.

வீடு திரும்பியவள் கண்களில் குளம் கட்டிய கண்ணீர் ‘விழவா வேண்டாமா’ என்பது போல் நிற்க அப்படியே அவள் கண்ணாடியின் முன் நின்றாள். இந்த ஒரு வார காலமாய் உண்மையில் அவளை இந்த உலகம் எப்படிப் பார்க்கிறது என்பதை புரிந்துகொண்டாள். ‘நான் ஒன்னும் மூளை இல்லாத, அறிவில்லாத ஸ்டுப்பிட் இல்ல! அம் நாட் அ ஸ்பாயில்ட் ப்ராட் ஓர் டேட்ஸ் லிட்டில் ப்ரின்சஸ்’ என்று கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது!

தேவ்ராஜ் தினமும் இருமுறையாவது அவளுடன் காணோளி அழைப்பில் பேசிவிடுவார். ஆனால் ப்ரித்விராஜின் வரவுக்குப் பிறகு அவர் அழைப்புகளை ஓரளவு தவிர்த்தாள் ஜோட்சனா. ஒன்று அவருடன் பேசினால், அவளால் ‘உங்களுக்கு பையன் இருக்கறத, உங்களுக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கறத எங்கிட்ட ஏன் சொல்லல? அப்ப நான் உங்களுக்கு வேற யாரோ தானே?’ என்று கேட்காமல் இருக்க இயலாது. ஆனால் அப்படி கேட்டுவிட்டால் அவளது தாயின் சொல்லை மீறுவது போல் மட்டுமில்லாமல் தேவராஜை புண்படுத்துவது போலாகிவிடும். இந்த இரண்டு காரணத்தால் அவள் தேவராஜின் அழைப்புகளை புறக்கணித்தாள்.

அவருக்கும் புரிந்து தான் இருந்தது! அவள் ஆரம்பகட்ட அதிர்ச்சியில் இருக்கிறாள். கூடிய விரைவில் அவளிடம் எல்லாம் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தார். ஆனால் என்னவென்று சொல்ல என தத்தளித்தார். அவருடைய தத்தளிப்பை ஒருவகையில் புரிந்தவள் அவரிடமிருந்து விலகியிருந்தாள். இந்நிலையில் அவரிடம் சென்று ப்ரித்விராஜின் வருகையால் சுற்றியிருப்பவர்கள் தன்னை இழிவாக நடத்துகிறார்கள் என்று எப்படி சொல்வது? இதுவே முன்போல் என்றால் ஒரு சின்ன விஷயம் தனக்கு பிடிக்கவில்லை என்றாலும் அதை உடனே தேவ் அங்கிளிடம் சொல்லிவிட்டு அதை மாற்றிவிட்டு தான் மறுவேலை செய்வாள். அவளை அவர் கூப்பிடுவதே ‘தேவ்ஸ் லிட்டில் ப்ரின்சஸ்’ என்று தான்.

ஆனால் இன்று? ப்ரித்வி தன்னை நடத்தும் விதமும் உடன் வேலை புரிபவர்கள் தன்னைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று தெரிந்த பின்பும் அவளிடம் மனதளவில் ஒரு சில மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தது.

தேவ்ராஜிடம் தான் மிகவும் உரிமை எடுத்துக்கொண்டோமோ? ஓசி சொத்துக்காகவா அவள் தேவராஜ் மீதி பாசம் கொண்டாள்? என்று தேவையில்லாத பல கேள்விகளை மனதில் கேட்டு தன்னைத் தானே வருத்திக்கொண்டாள்.

பொசைடனுக்கு தனது கடிதத்தில் மனதில் இருப்பதை கொட்டிய பின்னும் அவளுக்கு அமைதியில்லை! கண்ணாடியில் தன்னைக் கண்டவளுக்கு தெரிந்த பிம்பம்! ஒரு அழகிய பத்து வயது சிறுமி நின்றிருந்தாள்! மான்குட்டிக் கண்களின் கண்ணீர் ததும்பி நிற்க சத்தமில்லாமல் தேம்பல். அலைபோல் விரிந்திருந்த பட்டுக் கூந்தலின் நுனிகள் இயற்கையாக சுருண்டிருந்தது! கையில் ஒரு யூனிகான் (ஓற்றைக் கொம்பு வெள்ளைக் குதிரை) பொம்பை! அவள் தோள்களில் கை வைத்தபடி வந்து நின்றார் தேவராஜ். அவள் கண்ணீரை துடைத்தவர் அவளை தூக்கிக்கொண்டு கன்னத்தில் முத்தமிட்டு அவள் கையில் இருந்த யுனிகான் பொம்மையைவிட இரண்டு மடங்கு பெரிய யுனிகான் பொம்மையை வைத்தார். மான்குட்டி கண்கள் இன்னும் பெரிதாய் விரிய அவள் உதட்டில் மெல்லிய புன்னகை. அன்றிலிருந்து அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்ததில்லை. இந்த சில நாட்களாகத் தான் அவள் கண்ணீர் சிந்துவது! அதாவது தேவ் அங்கிள் தன்னை விட்டு விலகி சென்றுவிட்டாரோ என்ற பயம் வந்த பிறகு தான்.
பல வருடங்கள் கழித்து தன்னுடைய சிறு வயது புகைப்படங்கள் இருக்கும் ஆல்பத்தை திறந்தாள் ஜோட்சனா. தனது தந்தையுடன் இருக்கும் புகைப்படங்கள் கொண்ட ஆல்பம். இத்தனை வருடங்கள் அவள் எடுக்காத ஆல்பம்.

ஜோதிலிங்கதிற்கும் ராஜிக்கும் பல ஆண்டுகள் கழித்து தவமாய் தவமிருந்து பிறந்தவள் தான் ஜோட்சனா! கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகள் கழித்து பிள்ளை அதுவும் பெண் பிள்ளை! அவளை உண்மையிலேயே ஒரு இளவரசி போல் தான் நடத்தினர். கட்டட வடிவமைப்பாளராக இருந்த ஜோதிலிங்கத்திற்கு வசதி வாய்ப்பில் எந்த குறையுமில்லை. அவர் படித்ததே லண்டனில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் தான். அப்பொழுதுதான் தேவராஜின் நட்பு கிடைத்தது. லண்டனில் இருக்கும் பொழுது தேவராஜின் வாழ்க்கையில் அவருக்கு தோள் கொடுத்த ஜோதிலிங்கம், பல வருடங்கள் கழித்து தனிமரமாய் இந்தியா வந்தவருக்கு மீண்டும் ஆதரவு கொடுத்தார். தனது செலவில் தேவராஜிற்கு அனைத்து வசதிகளும் கொண்ட ஒரு ‘விடியோ எடிடிங்க் சூவீட்’ வைத்துக்கொடுத்தார். தேவ்ராஜ் படித்தது இதழியல் மற்றும் தொடர்பியல் படிப்பு! அன்றைய காலகட்டத்தில் தனியார் தொலைக்காட்சிகளும், சாட்டிலைட் தொலைக்காட்சிகளும் ஆரம்பிக்கப்படாத தருணம். சரியாக ஜோட்சனா பிறந்த சமயம் தனது தனியார் தொலைக்காட்சியை ஆரம்பித்தார் தேவராஜ். அவள் பிறந்த தினம் அன்று அவருடைய தொலைக்காட்சியின் முதல் ஒளிபரப்பு! அந்த நாள் அவருக்கு மிகவும் முக்கியமான நாள்! தோழரின் மகளை கையில் ஏந்தியவர் அவளுக்கு ஜோட்சனா என்று பெயரிட்டார்.



ஜோதிலிங்கம் மகளை எவ்வளவு தாங்கினாரோ அதைவிட இரு மடங்கு தேவ் அங்கிளின் செல்லமானாள் ஜோ.

ஜோவின் பத்தாவது வயதில் ஜோதிலிங்கத்திற்கு அவர் வேலை செய்யும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு கட்டிடத்தில், தொழிலாளி ஒருவரை மின் தூக்கி விபத்திலிருந்து காப்பாற்ற சென்ற பொழுது விபத்து நிகழ்ந்தது. அதில் கழுத்துக்கீழ் அவரது உடல் செயலற்றுப் போனது.



ஒவ்வொரு நாளும் விடியலும் முடிவும் தந்தையின் அரவணைப்பில் தொடங்கி அடங்கும் ஜோட்சனாவிற்கு அவரின் இந்த நிலை மனதளவில் பெரும் பாதிப்பு ஏற்படுத்தியது. ஜோதிலிங்கம் ஓரளவு வசதி படைத்தவர் தான், நடுத்தர வர்கத்திற்கும் சற்று அதிகமான வசதியே தவிர, அவருடைய இந்த நிலைக்கு பல லட்சங்கள் வைத்திய செலவு செய்துகொண்டே இருக்கும் அளவு அவருக்கு வசதி இல்லை. இருக்கும் சேமிப்புகள் நிலபுலங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் விற்க முடிவு செய்த ராஜியை நிறுத்திய தேவராஜ், அந்த குடும்பத்தின் மொத்த பொறுப்பையும் தான் ஏற்றார். குறிப்பாக ஜோவின் பொறுப்பை. தோழனுக்கு செய்யும் நன்றி கடன் என்பதைவிட, ஜோவின் மேல் அவர் கொண்ட உண்மையான பாசமே அதற்கு அடித்தளம்.



ஜோதிலிங்கத்தின் நிலை மாறப்போவதில்லை என்று தெரியும், இருந்தும் அப்படிப்பட்ட நிலையில் உள்ளவர்களை மிகவும் சிரத்தையோடு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ராஜி கணவருக்கு முழு நேர பணிவிடைகள் செய்வதில் மூழ்கிவிட ஜோட்சனா தனித்து விடப்பட்டாள்.

தாய் தந்தை இருவரின் பாதுகாப்பில், பாசத்தில் திளைத்த சின்னவளால் திடீரென்று இந்த தனிமையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை! தந்தை தாயின் நிலை புரிந்தது அவளுக்கு, இருந்தும் அவளால் சமாளிக்க இயலவில்லை!

அவளின் மனநிலையை புரிந்துகொண்ட தேவ்ராஜ், ஜோதிலிங்கம் ராஜி தம்பதியிடம் பேசினார். ஜோதிலிங்கத்தின் மருத்துவ செலவு தன் பொறுப்பு அதை மறுக்க ஜோதிலிங்கத்திற்கே உரிமையில்லை என்றவர், ஜோட்சனாவின் மன நிலையையும் எடுத்துச் சொன்னார். அவர்களுக்கான தனது திட்டத்தை கூறினார். ஜோதிலிங்கம் அவரது பேசும் திறனை இழக்கவில்லை. நண்பன் தனது பெண்ணிற்காக பார்க்கிறான் என்று புரிந்தாலும் அவரால் ஏற்க முடியவில்லை.

ஒருவழியாய் கெஞ்சி, மிரட்டி, அதட்டி உருட்டி ஜோதிலிங்கத்தை கேரளத்தில் உள்ள ஒரு ஆயுர்வேத வைத்தியசாலையின் அருகிலேயே அழகிய ஒரு வீட்டிற்கு புலம்பெயரச் செய்தார். அந்த வைத்தியசாலை வெளிநாட்டவர்களும், மேல்தட்ட மக்களுக்குமான உயர்தர வைத்தியசாலை. அவர்கள் கவனிப்பில் ஜோதிலிங்கத்தை முற்றிலுமாக ஒப்படைத்தார். மாதம் இருமுறை ஜோட்சனாவை கூட்டிக்கொண்டு அங்கே சென்றுவிடுவார் தேவராஜ்.

முதல் சில வருடங்கள் ஜோதிலிங்கத்துடனேயே தங்கிய ராஜி, பின்னர் பெண் வளர வளர இங்கேயும் அங்கேயுமாக பயணம் செய்தார்.

ஜோட்சனாவிற்கு ஜோதிலிங்கம் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கைத் தரத்தை தந்திருப்பாரோ அதைவிட பன்மடங்கு அதிகமாகத் தந்தார் தேவராஜ். அவள் ஒன்று மனதால் நினைத்துவிட்டால் அது நடந்துவிடும், கிடைத்துவிடும், செயல்படுத்தப்படும். ‘தேவ்ஸ் லிட்டில் ப்ரின்சஸ்’ என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் இல்லாமல் அந்த வார்த்தைகளுக்கான நிஜத்தை ஜோட்சனாவிற்கு தந்தார். அவரின் தொழில் வாரிசு அவள் தான் என்று அவர் மனதில் உறுதியும் செய்தார்.

வாழ்க்கையில் அவள் கஷ்டம் என்னும் சொல்லையே மறக்குமளவிற்கு அவளை பாராட்டி சீராட்டினார் தேவ்!

அவள் தனது தந்தை பற்றிய வேதனைகளை மாற்ற ஒரு வழி செய்தார். தகவல் தொழிநுட்பத்தின் வளர்ச்சிகளை ஊடகத்துறையில் இருந்து கொண்டு அவரால் நன்றாக கணிக்க முடிந்திருந்தது. வரும்கால இளைஞர்கள் கடிதங்களை அருங்காட்சியகத்தில் தான் காணப்போகிறார்கள் என்பதை தெரிந்ததால் தானோ என்னவோ, அவர் ஜோட்சனாவிற்கு கடிதம் எழுதும் பழக்கத்தை பழக்க லண்டன் லெட்டெர் ரைட்டிங்க் சொசையிட்டியில் சேர்த்துவிட்டார்.

அப்படி அவள் தேடிக்கொண்ட நட்பு அவளுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பெரிய மாற்றங்களை கொண்டுவர இருக்கிறது என்று அவள் அறியாமல் ஆல்பத்தை புரட்டிக்கொண்டு பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தாள் ஜோட்சனா!

“டீஈஈஈஈ… ஜே…ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்!” என்று கத்திய தாரா, தன்னை மறந்து கையில் ஆல்பத்துடன் அமர்ந்திருந்த தோழியின் தோள்களை பற்றி உலுக்கி சுயநினைவிற்கு கொண்டு வந்தாள்.

“ஆங்க்! என்ன என்ன டி? கூப்பிட்டியா?” என்றாள் ஜோட்சனா.

“என்னாது? கூப்பிட்டியாவா? அடியேய்! கத்துனேன் டி! என்ன ஆச்சு உனக்கு? போன ஒரு வாரமா நீ சரியே இல்ல! என்ன உன் பொசைடன் கிட்ட இருந்து லெட்டெர் வரல்லனு அப்செட்டா?” என்ற கேட்டவள் ஜோ அருகில் அமர்ந்தாள்.

கடந்த ஒருவார காலமாக தாராவிற்கு ஒரு புதிய விளம்பரப் படம் எடுக்கும் வேலையினால் தோழியிடம் நேரம் செலவிட முடியவில்லை. இன்று தான் அவள் முழித்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்திற்கு வீடு வந்து சேர்ந்தாள் தாரா. வந்தவள் கண்டது சிலையாய் அமர்ந்திருந்த ஜோவைத் தான்.

அமர்ந்த பின் தான் தோழியின் கையிலிருந்த ஆல்பத்தைப் பார்த்தாள். பார்த்தவுடன் புரிந்து கொண்டாள் தாரா.

அமைதியாய் இருந்த ஜோவின் தோளை அணைத்து,

“ஹே என்ன ஆச்சு மா?” என்று பரிவுடன் விளம்பினாள்.

அந்த பரிவு தந்த இதத்தில், தழுதழுக்கும் குரலில்

“தாரா! நான், நான் ஒரு ஸ்பாயில்ட் ப்ராட் ஆ தாரா? இ.. இ.. இந்த இந்த கரன் ஜோஹர் படம் கபி குஷி கபி கம்ல கரீனா கபூர் மாதிரியா தாரா? ரொ.. ரொ.. ரொம்ப திமிர் பிடிச்சவளா? ரொம்ப பெரிய புள்ளியா?” என்று அவளின் குழந்தைத்தனம் மாறாமல் தட்டுத் தடுமாறி கேட்ட தோழியை கண்கள் விரிய பார்த்த தாரா,

“ஏய்! என்ன டி எதுக்கு இப்போ இப்படி எல்லாம் கேக்குற? அந்த ப்ரித்விராஜ் உன்ன ஏதாவது சொன்னானா?” என்றவளிடம்,

“அதெல்லாம் இல்ல! நீ முதல்ல நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு!” என்று அடம்பிடித்தாள் ஜோ.

“ம்ம்ம்ம்ம் இப்படி தீடீர்னு கேட்டா எப்படி டி..? ம்ம்ம் அது வந்து அது வந்து! கொ.. கொ.. கொஞ்சம்.. இல்ல நிறைய அப்படி தான்னு வச்சுக்கோயேன்!” என்று சொன்னது தான் தாமதம் ஜோட்சனாவின் கண்களில் மீண்டும் குளம் கட்டியது, அதை கண்டவுடன் தாரா அவசர அவசரமாக,

“ஏய் ஏய் ஏய்! உடனே இப்படி சௌகார் ஜானகி மாதிரி பூத் பூத்னு அழாத! அந்த படத்துல கரீனா கேரக்டர் காலேஜ்ல திமிர் பிடிச்சாலும் வீட்ல பாசமான புள்ள தானே! அதனால தானே ஹிரிதிக் ரொஷன் லவ் பண்ணுவாரு! அது மாதிரி தான்டி நீயும்! உன்ன பத்தி தெரியாதவங்க தான் அப்படி நினைப்பாங்க! அது மட்டுமில்லாம நீ வெளிய லைட்டா அப்படி தானே நடந்துப்ப! அதான் வேற ஒன்னுமில்ல!” என்று தாரா சொல்லும் போதே ஜோவின் கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது.

தேம்பிக்கொண்டே “நான் யாரையும் ஹர்ட் பண்ணனும்னு செய்யறதில்ல, தரு! அப்பாக்கு அப்படி ஆனதும் தேவ் அங்கிள் தான் எல்லாத்தையும் பார்த்துகிட்டார். அப்போ நீ, நம்ம ஸ்கூலுக்கு வந்து சேரல்ல. லெவந்துல வந்து தான் சேர்ந்த. அப்போ ஒரு நாள் என் கூடப் படிக்கிற பசங்களோட அம்மாக்கள் எல்லாம் கும்பலா நின்னு என்ன பத்தியும் அம்மாவ பத்தியும் தான் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க! தேவ் அங்கிள் ஏதோ பாவப்பட்டு தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு செய்றது மாதிரி தான் எங்களுக்கும் செய்றாருனு சொல்லி, என்னை சேரிட்டி கேஸ்ன்னு நக்கல் பண்ணி சிரிச்சாங்க! என்னால அத தாங்கிக்கவே முடியல்ல. அன்னைக்கி நான் முடிவு செஞ்சது தான், நான் எப்பவுமே சேரிட்டி கேஸ் இல்ல, ஐ அம் தீ குவீன்னு! நீ வந்தப்பக் கூட உங்கிட்ட நான் முதல்ல திமிரா தான் நடந்துக்கிட்டேன். ஆனா எப்போ ஆன்ட்டிய பார்த்தேனோ நீயும் என்ன மாதிரி தான்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு உங்கிட்ட நானே வந்து பேசுனேன்!” என்று தேம்பி தேம்பி அழுதபடியே சொன்ன தோழியை மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டவள்,

“ஜே! என்ன இது எனக்கு தெரியாதா உன்ன பத்தி! இப்ப எதுக்கு இந்த அழுகை! என்ன தான் ஆச்சு?” என்று கேட்டவளிடம் தேம்பிக்கொண்டே ஒரு வாரமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் கூறினாள் ஜோட்சனா. அனைத்தையும் கேட்ட பின் தாரா ஒரு பெருமூச்சு விட்டபடி

“ஜே! கமான்! இது ஒரு வகையில நம்ம எதிர்பார்த்தது தானே? உன்ன அங்க இருந்து ஓரேயடியா துரத்த தான் ப்ளான் பண்றான் அந்த ப்ரித்விராஜ். நீ அதுக்கு இடம் கொடுக்காத! அதுக்குனு எடுத்தவுடனே முன்ன மாதிரி தேவ் அங்கிள் கிட்ட போய் நிக்காம நீ இப்போ தனியா தைரியமா சமாளிக்கனும்! ரொம்ப ஓவரா போனா நீ நேரா தேவ் அங்கிள் கிட்ட போய் நில்லு! நான் தடுக்க மாட்டேன்! பட் திஸ் இஸ் யுவர் வார்! யூ ஹேவ் டூ ஃபேஸ் இட். முதல்ல தேவ் அங்கிள் உன் மேல நம்பிக்க வச்சு தான் அங்கே வேலைக்கு சேர்த்தார்னு ப்ரூவ் பண்ணு! அவர் பேர காப்பாத்து! உண்மையான திறமைய வச்சு தான் அவங்க வாய அடைக்கனும்! புரியுதா?” என்று தாரா கூறியவுடன் யோசனையில் ஆழ்ந்தாள் ஜோ.

தோழியின் அழுகை அடங்கி சிந்தனை துளிர்விட்டது, அவளின் மனமாற்றம் புரிந்து மேலும் சகஜ நிலைக்கு அவளை அழைத்துவர

“ஏய்! உங்க லண்டன் லெட்டர் ரைட்டிங்க் சொசையிட்டில இருந்து உனக்கு பாக்ஸ் வந்துருக்கு டி! நான் தான் எடுத்து வச்சுருக்கேன்!” என்று கூறியவள் தனது அறைக்கு சென்று ஒரு பெரிய கூரியர் பொட்டலத்தை எடுத்து வந்து தோழியில் மடியில் வைத்தாள்.

அதைக் கண்டதும் ஜோட்ஸ்னாவின் முகம் உண்மையிலேயே பௌர்ணமி நிலவு போல் ஒளிர்ந்தது.

பதில் வரும்....
 

Janani Naveen

Administrator
மடல் 5:
தாரா தந்த பெட்டியை அவசரமாகப் பிரித்தாள் ஜோட்சனா.
“என்னடி..! உங்க சொசைட்டி, உனக்கு ஸ்டேஷ்னரி அனுப்பிட்டாங்களா?” என்றாள் தாரா.
“ம்ம்ம்” என்று தலை ஆட்டிய படியே உள்ளே இருந்த, ஒரு கட்டு கைவினை காகிதங்கள், அதற்கு ஏற்ற வண்ண வண்ண உரைகள் என்று வெளியே எடுத்தாள் ஜோட்சனா.
“ஏன் ஜே? உன்னோட லெட்டர்ஸ், நீ இந்த ஹாண்ட் மேட் பேப்பர்ல எழுதுற, ஆனா உன் பென் பால் அனுப்புற லெட்டர்ஸ் நார்மல் லெட்டர் ஹெட் மாதிரி தெரியிதே! அவன் உங்க சொசைட்டில மெம்பர் தானே! அவனுக்கு ஸ்டேஷ்னரி போகாதா?” என்று மேலும் பேச்சை, ஜோவிற்கு பிடித்தவிதத்தில் மாற்றினாள் தாரா.
உள்ளே இருந்த மற்றும் சில பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டே, மெல்லியப் புன்னகையுடன் பதில் கூறினாள் ஜோ
“மெம்பர்ஸ் அவசியம், எங்க சொசைட்டில இருந்து ஸ்டேஷ்னரி வாங்கனும்னு அவசியமில்ல தாரா! அவன் அவனோட பெர்சனல் லெட்டெர் ஹெட்ல இருந்து அனுப்புறான் போல!” என்றாள்.
“ம்ம்ம் அதான் கேட்டேன். பி.என் னு, அன்னைக்கி ஓரத்துல பார்த்தேன்! அவன் உண்மையானா பேரோட இனிஷியலா இருக்கும் இல்ல?” என்று வெளிப்படையாய் யோசித்தவளை நிமிர்ந்து பார்க்காமல், தனது பொருட்களை அதற்கான இடத்தில் அடுக்கிவைத்தபடியே
“பி.என் அவனோட பென் நேம்க்கான இனிஷியல் தான். ஆனா அவனோட உன்மையான பேரா இருந்தாலும், எனக்கு அத தெரிஞ்சுக்க விருப்பமில்ல!” என்றவளை தோள் தொட்டு நிறுத்தி,
“உன்மைய சொல்லு ஜே! உனக்கு சத்யமா…அவன மீட் பண்ணனும், அவன் பேர தெரிஞ்சுக்க..! அவன் என்ன வேலை செய்யிறான்? என்ன நிறம்?அட்ரஸ்… அவன் வயசு என்ன? இப்படி என்ன?என்ன..?என்ன…? என்னனு அவன பத்தின பல என்னக்களுக்கு பதில் தெரியனுமுன்னு, ஒரு நாள் கூட யோசிச்சதில்லையா?” என்று வியந்து கேட்டவளிடம், கண்ணகுழி தெரிய மெல்ல புண்னகைதவள், அவள் கைத்தொட்டு,
“தரு மா! இது உனக்கு நம்ப கஷ்டமாத்தான் இருக்கும்! ஆனா இதான் உண்மை! சத்யமா இல்ல! சீ, அவன் யாரு?என்னனு யோசனைகள் இருந்திருக்கு. ஆனா அந்த கேள்விக்கான பதில தெரிஞ்சுக்க க்யூரியாசிட்டி இருந்தது இல்ல! எங்க சொசைட்டி மெம்பர்ஸ், ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அறிமுகம் ஆகிக்கலாம். நோ ரெஸ்ட்ரிக்ஷன்ஸ்! ஆனா இப்படி அவுங்க அடையாளத்த வெளிப்படுத்தாம, நண்பர்களா இருக்கனும்னு நினைகிறவங்களுக்கு, அவுங்களுக்கான ‘பீ ஓ’ பாக்ஸ் மாதிரி கொடுத்துடுவாங்க! இப்ப நான் லெட்டர் அனுப்புறது சோசையிட்டியுடைய ஆஃபீஸ்க்கு தான். அவனும் அப்படி தான். என்னக்ளுடைய அட்ரஸ் அவுகளுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்! எனக்கு தெரியாம அவனோ, அவனுக்கு தெரியாம நானோ அந்த அட்ரஸ அவுங்க கிட்ட இருந்து வாங்க முடியாது! அதே மாதிரி நாங்க எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு டீப்பா பேசிக்கறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாங்க என்ன படிச்சுருக்கோம், என்ன வயசு, என்ன வேலை பார்க்குறோம், எங்க அப்பா அம்மா குடும்பம், நாங்க சோஷியல் மீடியால இருக்கோமா? இல்லையா? இத பத்தி எல்லாம் வெளிப்படையா பகிர்ந்துக்கிட்டதே இல்ல!”
“ஏன்?” என்று பக்கத்தில் இருந்த ஒரு லிட்டில் ஹார்ட்ஸ் பிஸ்கட் பொட்டலத்தை எடுத்தவள், அதை கொறித்தபடியே தோண்டித் துருவினாள் தாரா!
“ஏன்னா? இதெல்லாம் தெரிஞ்சா! நம்மையும் அறியாம ஒருத்தர ஒருத்தர் ஜட்ஜ் பண்ண ஆரம்பிச்சிடுவோம் தாரா! ம்ம்ம்… ஒருவேளை அவன் பிரிடிஷ் ராஜ வம்சமா கூட இருக்கலாம்! இல்ல…அங்க பிச்ச எடுக்கற பிச்சைக்காறனா கூட இருக்கலாம். ஹீ மைட் பீ ஈவன் ஃப்ரம் எல் ஜீ பீ டீ கம்மூனிட்டி (ஓர் இனச் சேர்க்கையாளர்) இப்படி யாரா வேணா இருக்கலாம்! ஆனா இது எல்லாமே, நமக்கு ஒரு ஜட்ஜ்மென்ட கொடுக்கும்! எனக்கும் அவனுக்கும், அது வேண்டாம்னு தோணுச்சு! அவ்வளவு தான்” என்றவளை கூர்ந்து பார்த்தவள்
“ஒருவேளை அவன் எண்பது வயசு கிழவனா இருந்தா?” என்றாள் தாரா
லேசாக திடுக்கிட்டவள் பின்பு “அ..அ..அப்படியெல்லாம் இல்ல! நாங்க எக்ஸ்சேஞ்ச் பண்ணிகிட்ட சில விஷயங்கல்ல வயசும் ஜென்டரும் ஒரு விஷயம். ஹீ இஸ் ஜஸ்ட் ஃபைவ் ஆர் சிக்ஸ் இயர்ஸ் எல்டர் டூ மீ! அவன், ஸ்கூல்ல ரைட்டிங் ப்ராக்டிஸ் எடுத்துக்க சொன்னாங்களாம், அதனால அவன் அம்மா இந்த சொசைட்டில சேர்த்துவிட்டாங்களாம். முதல் வருஷம் ஃபுல்லா அவன் அம்மாவும், இங்க தேவ் அங்கிளும் எங்க லெட்டர்ஸ படிப்பாங்க! அப்புறம் வளர வளர எங்களுக்கு பெரியவங்க மேற்பார்வை தேவைப்படல! அது சொசைட்டி ரூலும் கூட, மைனர்ஸ்க்கு பெரியவங்க மேற்பார்வை தேவைன்னு!”
தாரா அடுத்த கேள்வி கேட்கும் முன்
“தாராராஆ…. போதுமே உன் விசாரணை! நான் இப்ப மைண்ட் ஃப்ரீ ஆகிட்டேன்! இப்ப போய் சீக்கிரம் தூங்குனா தான், நான் நளைக்கி டைம்க்கு ஆபீஸ்ல இருக்க முடியும்! சோ குட் நைட்!” என்று, அவளை வெளியே தள்ளி கதவை சாத்தப்போனவளை வினோதமாய் பார்த்தாள் தாரா!
“ஹாங்….! டைம்முக்கு ஆபீசா? யாரு மா நீ…! என் நண்பி ஜே எங்க? ஆஃபீஸ்க்கு டைம்முக்கு போறத பத்தி எல்லாம் பேசுர, நீ கண்டிப்பா ஜேஜே இல்ல! அந்நியன் பேத்தியோ நீ?” என்றவளை வெளியில் தள்ளி, கதவை சாத்திவிட்டு தொப்பென்று, அவளின் மெத்தையில் விழுந்தாள் ஜோ.
மனதில் பொசைடனின் நினைவு! போன கடிதத்திற்கு அவனிடமிருந்து பதிலில்லை! இந்த முறையாவது பதில் வருமா? ஏன் பதிலில்லை என்று யோசித்தபடியே உறங்கினாள் ஜோட்சனா!
“ஆஆஆஆ….” என்று ஒரு பெண் குரல் அலற, அதனை தொடர்ந்து அல்ஃப்ரெட் ஹிச்காக்கின் ‘சைகோ’ ஆங்கிலப்படத்தின் திகிலான பின்னனி இசைத்தது.
அந்த சத்ததில் அடித்து பிடித்து எழுந்தாள் ஜோட்சனா. பக்கத்தில் இருக்கும் தனது கைப்பேசியின் அழைப்புக்குரலை கேட்டவுடனே தெரிந்து கொண்டாள் அந்த அழைப்பு அவளுடைய சி.எஸ்.ஆர் பிரிவின் நிர்வாகி என்று. கடந்த ஒரு வாரமாக, அவளை போட்டு வாட்டி வதைப்பதால், அவனுக்கு மட்டும் இந்த அழைப்பு மணியை ப்ரத்யேகமாக வைத்திருந்தாள். திரையில் ‘சைக்கோ’ என்ற பெயரும் மின்னியது. அழைப்பை எடுக்கும் பொழுது மணியை பார்த்தவள், அதில் மெல்ல குழம்பியபடி எடுத்தாள்.
“கலையில ஆறு மணிக்கு எதுக்கு, இந்த சைக்கோ கால் பண்ணுது?” என்று புலம்பியபடியே அழைப்பை ஏற்றவள்
“யெஸ்…நிர்மல்” என்றாள்
“ஜே, மார்னிங்க். வீ ஹேவ் அ குவிக் மீட்டிங்க் அட் நையன் திர்ட்டி. ப்ளீஸ்… மேக் ஷுயர், தட் யூ ஹெட் சிக்ஸ் கப்பச்சீனோஸ் ஃப்ரம் ஸ்டார் பக்ஸ்! அன்ட் ப்ளீஸ் பீ ஆன் டைம்” என்று விரைப்பாய் சொன்னவன் அழைப்பை துண்டிக்கும்முன் “ அன்ட் பெட்வீன், எக்ஸ்ட்ரா ஷுகர் ஃபார் மீ!” என்று, அவள் பதில் அளிக்கும் முன் அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தான்.
ஜோட்சனா ஸ்தம்பித்து அமர்ந்திருந்தாள். என்ன நடக்கிறது தன்னைச் சுற்றி? அவள் மற்றவர்களுக்கு காபி வாங்கிக்கொண்டு வருவதா?
தன்னை வேண்டுமென்றே இழிவு செய்கிறான் என்று அவளுக்கு புரிந்தது. கார்பரேட் நிறுவனங்களில் பயிற்சி பெரும் ஊழியர்களையும், உதவியாளர்களையும் இப்படி காபி வாங்கிவர வைப்பது சகஜம் தான். ப்ரித்விராஜ் தன்னை ஒரு பயிற்சியாளராகத் தானே நடத்த, அந்த நிர்மலுக்கு கட்டளையிட்டிருக்கிறான்! அதனால் தான் இப்படி என்று, தனக்குத் தானே நினைவுப்படுத்திக் கொண்டவள் எழுந்து கிளம்ப ஆரம்பித்தாள்.
தாரா ஐந்து மணிக்கே படப்பிடிப்பிற்காக கிளம்புவதாக கூறியிருந்தாள். தேவராஜ் அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருந்த மினி கூப்பரை ஓட்டியபடியே தாராவிற்கு அழைத்து. நடந்தவற்றை கூறி
“நான் தேவ் அங்கிள் கிட்ட சொல்லப்போறேன் தாரா!” என்று கூறிய ஜோவை நிறுத்தினாள் தாரா.
“ஜே….நோ! இதெல்லம் சல்ப்பி மாட்டர்! ப்ரித்விராஜ் நேரடியா உன்ன டார்கெட் பண்றானானு, முதல்ல உறுதியா சாட்சியோட நிறுபி! அத வச்சுகிட்டு நேரடியா அவங்கிட்டையே பேசு! தேவ் அங்கிள்க்கு உன் மேல ரொம்ப பாசம் தான். ஆனா நீ சொல்ல போறது அவரோட மகன பத்தி! அது அவரு மகன பத்தி நீ கோள் மூட்டுன மாதிரி இருக்ககூடாது! அது தவிர கொஞ்ச நாள் பாரு, ரொம்ப இப்படி இன்சல்ட் பண்ணானுங்கனா, போடா நீ ஆச்சு உன் வேலையாச்சுனு தூக்கி போட்டு வந்துகிட்டே இரு! ஆனா இன்னொன்னும் சொல்றேன், நீ எங்க போனாலும் இந்த மாதிரி ஆளுங்க இருபானுங்க! அவனுங்களுக்கு பயந்துகிட்டு, நாம ஒவ்வொரு இடமா மாறுவதுக்கு பதிலா இருக்குற இடத்துல, நம்ம மரியாதைக்காக ஃபைட் பண்ண கத்துக்கோ! இந்த ஒரு தடவ காபி வாங்கிட்டு போ! இதுவே திரும்ப சொன்னான்னா காபிய வாங்கி, அவன் முடியை கட்டிவச்சுருக்க குட்டி கொண்ட மேலையும், ப்ரித்விராஜ் மண்ட மேலையும் கொட்டிட்டு வந்துகிட்டே இரு!” என்றாள் தாரா.
தாரா எந்த நேரத்தில் அப்படிச் சொன்னாளோ! ப்ரித்விராஜின் மண்டைமேல் தான், தான் வாங்கி வந்த காபியை கொட்டினாள் ஜோட்சனா!
சரியாக ஒன்பது மணிக்கெல்லாம், அவள் அலுவலக வளாகத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு, சாலைக்கு எதிரே உள்ள ‘ஸ்டார்பக்ஸ்’ பன்நாட்டு நிறுவன காபிக்கடையில் இருந்தாள் ஜோட்சனா.
‘ஜே… இருபது ரூபாய்க்கு அருமையா சுட சுட, கமகமனு நம்ம ஊரு பில்டர் காபிய குடிக்கிறத விட்டுட்டு, இப்படி நொறதள்ளி, ஆறி அலமரண்டு போன ‘கப்பு’ச்சீனோவ ஐந்நூறு ரூபாய் கொடுத்து குடிக்கனுமா?’ என்று தாராவின் குரல், அவள் மனதில் தோன்ற அதை நினைத்துக்கொண்டு சிரித்தபடியே நின்றிருந்தாள் ஜோட்சனா!
சிரித்துக்கொண்டே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள், அங்கே ஓரமாக அமர்ந்திருந்தவனைக் கண்டு திடுக்கிட்டாள்.
ஒரு மேசையில் அமைதியாய் அமர்ந்து, கையிலிருந்த ‘பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்ட்ஸ்’ வணிக நாளிதழை புரட்டிக்கொண்டே, ஒரு சிறிய கோப்பையிலிருந்து தனது ‘எஸ்ப்ரசோ’ காபியை அருந்திக்கொண்டிருந்தான். அந்த கோப்பையை பார்த்தே தெரிந்தது, அது அங்கே கொடுக்கும் டபில் எஸ்ப்ரெச்சோ காபி! எட்டிக்காயாய் கசக்கும் கருங்காப்பி!
‘ஐயோ இவனா!’ என்று நினைத்தவள், தனக்கு முன்னால் நின்றுக் கொண்டிருந்தவனின் பின் மெல்ல மறைந்தாள். ஒரு சில வினாடிகளுக்கு பிறகு மெல்ல எட்டிப் பார்த்தவள், நாளிதழை வைத்துவிட்டு, ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.
‘யார எப்படி டார்ச்சர் பண்ணனு, ப்ளான எழுதி வச்சு செய்வான் போல! ஆளப்பாரு! எப்பவும் முழுசா கருப்புலேயே சூட் பேன்ட், சட்ட, டையினு! குடிக்கிற காபி கூட சுண்டைக்காய் மாதிரி கசப்பா குடிக்கிறான்! டபில் எஸ்ப்ரச்சோ! தாடியும் மீசையும்! ப்ப்பாஅஹ்! இவனுக்கு சரியான பெயர் லூசீஃபர் தான்!’ என்று மனதினுல் பேசிக்கொண்டவள், அவன் எழுந்தவுடன் ‘யப்பா உயரத்த பாரு! சந்தேகமே இல்ல! இவன் என்ன கொல்ல வந்த லூசிஃபர் தான்’ என்று எண்ணிக்கொண்டே, அங்கிருந்து அவன் எழுந்து செல்லும் வரை, அவனைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“எக்ஸ்கியூஸ் மீ மேம்! வாட் வுட் யூ லைக்?” என்று அந்த கடை சிப்பந்தி கேட்டபின் தான், அவள் நடப்பிற்கு வந்தாள்.
அவள் வாங்க வந்ததை கூறிவிட்டு, சில மணிதுளிகள் காத்திருந்து, தனக்கும் சேத்து ஏழு காபிகளாக மூடியிட்ட காகித கோப்பைகளில் வாங்கிக்கொண்டாள். கோப்பைகளை காகிதத்தாள் ஆன ‘ஹோல்டர்’ போல் உள்ள தட்டில் வைத்து தந்தனர். ஒரு கையில் அந்த தட்டும் மறு கையில் காபியுடன் கொரிக்க ‘கப்’ கேக்களும் உள்ள காகிதப்பையை ஏந்திக்கொண்டு வெளியே சென்றவள், நடைபாதையிலிருந்து சாலையில் இறங்கி மறுபுறம் இருக்கும் அவளது அலுவலக வளாகத்திற்குக் செல்ல, ஒரு அடி எடுத்து வைக்கையில் விர்ரென்று, ஒரு கருப்பு நிற டுகாட்டி இரு சக்கர வண்டி, அவளின் வண்ணம் பூசிய குழலை பறக்கவிட்டபடி கடந்து சென்றது.
‘யார்ரா இவன் ஆமை மாதிரி பைக்ல கவுந்துகிட்டு, இவ்வளவு ஸ்பீடா போறது’ என்று நினைத்தபடி, அந்த வண்டி போன திசையை கவனித்தாள். சாலையின் மொக்கில் ‘யூ ட்ர்ன்’ எடுத்து அவள் எதிரே உள்ள, அதே வளாகத்தில் நுழையும் பொழுது தான், அந்த நபரின் உடையை கவணித்தாள்.
ப்ரித்விராஜ்! புருவங்கள் மேலேற அவனைப் பார்த்தாள்.
‘தேவ் நெட்வர்க்கின் சீ ஈ ஓ! குறைந்த பட்சம் ஒரு பி.எம்.டபில்யூவில் வருவான் என்று தான் நினைத்திருந்தாள். ஆனால் இவன் இப்படி இரு சக்கர வாகணத்தில், சிறுபிள்ளைப் போல் வருவான் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.
‘ஒரு கெத்த மேயின்டேயின் பண்ண வேண்டாம்! தேவ் அங்கிள் எப்படி இருப்பாரு!’ என்று நினைத்தபடியே சாலையை கடந்தவள் வேக வேகமாக அலுவலகம் சென்றாள்.
ஒன்பது முப்பதுற்கு தான் சந்திப்பு. பத்து நிமிடங்கள் முன்னதாக வந்தவள் அங்கே இருந்த ‘ஓ’ வடிவ மேசையில் ஒரு புறம் அமர்ந்து கையில் இருந்த உணவு பொருட்களை மேசையில் வைத்தாள்.
சரியாக ஒன்பது முப்பது மணிக்கு, அவளின் உயர்அதிகாரி நிர்மல் மற்றும் அவளது சீ.எஸ்.ஆர் பிரிவின் சக ஊழியர்கள் ஐந்து பேர் (அதில் சுவாதியும் அடக்கம்) உள்ளே வந்தனர்.
எல்லோரும் அவர் அவர் இருக்கையில் அமர்ந்தவுடன், நிர்மல் நின்றபடையே
“குட் மார்னிங்க் கைஸ்.. ஹை ஜே! தாங்க்ஸ் ஃபார் தி காபி, யூ மே கோ நவ்!” என்றான் ஜோட்சனாவை பார்த்து!
ஒரு நிமிடம் ஜோவிற்கு புரியவில்லை! அவன் தன்னை உண்மையிலேயே வெளியே போகச்சொல்கிறானா? என்று.
“வாட்! கம் அகையின்?” என்றாள்
அவள் அப்படி கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு, தோளை குளுக்கியபடி,ஒரு திமிரான தோரணையில் அப்படி கேட்டது நிர்மலுக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. அதில் ஆத்திரம் கலந்த நக்கலுடன்,
“டோன்ட் ‘கம் அகையின் மீ’ ரிமெம்பெர் யூ ஆர் ஜஸ்ட் அ மேனேஜ்மென்ட் டிரேயினீ லெவெல்! யோர் ஜாப் வாஸ் ஒன்லி டூ ப்ரிங்க் காஃபீ டூ தி மீடிங்க் அண்ட் நாட் சிட் இன் தீ மீடிங்க். நவ் அவுட்!” (எங்கிட்ட உன் திமிரை காட்டாத! நீ ஓரு நிர்வாக பயிற்சியாளர் தான். உன் வேலை இந்த சந்திபுக்கு காபி கொண்டு வரது மட்டும் தான்! இங்க எங்க கூட உக்கார இல்ல!) என்று ஒரு கோணல் சிரிப்புடன் கூறியவன், அவள் முன் இருந்த ஒரு காஃபீ கோப்பையை எடுக்க முயன்றான்.
அவன் பேசியதைக் கேட்டு மற்ற ஐவர் சத்தமில்லாமல் சிரிக்க,ஜோட்சனாவின் பொறுமை ஊசி குத்திய பலூன் போல் பூஸ்சென்று சுருங்கியது!
நிர்மல் காபி கோப்பையை எடுத்து அருந்துவதற்குள் சடாரென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்தவள், அவன் கையை பிடித்து நிறுத்தி.
“திஸ் இஸ் மை காஃபீ அன்ட் மை மனி! யூ டோன்ட் நோ, ஹூ யு ஆர் டீலிங்க் வித் நிர்மல்!” (இது என் காஃபீ என் பணம்! நீ யாருகிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கனு உனக்கு தெரியல) என்றாள்.
“ஓ ஐ வெரி வெல் நோ! ஹூ ஐ அம் டாக்கிங்க் டூ! ஜஸ்ட் அ சேரிட்டி கேஸ் டர்ண்ட் சின்ரெல்லா!” என்றான் குரூரமாக! அதில் சுவாதி பக்கென்று சிரித்தாள்.
ஒரு காலத்தில் அவள் எந்த வார்த்தையைக் கேட்டால் கூனிக் குறுகினாளோ, அதே வார்த்தையை மீண்டும் கேட்க வைத்துவிட்டது இந்த ப்ரித்விராஜின் வருகை!
அகண்ட அழகிய விழிகள் சிவந்து கலங்க, கண்ணில் நீர் ததும்பியபடி!
“&(# ஆஃப் யூ இன்சென்சிடிவ் ஆஸ்&^” என்று கத்தியவள், அவன் கையிலிருந்த காஃபீயை பிடிங்கினாள். அழுகையும்,கோபமும் போட்டியிட்டபடி, அவள் மனதில் குமுற, அங்கே வைத்திருந்த மற்ற கோப்பைகள் கொண்ட காகிதத் தட்டையும் எடுத்துக்கொண்டு.
“ஐ நோ வேர் டூ டாக்!” (எனக்கு எங்க பேசனுமுன்னு தெரியும்) என்ற படியயே, எல்லவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அடிபட்ட புறா போல் பட பட வென்று அங்கிருந்து சென்றாள்.
ப்ரித்விராஜ் இன்று உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான்! காரணம், நேற்று தான் அவனது ‘டுகாட்டி’ பைக் ஒரு வழியாக, தனது லண்டன் வீட்டிலிருந்து, இங்கு கொண்டுவரப்பட்டது! அதை கொண்டு வருவதற்குள், அவன் பட்டபாடு! அத்தனை சட்ட சம்பிரதாயங்கள்! நினைத்தால், அவன் அதே போல் வேறு ஒரு வாகனத்தை, இங்கு வாங்கியிருக்கலாம் தான். ஆனால் அவனுக்கு அப்படி தேவையில்லாமல் காசை விரயமாக்குவது பிடிக்காத ஒரு விஷயம்! இந்த வண்டியே இந்திய ரூபாயின் மதிப்பில் கிட்டதட்ட இருபது லட்ச ரூபாய் வந்துவிடும். லண்டனில் அவன் தனது சட்டநிறுவனத்தை துவங்கி படிப்படியாய் முன்னுக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறான். பணத்தின் அருமை அவனுக்குத்தெரியும்! அவன் முதன் முதலில் தனக்கே தனக்கென ஆசையாய் வாங்கிய ஆடம்பரப்பொருள் இந்த வண்டி தான். அதுவும் தானே சம்பாதித்து!
எப்படியும் அவன் இங்கே நிரந்தரமாய் தங்கிவிடப் போவதில்லை! அதை அவன் நன்கு அறிவான்! பின்பு எதற்கு இங்கே வேறொரு வண்டி! என்று நினைத்து தான் இதைச்செய்தான்!
கையில் வண்டியின் சாவியை ஓற்றைவிரல் கொண்டு சுற்றியபடியே வந்தவன், எதிரே வந்த அவனது அலுவலக சிப்பந்தியை கவனிக்காமல் மோதினான்.
“சாரி சர்!” என்று சொன்ன, அந்த மனிதரின் கையில் இருந்த காகிதங்கள் நழுவி கீழே விழ.
“ஆம் சாரி டூ! இட் வாஸ் மை மிஸ்டேக்” என்று தானும் மன்னிப்புக் கோரிய படியே, அவனும் மண்டியிட்டு, அந்த காகிதங்களை எடுக்க முற்பட்டான்!
இது தான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்! அவன் நிலையிலிருந்து கீழே உள்ள வேலைகளை செய்ய தயங்காதது போல், தான் செய்தது தவறு என்று உணர்ந்துவிட்டால், அதற்கான மன்னிப்பையும் மனமுவந்து கேட்டுவிடுவான்.
“ஓஓஓஓஓஓ ஒரு தென்றல் புயலாகி வருதே” என்று ஜோட்சனாவின் மண்டைக்குள் மலேஷியா வாசுதேவன் கூவ, ஒரு வெறியுடன் ‘டக் டக் டக் டக்’ கென்று, அவளது ஆஃபீஸ் ஹை ஹீல்சின் தாளத்துடன் வேகமாய் ப்ரித்விராஜின் அறைக்குச் செல்ல மின்தூக்கியை நோக்கி நடந்தாள்.
“இன்னைக்கி ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகனும்!” என்று தனக்குதானே கூறிக்கொண்டே, அங்கே இருந்த சிறு சிறு தடுபிட்டு அமைக்கப்பட்ட கேபின்களை கடந்து சென்றாள். அவள் சென்ற விதமே அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்க, அவளின் வேகத்திற்கு இணையாக, அவர்களின் பார்வையும் அவளைத் தொடர்ந்தது!
கேபின்களின் ஒரு கோடியில் திரும்பியவள், அங்கே கீழே கவிழ்ந்திருந்த எதோ ஒன்று தடுக்கி விழவிருந்தவள், தான் விழாமல் இருக்க, தடுமாறியபடிய அருகிலிருந்த கேபின் தடுப்பை இரு கைகள் கொண்டு பற்றியபடியே நின்றாள். அதில் கையிலிருந்த ஏழு காபிகளும், அந்த எதுவோ ஒன்றின் மேல் அபிஷேக மழையாகப் பொழிந்தது!

‘போச்சுடா, இன்னைக்கி ஹை ஹீல்ஸ் தடுக்கி தலகுப்புற விழப்போறோம்’ என்று நினைத்தவள் நல்லவேளையாக தப்பித்துவிட, அவள் முன் காஃபி ஒழுகிய முகத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்!
சற்று பதட்டம் தணிந்த பின் தான், முன்னே காபியாபிஷேகத்துடன் நின்றவனை கவனித்தவளுக்கு புரிந்தது, அவள் விழவிருந்தது எதுவோ ஒன்று தடுக்கி இல்லை, யாரோ ஒருவர் தடுக்கியென்று.
தன்னைவிட ஒன்றரை அங்குலமாவது உயரமுள்ளவனின் முகத்தை அண்ணாந்துப் பார்த்தவள், மூச்சு வாங்கியபடியே அவனது சிவந்த விழிகளை சந்தித்தாள்.
அவன் கண்கள் சிவந்திருந்ததை கோபம் என்று நினைதுக்கொண்டவள், அதில் அச்சம்கொள்ளமல் மூச்சுவாங்கியபடியே
“வெல்! ஹோப் தி காஃபீ வாஸ் குட்!” என்று சொல்லிவிட்டு இரு கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டிக்கொண்டு, அவன் முன் நின்றாள்.
அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை! ஆனால் அவன் விழிகள் மட்டும் அவளையும், சுற்றி சிதறியிருந்த ஏழு கோப்பைகள், அவள் தோற்றம், அவள் விழிகளின் ஆத்திரம், அவள் நுனி விரலின் நடுக்கமென்று அனைத்தையும் பார்த்தது. அவன் பார்வைக்கு,அவள் விழியின் கலக்கம் கூட தப்பவில்லை. அந்த தளம் முழுவதும் அமைதி நிலவியது! சில வினாடிகள் சென்ற பின்,
“மீட் மீ இன் டென்!” என்றபடியே திரும்பி மின்தூக்கியில் ஏறி, உயரத்திலிருக்கும் தனது அலுவலக அறைக்கு பறந்துவிட்டான்.
விசாலமான அறை! ஒரு தளம் முழுவதும், அவர் உபயோகிக்கவென அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று தேவராஜ் சொன்னதால், அதற்கு ஏற்ற படி நவீனவசதிகளுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. நான்கு திசையில், இரண்டு திசை முழுதும் கண்ணாடி சுவர்கள் தான். நுழைவாயில் இருக்கும் திசையில் இருக்கும் சுவரில், சென்னை கவின் கலை கல்லூரி மாணவர்கள் வரைந்திருந்த பல ஓவியங்கள். மறுபுறம் அவர் அமரும் இடம். ஒரு புறம் மற்றொரு நுழைவாயில். அது தேவராஜ் ஓய்வெடுக்கவென்று அனைத்து வசதிகள் கொண்ட ஒரு படுக்கைறை.
அவருடைய நீண்ட மேசைக்குபின் இருந்த அகண்ட சுவரில் கிட்ட தட்ட இருபது ‘ஃபால்ட் ஸ்கீரீன்’ தொலைக்காட்சிகள், ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டியபடி பொருத்தப்படிருந்தது. திரையறங்குகளில் இருக்கும் திரை போல் இருந்தது. அவற்றை சேர்த்து பார்க்கும் பொழுது, அந்த ஒவ்வொரு திரையிலும் தேவ் நெட்வர்க்கின் அலைவரிசகளுடன் மற்ற அலைவரிசைகளும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒளியில்லாமல்.
இந்த அறை ஜோட்சனாவிற்கு புதிதல்ல! ஆனால் இந்த அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் அவள் உணரும் அன்னியத்தனம் புதிது! உரிமையற்ற உணர்வு புதிது! அது தரும் திகிலும், வருத்தமும் புதிது! தனக்கு இந்த இடம் சொந்தமில்லையென்ற உரிமைப்போராட்டம் புதிது! அங்கே அவருடைய வெள்ளை நிற நாற்காலி அகற்றப்பட்டு, கருநிற நாற்காலி தந்த வேற்றுமை உணர்வு புதிது!
‘என் தேவ் அங்கிள் இடம் இது!’ என்று, அந்த ‘என்’னில் அவள் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தை சுழல்வது புதிது!
ஒருவித அழுத்தம், அவளை சூழ்ந்து கொள்ள, அங்கே அமர முடியாமல் சட்டென்று எழுத்து வெளியே சென்றாள்.
“மீட் மீ இன் டென்னு சொல்லிட்டு, ட்வென்ட்டி மினிட் ஆச்சு. எங்க போனான் இந்த லூசிஃபர்!” என்று முனுமுனுதப்படியே பெரிய கதவுகளை இழுத்துத் திறந்தவள், அங்கே உள்ள வரவேற்பறையில் ப்ரித்விராஜ் நிர்மலை எதிர்கொண்ட படி தாண்டவம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது!
“ஃபார் அ கன்ரி தட் கிவ்ஸ் எக்ஸ்ட்ரீம் இம்பார்டன்ஸ் ஃபார் டெமாக்ரசி, த டிஃபரன்ஸ் சீம டூ பீ எனார்மஸ்” (எக்கசக்க ஜனநாயகம் பேசுற நாட்டுக்கு, இப்படி வேற்றுமைகள் ஏராளமா இருக்கே)
“ஐ ஆஸ்க்ட் யூ டூ ட்ரீட் ஹெர் அஸ் அ மேனேஜ்மென்ட் ட்ரேயினி ஆன்ட் நாட் யுவர் ஸ்லேவ்! நாட் ஜஸ்ட் ஹெர், எனி ட்ரேயினி இஸ் நாட் என்டைடில்ட் டூ கெட் யுவர் காஃபீ! கோ கெட் யோர் ஓன் காஃபீ யூ மோரோன்! நவ் கெட் தீ ஹெல் ஆவுட் ஆஃப் மை சைட்! ட்ரீட் பீபல் அஸ் யோர் ஈக்வல்ஸ்!” (அவள பயிற்சியாளரா தான் நடத்த சொன்னேனே தவிர, உன்னோட அடிமையா இல்ல! அவள மட்டுமில்ல, எந்த பயிற்சியாளரையும், நீ அப்படி நடத்தக்கூடாது! உன் காபிய, நீயே போய் வாங்கிக்க வேண்டியது தானே முட்டாள். என் கண் பார்வையிலைருந்து போ!) என்று, அவனது இயல்பான ப்ரிடிஷ் ஆங்கிலத்தில் கர்ஜித்தான்.
அதைக் கேட்டவள் ‘டப்பென்று கதவை முடியபடி, அமர்ந்திருந்த இருக்கையில் சென்று மீண்டும் அமர்ந்து கொண்டாள்.
லூசிஃபராக இருந்தாலும் சற்று நியாயம் உள்ளவன் போல! என்று எண்ணமிட்டவளின் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது!
இருவருக்குமிடையில் உரிமைப்போராட்டம் தான் என்று நினைத்திருந்தவளின், எண்ணத்தை சற்று அசைத்துப் பார்த்தது அவன் வார்த்தைகள்.
அவள் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், அவளின் சிந்தனையின் நாயகன், அவள் எதிரில் தோன்றினான். காபி சிந்திய கோட்டை கழட்டிவிட்டு உள்ளே அணிதிருந்த கருப்பு சட்டையின் கைகளை மடித்துவிட்டிருந்தான். கறுப்பு டையை தளரவிட்டிருந்தான்.
அவன் பின்னே வந்த அலுவலக சிப்பந்தி ஒருவர், அவள் முன் பத்து கோப்புகளை வைத்துவிட்டு சென்றார்.
“மிஸ் ஜோதிலிங்கம், ஸ்டார்டிங்க் ஃப்ரம் டூ டே, யூ வில் பீ வர்கிங்க் அண்டர் மீ! நீ என்னுடைய ட்ரேயினீ! என் கூட தான், உன் வேலை! இங்க உன் முன்ன இருக்க இந்த ஃபைல்ஸ் எல்லாத்துலையும் சவுத் இண்டியன் ரீஜினல் சானல்சோட, எல்லா ப்ரோக்ராம்ஸ்சோட பத்து மாச டீ.ஆர்.பீ ரேட்டிங்க்ஸ் இருக்கு! இது எல்லாத்துலையும், நம்ம சேனல்சோட எல்லா ப்ரோக்ராம்சும், எந்த இடத்துல இருக்குனு பார்த்து, அதை ஹைலைட் பண்ணு! இன்னும் டூ அவர்ஸ்ல, எனக்கு ரிபோர்ட்ஸ் ரெடியா இருக்கனும்! அண்டர்ஸ்டேன்ட் ஜோதிலிங்கம்?” என்று அமைதியா தமிழை கடினப்பட்டு உச்சரித்து, ஆங்கிலத்தை கவரும் விதத்தில் உதிர்த்து, கைகளை தனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு நின்றான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.
அவள் பேச வாய் திறக்கும் முன், “வில் மீட் யூ இன் டென்!” என்று சொல்லிவிட்டு, விருட்டென்று திரும்பி வெளியே நடந்தான் ராஜ்!

சற்று முன் என்ன நடந்தது? என்ன சொன்னான் என்று அவள் மூளை சிந்திப்பதற்குள், அவ்விடத்தைவிட்டு சென்றிருந்தான் ப்ரித்திவிராஜ் நிவேந்தன்!
இது போன்ற விஷயங்களுக்கு ஜோட்சனா மூளையின் துணைக்கு, தாராவுடை மூளை வேண்டுமல்லவே! அவசர அவசரமாக தனது பேண்ட் பைகளிலிருந்து, தனது கைப்பேசியை எடுத்தவள் தாரவிற்கு காணொளி அழைப்பு ஒன்றைத் தட்டினாள்.
நல்லவேளையாக இடைவேளையில் இருந்த தாரா அழைப்பை ஏற்றதும் நடந்த அத்தனையும் ஒப்புவித்தவள்…
“இப்ப என்னடி பண்ண? நீயும் வேண்டாம் உன் வேலையும் வேண்டாம்னு தூக்கி போட்டுட்டு வரவா?” என்று கேட்டாள்.
“ஏய் ச்ச்ச்செ ச்ச்ச்ச, அப்படி எல்லாம் பண்ணாத! நம்ம நினச்ச மாதிரி, அவன் உன்ன அசிங்க படுத்தனும்னு இதெல்லாம் செய்யலியே! உன்ன கேவலமா நடத்துனத தட்டி கேட்டுருக்கான் தானே? அதுவும் நீ எதுவுமே சொல்லாம, அவனா கண்டுபிடிச்சு, அந்த நிர்மல் அண்டங்காக்காவ திட்டியிருக்கான் தானே! சோ விடு! நல்ல புரிஞ்சுக்கோ, இதுல தேவ் அங்கிளோட மன அமைதியும் இருக்கு! அதனால இப்போதைக்கு அவன் சொன்னத செய்! அதாவது வேலையப்பாரு! போ! நத்தின் டூ பெ வரிட்! ஹேப்பியா, திறமையா வேலை… கொட் டூ கோ பேப்! பை!” என்று அவசரமாய் சொன்னாலும், அவசியமானதை சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத்துண்டித்தாள் தாரா.
தாரா சொல்வது நியாயமாய் பட, தனது முன்னிருந்த கோப்பின் மலையை, மலைப்பாய் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டபடி வேலையில் மூழ்கினாள் ஜோட்சனா.. இல்லை ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் வேலையில் மிதந்தாள் ஜோ!
ஆறவது நிமிடம் வேலை சலித்துப்போக, எதிரே இருந்த ப்ரித்விராஜின் இருக்கையில் சென்று அமர்ந்து அங்கே உள்ள கண்ணியை உயிர்பித்தாள். அது ‘ஸ்லீப்’ முறையில் இருக்க, சட்டென்று உயிர்பிற்கு வந்தது! அவள் தேவராஜ் இருக்கும் போழுது எப்படி உரிமையுடன் அங்கே உலவினாளோ, அதே மனநிலைக்கு திரும்பியிருந்தாள். அதை அவள் உணரவுமில்லை. ஒருவேலை ப்ரித்விராஜ் தனக்கு பரிந்து பேசியதனால் வந்த மனநிலை என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை.
உயிர்பெற்ற கணிணியில் எடுத்தவுடன் தெரிந்தது ‘எலையா & ராஜ் சாலிசிடர்ச். லண்டன்’ (Elijah & raj solicitors) என்ற இணையதளம்.
புருவங்கள் சுருங்க குறுகுறுப்புடன், அந்த இணைய தளத்திற்குள் நுழைந்தவளின் பார்வை ஆச்சரியத்தில் விரிந்தது. ப்ரித்விராஜ் நிவேதன் அந்த சட்ட நிறுவனத்தின் ஒரு பங்குதாரன். அவன் அந்த நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தது மட்டுமல்ல அவன் ஒரு ‘கார்பரேட் லாயர்’.
“ம்ம்ம்ம்ம் இன்டரெஸ்டிங்க்!” என்று முனுமுனுத்தவள் அவனைப் பற்றிய தொகுப்பை படித்தாள்.
ஆக்ஸ்ஃபர்ட் பல்கலைகழக்த்தின் சட்டக் கல்லூரியில் படிப்பை முடித்துவிட்டு, தனது ப்ரிடிஷ் ஆஃப்ரிகன் தோழன் டேவிட் எலையாவுடன், அந்த நிறுவனத்தை ஆறு ஆண்டுகள் முன் துவங்கி நடத்தி வருகிறான்.
குறுகுறுப்பு மேலும் குடைய, அவசர அவசரமாக முகப்புத்தக செயலியை கணினியில் திறந்தாள். தன்னுடைய முகப்புத்தக கணக்கு வாயிலாக ப்ரித்விராஜின் கணக்கை பார்க்க எண்ணியவளுக்கு அடித்ததே ஜாக்பாட்! அவனுடை கணக்கே திறந்திருந்தது! அவன் அதை ‘லாக் அவுட்’ செய்யவில்லை!
“ஹையா..” என்று இருகைகளைத் தட்டியவள்
அவசர அவசரமாக அதிலிருக்கும் புகைப்படங்களை பார்த்தாள். அவள் என்ன தேடுகிறாள் என்று தெரிந்து தான் தேடினாள். பிருத்திவிராஜின் தாயின் புகைப்படத்தை!
ஆனால் அந்தோ பரிதாபம் அவன் ஆயிரக்கணக்கில் புகைப்படங்கள் பதிவேற்றம் செய்திருந்தான். அதில் ஒன்றில் கூட அவனது தாயுடன் இல்லை. அப்படியே மூத்த பெண்மனிகளுடன் இருக்கும் புகைபடங்கள் இருந்தாலும், அதில் அடியில் கொடுத்திருந்த தொகுப்பு கூறுயது, அது அவன் தாயில்லை என்று.
“ம்ம்ச்ச்ச்ச்” என்று சலித்துகொண்டாலும், அவள் அவனது புகைப்படங்களைத் தன்னையும் அறியாமல் ரசிக்கத்துவங்கியிருந்தாள். காரணம், நேரில் அவனிடம் காண முடியாத ஒன்றை அவனது புகைப்படத்தில் கண்டாள்.
அவனது அழகிய சிரிப்பு!
எந்த புகைபடத்திலும் அவன் ‘உர்ர்ர்ர்ர் உர்ர்ர்ர்ர்’ உராங்குட்டானாக இல்லை!
‘டிக் டிக் டிக்’ என்று படங்களை தட்டிக்கொண்டே வந்தவள் தெரிந்து கொண்ட மற்றொரு விஷயம், அவன் ஆக்ஸ்ஃபர்ட் பல்கலைகழ கால்பந்து அணியின் தலைவனாக இருந்திருந்தான். அவன் படிக்கும் சமயத்தில் ஆடிய, ஒரு ஆட்டத்தின் புகைப்படங்களை சில ஆண்டுகள் முன் பதிவேற்றம் செய்திருந்தான்.
அது அவனை மட்டும் கொண்ட புகைப்படம். கால்பந்து மைதானத்தின் நடுவே, தனது சட்டையை கழட்டி சுழற்றியபடி, முகத்தில் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியுடன் ஒடினான்.
தன்னையும் அறியாமல், அவனது தேகத்தில் விழி வழுக்க ‘வாவ்’ என்றாள்.
கட்டுமஸ்தான தேகமோ! ‘தேக்குமர தோள்களோ? ஹைதர் அலி காலத்து தோற்றமோ? எதுவும் இல்லை..! விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இருக்கும் சக்திவாய்ந்த தோற்றம், ‘லீன் மசில்ஸ்’ என்று கூறும் கட்டுக்கோப்பான உடல்.
“ம்ம்ம்ம் ஹேண்ட்சம்” என்று கூறிவளுக்கு பதிலாக
“தேங்க்ஸ்” என்றது அவனது ஆழ்ந்த குரல்.
திடுக்கிட்டு திரும்பி எழுந்தவள் முன் நின்றவன்,
“ம்ம்ம்…. மே ஐ நோ வை அம் ஐ ஷிர்ட்லெஸ்?” என்றவனை பேந்தப் பேந்தபார்த்தாள் ஜோட்சனா!
பதில் வரும்!
 

Andal Arugan

Administrator
Staff member


மடல் 6

ஏப்ரில் 2021
டியரெஸ்ட் அரொரா!

ஃபர்ஸ்ட் ஆஃப் ஆல், சாரி! ரொம்ப இடைவேளைவிட்டு உனக்கு எழுதறதுக்கு. கொஞ்சம்… சில, பல பொறுப்புகள கவனிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. எனிவேஸ்!

எப்பவுமே சந்தோஷமா இருக்கனும்ற லட்சியத்துல தப்பில்ல! ஆனா, நான் மட்டும் சந்தோஷமா இருக்கனும்ன்ற குறிக்கோள் தான் தப்பு. நீ அப்படி கான்ஷியசா நினைக்கலனு தெரியும்! இருந்தாலும், நீ சொன்ன சில பல லட்சியங்களோட நோக்கம் மறைமுகமா அப்படி தான் தெரியுது. நீ சுயநலவாதியா? இல்ல தன்னலம் இல்லாத பொதுநலவாதியா? எதுவா இருந்தாலும், எனக்கு கவல இல்ல! ஐ வில் நெவர் ஜட்ஜ் யூ! ஆனா நம்ம ரெண்டு பேரும் நண்பர்கள்ன்றத விட, வீ ஆர் ஈச் அதர்ஸ் ‘டெவில்ஸ் அட்வோகேட்’.

டெவில்’ஸ் அட்வோகேட்னா என்னனு தெரியுமா? நம்ம வாட்டிகன்ல அது ஒரு பொசிஷனாவே இருந்தது!



ஒருத்தர், ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தோட இருக்காங்க! அந்த கண்ணோட்டத்த ஆர்கியுமென்ட்காகவோ, இல்ல ஆராய்வதற்காகவோ, அவங்க ஏத்துக்காத இல்ல பொதுவா ஏத்துக்கப்பட்ட நெறிமுறையிலருந்து வேற ஒரு நிலைப்பாட்ட, சப்போர்ட் பண்ணி, அதுக்கு வக்கலாத்து வாங்கறது தான் இந்த டெவில்’ச் அட்வோகேட்டோட வேலையே! அவசியமில்லாத ஒரு நிலைப்பாட்ட எடுக்குற சூழ்நிலைய எடுத்துசொல்றது!



கத்தோலிக சர்ச்ல இது ஒரு அஃபீஷியல் பொசிஷனாவே முன்ன இருந்தது! ஒரு வேட்பாளரின் புனிதர் பதவிக்கு எதிரா அட்வோகேட் பண்ணுவாங்க. இப்படி பண்ணறதால, அந்த நபர் எப்படி அவருடைய நம்பிக்கையில உறுதியா இருக்கார், அவருடைய குணாதியசக் குறைபாடுகளை, எப்டி மீறி ஒரு புனிதமான நபரா தன்ன தானே ப்ரூவ் பண்றார்னு பார்ப்பாங்க! உன்னோட கருத்துல, நீ எவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கா இருக்கன்னு இதுல தெரிஞ்சுடும். நான் உன் கருத்துக்கு எதிர்மறையா விவாதம் செய்ய செய்ய, அதனுடைய ப்ளசும், மைனசும், உனக்கே புரியும். என்னுடைய வாதம் உன் மனச மாத்துனா? அது தான் நியாயம்னு பட்டதுனா? உன்னுடைய நிலைபாடு தப்பு! நீ நம்புறது தப்பு…! அத திருத்திக்கனும் உன் பர்ஸ்பெக்டிவ் அஹ் மாதிக்கனும்.

நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ‘டெவில்ஸ் அட்வோகேட்’ அதுமாதிரி தான். இப்ப நீ அவசியமில்லனு நினைக்கிற, ஒரு நிலைபாட்டுகாக தான் பேசப்போறேன். நீ சொல்றியே உன் லட்சியம், எனக்கு அது ஒரு லட்சியமாவே தெரியலியே! உன்ன சுத்தி இருக்க உலகத்த, நீ பார்க்கலியோனு ஒரு எண்ணம் தான் வருது! நான் அத தப்புனு சொல்லல! மேபீ…கொஞ்சம் பார்த்தா நல்லா இருக்குமோனு தோணுது!

வாழ்கைய நீ கற்பனையில வாழாத! வீ நெவர் நோ வென் லைஃப் வில் த்ரோ அ கர்வ்ட் பால்! அப்படி சுழற்றி அடிச்சு ஒரு பந்து வரும் போது, நாம அத எதிர்நோக்க தயாரா இருக்கனும்! பிரிவுகள் அதிகம் இருக்க இந்த காலத்துல, நீ விழுந்து விழுந்து காதலிக்கறவன், உன் காதல ஏத்துப்பான்னு என்ன நிச்சயம், இல்ல அப்படியே ஏத்துக்கிட்டாலும், கடைசி வரைக்கும் உன் கூட இருப்பான்னு என்ன நிச்சயம்! காதல் தப்பில்ல, காதல் எப்பவும் ஜெய்க்கனும்ன்னு நினைக்கறது தான் தப்பு. காதல் கல்யாணத்துல முடியனும்னு நினைக்கிறது தான் தப்பு. உனக்குன்னு ஒரு ‘உண்மையான லட்சியத்த’ தேடு ஆரோரா! பெண்களுக்கு அது அவசியம்! யாரு கூட இருந்தாலும், இல்லாட்டியும் உன்னுடைய லட்சியமும், உன் உழைப்பும் உன்ன காப்பாத்தும்.

இப்படிக்கு உன்ன நினைச்சு கவலையுடன்

உன் பொசைடன்

பீ. எஸ்: இதுவரைக்கும் நீ சொன்ன எல்லா விஷயத்துலையும், உனக்கு என்ன பிடிக்கும், என்ன பிடிக்காதுனு எனக்கு தெரியும்! ஆனா இனிமே அதே விஷயங்கல பத்தி பேச வேண்டாம். அடுத்த லெட்டர்ல, உன்ன சுத்தி இருக்கறவங்க கிட்ட என்ன பிடிச்சுருக்குனு எனக்கு எழுது! முதல்ல உன் ஆஃபீஸ்! அங்க உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது என்ன?




‘என்னது ஆஃபீஸ்ல ரொம்ப பிடிச்சது என்னவா? டேய்! என்னடா…. என்ன இப்படி யோசிக்க சொல்ற! பொசைடா… போ ஒரு சைடா! உன்னோட டூ!’ என்று கடிதத்தை, அதன் உரையிலிட்டுவிட்டு தனது அலுவல மேசையை நோக்கி நடந்தவள் முன் வந்து நின்றான் பிரித்விராஜ் நிவேந்தன். அவன் கண்களின் கோபம் அவள் விழிகளுக்குள் ஊடுருவ, தன்னையும் அறியாமல் அவள் நெற்றியில் வியர்வை துளிகள் பூத்தது.

“ஜோதிலிங்கம் யூ நெவர் கெட் இட் ரைட்? ஆஃபீஸ் டைம்ல டே ட்ரீம் (பகல் கணவு) பண்ணாதன்னு எத்தன தடவ சொல்றது! யூ ஹேவ் டூ பீ விஜிலன்ட் இன் யுவர் வர்க் ஸ்பேஸ் டாமிட்! (உன்னுடைய வேலை இடத்துல கவனமா இருக்கனும் முட்டாள்) அஞ்சு நிமிஷமா, ஒரு கால் வந்துட்டு இருக்கு, அத கூட கவனிக்காம, என்ன படிச்சுகிட்டு இருக்க?” என்று அவள் கையிலிருந்த கவரை வலது கையால் பிடிங்கி, கசக்கி கீழே எரிந்தவன், மீண்டும் தொடர்ந்தான். ஆனால் அவள் கண்கள் அவன் கண்களை சந்திக்கவில்லை, மாறாக அவன் உள்ளங்கையில் மூழ்கி கசங்கிய, தனது நண்பனின் கடிதத்தின் மேல் இருந்தது அவள் பார்வை.



“யூ நோ வாட்? யூ ஆர் சச் அ வேஸ்ட் ஆஃப் டைம்! லுக்..” என்று அவன் மேலும் தொடருகையில்

“ஜஸ்ட் ஷட் அப் மிஸ்டர் நிவேந்தன்! இப்ப என்ன வேணும் உங்களுக்கு? நான் என்ன பண்ணல! தேவை இல்லாம பேசாதீங்க!” என்று, அவனின் குரலுக்கு மேலாக, அவளின் தத்தைக் குரல் கீரிச்சிட்டது. தனது நண்பனின் கடிதத்தை குனிந்து எடுத்தவளை ஆத்திரமாய் பார்த்தான்.

அவளுக்கு புரியவில்லை! தான் என்ன, எதற்காக சொல்கிறோமென்று சற்றும் புரியவில்லை என்பதை உணர்ந்தவனுக்கு, சினம் இன்னும் கூடியது! சீற்றத்தை சிறிதாக்கி, தனது உஷ்ன மூச்சுக்களை பெருமூச்சாக்கி, தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

அவனது கருநிற பேன்ட் பைகளுக்குள் கைகளை விட்டுக்கொண்டு நின்றவன், தனது தலையை இடவலமாக ஆட்டியபடியே குனிந்தான். அப்படி தலையை ஆட்டிக்கொண்டே மீண்டும் நிமிர்ந்து, அவளைப் பார்த்தவனின் மேற்பற்கள் கீழுதடை கவ்வியிருந்தது. அவன் பற்களின் அழுத்தமே சொல்லியது, அவனது கோபத்தை எவ்வளவு கட்டுப்படுத்த முயல்கிறான் என்று.

கைகளில் இருந்த கசங்கிய காகிதத்தை தனது சூட் பைக்குள் வைத்தாள் ஜோட்சனா! இந்த ஒருவார காலமாக, அவளும் அவனைப்போல் கருப்பு, பழுப்பு என்று அதே நிறங்களில் உடுத்த துவங்கியிருந்தாள். அதற்காவே அவள் பெரிய பெரிய கடைகளில் ஆயிரக் கணக்கில் தனது ‘கார்டை’ தேய்த்திருந்தாள். ‘கார்பரேட் லுக் தான் நம்மள சீரியஸா காட்டும்!’ என்று உடன் வந்த தாராவிடம் விளக்கம் வேறு! தாராவின் ‘என்னா……து?’ என்று குழம்பிய முழியை வசதியாக புறக்கணித்துக்கொண்டு, அத்தனை ‘ஃபார்மல் சூட்டையும், பென்சில் ஸ்கர்டையும்’ வாங்கிக் குவித்திருந்தாள்.

அவன் மேலும் பேச வாய்திறப்பதற்குள், அவனது அலுவலக அறைக் கதவுகளை திறந்து கொண்டு, தேவ் நெட்வர்க் செய்தி தொலைக்காட்சியின் தலைமை பொறுப்பில் வகிக்கின்ற மூன்று பேர் உள்ளே வந்தனர்.

“நிவேந்தன், வெய்டிங்க் ஃபார் யோர் கன்பர்மேஷன்!” என்று ஒருவன் சொன்னான்.

திடு திடுவென்று உள்ளே வந்தவர்களை பார்த்து அரண்ட விழிகளுடன், தன்னையும் அறியாமல் அவன் புறம் ஓர் எட்டு நகர்ந்து நின்றவள், அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் விழித்தாள். அவள் முகத்தைப் பார்த்தபடியே, அந்த மூன்று பேரிடம் பதில் அளித்தான் ப்ரித்விராஜ்

“ம்ம்ம்…. நான் டிசிஷன் எடுக்கறத விட, இதோ மிஸ்.ஜோதிலிங்கம்… வில் டேக் அ கால்! அவுங்க என்ன டிசிஷன் எடுக்குறாங்களோ, அதையே செய்வோம்!” என்றான் ஒரு நக்கல் குரலில்.

அவன் அப்படிச் சொல்லவும், அந்த மூன்று பத்திரிக்கையாளர்களும் திடுக்கிட்டனர். ‘என்ன இந்த விஷயத்துல இவள முடிவு எடுக்க சொல்றதா!?’ என்ற குழப்பம்.

ஆனால் ப்ரித்விராஜ் உறுதியாக இருந்தான். ஜோட்சனா, ஒன்றும் புரியாமல்

“எ..எ…என்ன டிசிஷன்? எ…எதுக்கு டிசிஷன்?” என்று ஆட்டுக்குட்டி போல் கண்களை வைத்துகொண்டு கேட்டவளை வேற்று கிரகவாசிபோல் பார்த்தனர், அந்த மூவரும். அவர்களின் பார்வை ப்ரித்விராஜிடம் யோசனையாய் திரும்ப, அவன் அவர்களை ஒரு முறை கூட பார்க்கவில்லை. ஜோட்சனாவின் மேல் வைத்த அவன் பார்வை வேறேங்கும் சிதரவில்லை. அவளின் கேள்விக்கு பதிலாய்…

“ம்ம்ம் சொல்லுங்க அஷோக், எதுக்கு டிசிஷன் எடுக்கனும்னு!” என்றான்

வேறு வழி இல்லாமல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக காலம் தாழ்த்த விருப்பமில்லாமல், அவளிடம் அந்த அஷோக் விஷயத்தை கூறினான்.

“ஒரு இண்டிபெண்டன்ட் ஜர்னலிஸ்ட், ஸ்டிங்க் ஆப்ரேஷன் ஒன்னு நடத்தி, சென்னையில இருக்க நம்பர் வன் இன்டர்நேஷனல் போர்டிங்க் ஸ்கூல்ல, ஆண்-பெண் மாணவர்களுக்கு நடக்குற பாலியல் தொந்தரவு, அப்புறம் டிரக்ஸ் கொடுக்குறதுன்னு, ஆதாரத்தோட கவர் பண்ணியிருக்கார். நம்ம அருணோட க்ளோஸ் ஃப்ரெண்டு தான். அவர் நம்ம சேனல்க்கு அத ஃபுல்லா கொடுக்க நினைக்குறார். நாம மட்டும் அவர்கிட்ட இருந்து ஸ்டோரிய வாங்கி, ப்ரேக் பண்ணோம்னா, நம்ம டி.ஆர்.பி ரேட்டிங்க் எங்கயோ போய்டும்! அது மட்டும் இல்லாம இது பயங்கர சென்சிடிவ் ஆண்ட் வைரல் நியூஸ். ஏன்னா… ஸ்கூல் நடத்துரது ஒரு முக்கிய மத்திய மந்திரி! நேஷனல் சேனல் கூட, அந்த ஒரிஜினல் ஃபூட்டேஜ்ஜ, நம்ம கிட்ட இருந்து தான் வாங்கனும். நம்ம சொல்றது தான் ரேட். இது நம்ம சேனல்கு ஒரு கம் பேக்கா இருக்கும். இத சொல்றதுக்கு தான், உங்க பெர்சனல் நம்பர்க்கு கால் பண்ணோம். ஆனா நாட் ரீச்சாபில்னு வந்தது, அதான் ஆஃபீஸ் நம்பர்க்கு பத்து நிமிஷமா கால் பண்ணோம். தெர் வாஸ் நோ ஆன்சர். அதுகுள்ள நீங்களே கூப்புடீங்க!” என்று ஜோட்சனாவிடம் தொடங்கி ப்ரித்விராஜிடம் முடித்தான் அஷோக்.

ப்ரித்விராஜ் அவளை பார்த்தபடியே “இன்ஃபர்மேஷன் போதுமா இல்ல இன்னும் வேணுமா? ம்ம்ம்… கமான் ஜோதிலிங்கம் டேக் அ கால். நம்ம அந்த நியூச ப்ரேக் பண்ணலாமா இல்ல வேணமா? க்விக்!” என்று அரட்டினான் அவளை.

அவன் தனது உச்சரிப்பில் ‘ட்ட்ட்ட்’ “க்க்க்’ என்று, அந்த ‘ட்’டையும் , ‘க்’கையும் நுனி நாக்கில் உச்சரிக்கும், அந்த ப்ரிடிஷ் தொணி, அவளுக்கு எப்போழுதுமே பீதியை கிளப்பும். இப்பொழுது அவனது அந்த அழுத்தம், அவளை இன்னும் பயமுறுத்தியது.

விழிகள் தந்தி அடிக்க,அவன் புறம் சட்டென்று திரும்பி தன்னையும் அறியாமல்

“நிவேந்தன்! இ இ இது அவ்வளவு பெரிய டிசிஷன்! நான் எப்படி…!” என்று அவள் முடிப்பதற்குள்

“ஐ செட் டேக் அ கால்!” என்று இன்னும் அழுத்தமாக உறுமினான்.

‘க்’கும் ‘ட்’டும் அவள் மண்டையில் ‘ட்க்’கென்று கொட்ட, கண்களில் திரண்ட கண்ணீருக்கு இமைகளால் திரையிட்டாள்.

“ம்ம்ம்ம் டேக்..” என்று அவன் மீண்டும் உறுமி முடிப்பதற்குள்

“நோ! வீ ஆர் நாட் பிரெக்கின் இட்!” (நாம் அந்த செய்திய ஒளிபரப்ப வேண்டாம்!) என்று நடுங்கும் குரலில் அவசரமாய் செப்பினாள்.

“வாட்?” என்று அஷோக்கின் முகம் ஆத்திரம் கலந்த அதிர்ச்சியில் ஒலிக்க

இமைகளை திறந்தவள். இப்பொழுது மூக்கை லேசாக உறுஞ்சியபடி

“அதான் சொன்ன்னேனே, நமக்கு அந்த நியூஸ் வேண்டாம்!” என்றாள் தீர்கமாக.

அவள் முகத்தையே பார்த்துகொண்டிருந்தவன் ஒருவழியாய் அஷோக்கின் புறம் திரும்பி, அவனது இடது புருவத்தைமட்டும் உயர்த்தி

“தெர்! த கால் இஸ் டேக்கன்! வீ டூ நாட் ப்ரேக் இட்!” என்று வலது பக்கம் மட்டும், அவனது உதட்டை சுழித்து ஒரு கோணல் சிரிப்பு உதிர்த்தான்.

“பட் நிவேந்தன்! இது” என்று பக்கத்திலிருந்த அருண் வாதாட முற்பட

“நம்மால அந்த சென்ரல் மினிஸ்டர பகைச்சுக்க முடியாது. இன்னொரு சேனல் அத ப்ரேக் பண்ணப்புறம் ஜெனரல் நியூஸ் கவரேஜா வேணா பண்ணலாம். சும்மாவே நம்ம டீ.வீ, இப்ப கொஞ்சம் டல்லா இருக்கு, இப்ப சென்ரல் மினிஸ்டர பகைச்சுக்கறது தான் ஒரு குறச்சல். தேவ் அங்கிள்க்கு இப்ப அவர் ஹெல்த் இருக்க நிலமையில, அந்த டென்ஷன் எல்லாம் வேணாம். அவர் பாவம். இதெல்லாம்…. ஐ மீன் சென்சேஷனல் நியூஸெலாம் தேவை இல்லை!” என்று கீழ் உதடுகள் தந்தியடிக்க குழந்தை ‘எனக்கு பாவக்காய் வேணாம், பாவக்காய் சாப்பிட்டா வாய் கசக்கும்’ என்பது போல் மட மடவென்று கூறியவளின் விழிகளில் தேங்கிய கண்ணீரின் ஒரு துளி இமையின் அணையையும் மீறி வலது பக்கம் கண்ணதில் மட்டும் தப்பித்து உருண்டோடியது.

அங்கே இருந்த அனைவரின் பார்வையும், அவள் மேல் ஈட்டி போல் பாய, ப்ரித்விராஜ் அவளின் அரணாக மாறி

“சோ… தெ கால் இஸ் டேக்கன்! யூ கேன் கோ நவ்!” என்று மேலும் பேச வந்தவர்களை இடது கை உயர்த்தி தடுத்தவன், “த டிஸ்கஷன் இஸ் ஓவர்! தெ டிசிஷன் இஸ் மேட்” என்று முற்றுப்புள்ளி வைத்தான்.

அஷோக் கோபத்தின் உச்சியில் “ஷி*” என்று தனது கைகளை கீழ்நோக்கி காற்றில் குத்தியபடி திரும்பி விருட்டென்று சென்றான். அவன் செய்தி தொலைக்காட்சியின் தலைமைப் பத்திரிக்கையாளன். நேர்மையானவன், தைரியமானவன். ஆனால் ஒரு நிர்வாகத்தின் கீழ் வேலை செய்யும் எந்த பத்திரிக்கையாளனும், அந்த நிர்வாகத்தின் கொள்கைப்படியான செய்திகளை மட்டும் தான் வெளியிட முடியும். அந்த ‘கேட் கீபிங்க்’, அதாவது காவலிட்ட அந்த கொள்கைக் கதவுகள் தான் மக்களுக்கு எந்த செய்தியை கொடுக்க, இல்லை விடுக்க என்பதை நிர்ணயம் செய்கிறது. நிர்வாக தரப்பில் மட்டுமல்ல, இந்த செயல்முறை அரசியல், ஆளும்கட்சி, எதிர்கட்சி என்று பல தரபட்ட நிலையில் இருக்கிறது. பெரும்பாலும் அது அரசியல் கொள்கை ரீதியான தடையாக இருக்கும்! இன்று அந்த கதவுகளை மூடியது ஜோட்சனாவின் சிறுபிள்ளைத்தனம்!

அங்கே ப்ரித்விராஜும், அவளும் மட்டும் நின்றிருந்தார்கள். ஏதோ கஞ்செஞ்சுங்கா மலையை எவரஸ்டை விட, இன்னும் உயர்த்திக்காட்டியது போல் அப்படி ஒரு அலுப்பு சில வினாடிகளிலேயே ஜோட்சனாவை தொற்றிக்கொண்டது.

மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க நின்றவளை,

“ச்ச்சு ச்ச்சு ச்சு” என்று உச்சுக் கொட்டும், அவனது குரல் நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்தது!

“இந்த நியூஸ், நமக்கு வேண்டாம்னு நீ ஆயிரம் காரணம் சொல்லியிருக்கலாம்! ஆனா சொன்னியே ஒரு காரணம்! ‘என் தேவ் அங்கிள்’ பாவம்னு! ச்சே! எப்பவும் நீ, உன்ன பத்தி, உன் தேவ் அங்கிள் பத்தி மட்டும் தான் யோசிப்பியா? ம்ம்ஹ்ம்ம்” என்று இகழ்சியாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தவன் தொடர்ந்தான் “அவர் வளத்தவ தான நீ! அவர் மாதிரி தான செல்ஃபிஷா இருப்ப!” என்று வார்த்தையால், அவளை சாடிவிட்டு

“தெ ஹெல் வித் யோர் செல்ஃபிஷ்னஸ்!” அவளை ஆங்கிலத்தில் சபித்துவிட்டு, அவ்விடம்விட்டு தோட்டாவின் வேகத்தில் வெளியேறினான்.

அவன் சென்றவிதமும், அவன் சொற்களும் சுருக்கென்று அவள் மனதில் குத்தினாலும், தான் செய்தது தான் சரி என்பது போல் நிமிர்ந்து நின்றாள் ஜோட்சனா!
______________________________________________________________________________________________

‘பீட்சா’ படமிட்ட பைஜாம இரவு உடையில் மீண்டும் ‘பாஸ்கின் ஆண்ட் ராபின்ஸ்’ ஐஸ் க்ரீம் டப்பாவுடன் அமர்ந்திருந்தாள் ஜோட்சனா!

பத்து நாட்களுக்கு முன் ப்ரித்விராஜின் அலுவலக அறையில் நடந்ததைப்பற்றி ஆரம்பித்து, இன்று நடந்தது வரை அவளது யோசனை சுழற்றி அடித்துக்கொண்டிருந்தது.

அன்று அவன் சொன்ன வேலையில், ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் கூட, அவளால் மூழ்க முடியவில்லை. அவன் கொடுத்த கோப்புகளை சில வினாடிகள் கூட புரட்டவில்லை! அதற்குள் அவனது அலுவலக அறையை சுற்றி நோட்டமிட்டு, அவன் கணினி திரையை நோண்டி, அவன் முகப்புத்தப் படங்களை திருப்பி, அவளது சிந்தை சிதறி, இதர புதர வேளைகள் எல்லாம் செய்து. அவன் தனிப்பட்ட விஷயங்களையெல்லாம் ஆராய்ந்து இறுதியில் அவனிடம் கையும் களவுமாக பிடிபட்டும் கொண்டாள்

அன்று அவன் கடித்துத் துப்பிய வார்த்தைகளின் ஒலி இன்னும் தேயாத வேலையில் மீண்டும் அவனிடமிருந்தொரு வார்த்தை சாடல்.

அன்று அவன், ஜோ தனது முகப்புத்தகம் படங்களை திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தவன்

“ஜோதிலிங்கம்! இசன்ட் இட் ஷேம்ஃபுல் டூ டூ திஸ்!” (உனக்கு வெக்கமா இல்ல இப்படி பண்ண)

“இது தான் உங்க தேவ் அங்கிள், உனக்கு சொல்லிக்கொடுத்த பிஹேவியரா, மோரோவர்” என்று நிறுத்தியவன், அவள் அமர்ந்திருந்த தனது இருக்கையையும், எதிரே அவளிடம் கொடுத்த கோப்புகளையும் பார்த்தவன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்து “ நான் சொன்ன வேலைய ஒன் பர்சன்ட் கூட முடிக்கல, ஏன் அத புரட்டிக்கூட பார்க்கல, அத அப்படியே போட்டுட்டு, என் சீட்லேயே உக்காந்து, என் சிஸ்டம்ல, என் பர்சனல் அக்கவுன்ட்ட ஸ்பை பண்ணுரியா?” என்று அவன் சொல்ல சொல்ல அவள் ஆத்திரம் கொந்தளிக்க

“லுக்… இது என் தேவ் அங்கிள் சீட்” என்று கூறியவளை இடை மறைத்து

“அது அப்போ! இப்ப உன் தேவ் அங்கிள் எங்கிட்ட எல்லாத்தையும் கொடுத்துருக்கார், இன்க்லூடிங்க் யுவர் ரெஸ்பான்சிபிலிடி! பீ வித்தின் யுவர் லிமிட்ஸ், ஆண்ட் ஃபார் ஹெவன் சேக் கெட் சம் ப்ரேயின்ஸ்! அப்படி உன்னால அறிவ வளர்த்துக்க முடியலனா, போ..போய், உங்க தேவ் அங்கிள் கிட்ட சொல்லு, சாரி அங்கிள் என்னால முடியலனு! அப்பயாச்சும், நான் சொன்னது உன்மைன்னு அவர் தெரிஞ்சுக்கட்டும்!” என்றான்.

அவன் கூறியதில் இறுதி வாக்கியம், அவள் மூளையில் அமர்ந்துக்கொள்ள

“எ என்ன சொன்னீங்க? என்ன பத்தி?” என்று அவள் கேள்விகேட்க

“ம்ம்ம்ம்…. வளத்த பாசதுக்காக வாத்துனு தெரிஞ்சும் பொறுப்பு கொடுப்பீங்களானு கேட்டேன்!” என்று வேண்டுமென்றே சீண்டினான். உண்மையில் அப்படி அவன் சொல்லவில்லை தான், இருந்தாலும் அவள் தேவ்விடம் உரிமை எடுத்துக்கொண்டு வேலையில் ‘ஓபி’ (OB, out of Business) அடித்தது போல், தன்னிடமும் இருக்காமல், பணிபுரிய அவளது தன்மானத்தை தூண்டிவிட்டான். அவன் அவளுக்காக வக்காலத்து வாங்கினான் என்பது அவளுக்கு தெரியும். இதை ஒரு சாக்காக வைத்துக்கொண்டு, அவள் உரிமை எடுத்துக்கொள்வாள் என்பதும் அவளுக்கு தெரியும். அவன் நினைத்தது போல்

“எக்ஸ்கியூஸ் மீ! என்ன என்னன்னு நினச்சீங்க?”

“ம்ம்ம் அதான் சொன்னேனே, வாத்துன்னு நினச்சேன்! அ சில்லி டக்! பேசிக்கலி ஆன் அக்ளி டக்லிங்க்!” என்று சொன்னபடியே, அவளைச் சுற்றிக்கொண்டு தனது இருக்கையில் அமர்ந்தவன், அவன் சட்டையில்லாமல் இருந்த அந்த புகைப்படம் இருக்கும் செயலியை மூடினான்.

மூடிய படியே புரிவங்கள் சுருங்க, அவளை திரும்பி பார்த்தவன் முன் காளிதேவி போல் நின்றவளை

“லுக்! உன்னால ஒரு வேலைய, ஒரு அஞ்சு நிஷம் உருப்படியா செய்ய முடிஞ்சதா? அப்படி செய்ய முடியாத உன்ன, இத்தன நாள் உங்க தேவ் அங்கிள்காக தான், இங்க எல்லாரும் சகிச்சுட்டு இருக்காங்க! இப்படி என்ன முறைகிறதுனால, இது உண்மையில்லனு ஆகாது! சும்ம உன்ன மாதிரி பெரிய இடத்துல பிறந்து வளர்ந்ததுனால, டேலன்ட் இல்லனாலும், அப்படியே இண்டஸ்ட்ரிகுள்ள வந்துகிட்டு அடுத்தவங்கள முன்னேறவிடாம செய்யற ஆளுங்களுக்கு எல்லாம் இனிமே இது இடமில்ல! முடிஞ்சா உன்ன ப்ரூவ் பண்ணு! இல்லைய கெட் அவுட் ஆஃப் மை வே! நவ் யூ மே கோ!” என்று அழுத்தமாய் சொன்னவனின் குரலில் கோபமில்லை! மாறாக அந்த அழுத்தமே, அவன் எவ்வளவு உறுதியாக அந்த வாக்கியத்தை சொல்கிறான் என்று தெரிந்தது.

அவன் முன்நின்று கொன்டிருந்தவள், அவனை மேல்மூச்சு,கீழ்மூச்சு வாங்கியபடியே குனிந்து நோக்கினாள். அவளுக்கு என்ன சொல்ல என்று தெரியவில்லை. மாறாக உதட்டை கடித்தபடி அவள் திரும்பி நடக்க

“ஜோதிலிங்கம்!” என்று கூப்பிட்ட, அவன் குரலுக்கு திரும்பாமல் அப்படியே நின்றவளிடம்

“வாழ்கையில கொஞ்சமாச்சும் லட்சியம்னு, ஒன்னு வேணும்! சும்மா வெட்டி சீன் மட்டும் பத்தாது! எப்பவும் உன்ன பத்தியே யோசிக்கக்கூடாது! உன்னால முடியலனா, உங்க தேவ் அங்கிள் கிட்ட நீயே சொல்லிட்டு இங்க இருந்து போ!” என்றவனை விருட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தவள்.

“நான் எதுக்குப் போகனும்? நான் முடியாதுனு சொன்னதுனால தான், தேவ் அங்கிள் உங்கள வர வழைச்சாரு! அது நியாபகம் இருக்கட்டும்! இவ்வளவு பேசுறீங்க இல்ல! இருங்க! ஐ வில் ப்ரூவ் யூ ராங்க்! என் தேவ்அங்கிள் என்ன நல்லாதான் வளர்த்திருக்கார்னு, நான் ப்ரூவ் பண்றேன்! அண்ட் ஐ அம் நாட் அ நபாடிசம் சைல்ட்னு நான் நிருபிக்கிறேன்!” என்று அவசரத்தில் வசனம் பேசினாள்.

“ஹ்ஹ்ம்ம்ம்ம்ம்!” கைகளை கோர்த்து, இரு கைகளின் ஆள்காட்டி விரல்களை மட்டும் சேர்த்தபடி தனது உதட்டில் வைத்தவன், “அப்ப சரி! நீ என்னுடைய பர்சனல் ட்ரேயினி! நீ இப்ப வாங்குறதவிட திர்ட்டி தௌசண்ட் சாலரி இங்க்ரீஸ்! இனிமே உன் கபின் இந்த என் ஆபீஸ் சூட் குள்ள தான்! கிட்ட தட்ட என் பி.ஏ மாதிரி தான் நீ! கோட் இட்? ப்ரூவ் பண்ணறேன்னு சொன்ன இல்ல! ப்ரூவ் பண்ணு! இனிமே ஆபீஸ் நேரதுல, இந்த ஸ்பை வேலை பாக்குறது, டே ட்ரீம் பண்ணறது! பர்சனல் வேலை பாக்கறது, எல்லாம் கூடாது! யூ வில் பீ 24/7 ஓன் கால்!ம்ம்ம் அண்டர்ஸ்டேன்ட்?” என்று அடுக்கு அடுக்காக அடுக்கினான்.

‘ஜேஜே! இது உனக்கு தேவையா!’ என்று மூளையில் ஒலித்த தாராவின் குரலை ஓரம் தள்ளியபடி,

“ம்ம்ம் யெஸ்!” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லிவிட்டு, லேசாக தலை குனிந்தபடி சென்றவளை

“ஜோதிலிங்கம்!” என்று மீண்டும் அழைத்தான், சட்டென்று திரும்பியவள்

“சர், ஜோதிலிங்கம் என் அப்பா! நான் ஜோட்சனா!” என்று எரிச்சலை மறைக்காமல் பொறிந்தவளை..

“உன் சர் நேம் ஜோதிலிங்கம் தானே! உன்ன ஜோட்சனான்னு கூப்பிடுற அளவுக்கு நாம ஒன்னும் க்ளோஸ் ப்ரண்ட்ஸ் இல்ல! வீ ஆர் ஜஸ்ட் வர்க் கலீக்ஸ்! சோ நான் உன்ன அப்படி தான் கூப்பிடுவேன்! லெசன் நம்பர் வன் லர்ன் வர்க் எதிக்ஸ்! நீயும் என்ன நிவேந்தன்னு தான் கூப்பிடனும்! இந்த சர், மோர் கார்ன்னு எல்லாம் வேண்டாம்! நான் ஒன்னும் எங்க ராணிகிட்ட நைட்ஹூட் வாங்கல! நவ் யூ மே கோ ‘ஜோ தி லி ங் க ம்’!” என்று கடைசி அவளது தகப்பனின் பெயரை மட்டும் பிரித்து, பிரித்து மெதுவாய் சொன்னவனை கூர்ந்து முறைத்துவிட்டு அவ்விடத்தைவிட்டு வெளியேறினாள். அதன்பின் இந்த பத்து நாட்கள், அவளை கோப்புகள் கொடுத்து பிழிந்து எடுத்துவிட்டான்..

“ஜோதிலிங்கம்…வாட் இஸ் திஸ்!”

“ஜோதிலிங்கம்…வேர் ஆர் யூ?”

“ஜோதிலிங்கம்…டூ யூ அண்டர்ஸ்டேன்ட்!”

“வாட் தி ஹெல்…ஜோதிங்கம்!”

என்று அவளின் கடந்த பத்து நாள் வாழ்க்கை ஜோதிலிங்கத்தின் ஜோதியில், ஜகஜோதியாக இருந்தது! அவள் கண்களின் ஜோதி தான் பாதியாய் போனது!

அன்று நடந்தவைகளையும், இன்று நடந்தவைகளையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தவளின் கைப்பேசி பாடியது

“ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய்” என்ற பாடல் ஒளித்தது! அது தேவ்ராஜிற்கு அவள் வைத்த அழைப்புமணி! சில நாட்களாக தெளிவாய்,அவரிடம் பேசவில்லையென்றாலும் மனதில் இருந்த பாசம் குறையாமல், அவரின் அழைப்பை புன்னகையுடன் ஏற்றாள். ஏற்றவள்….ஏனடா ஏற்றோம்? என்று ஏங்கியது தான் மிச்சம்

“சனாமா! என்னடா நல்ல ஸ்டோரிய வேண்டாம்னு சொல்லிட்ட! அஷோக் இப்ப தான் பேசுனான்! என்னடா? இப்ப பாரு நம்ம காம்படிட்டர் சேனல் அத ஃப்ளாஷ் பண்ணீட்டாங்க! இப்ப அந்த ஃஃபூடேஜ் நமக்கு வேணும்னா கூட, அவுங்க கிட்ட இருந்து ரைட்ஸ் வாங்கி தான் போட முடியும்! என்னடா பாப்பா?” என்று அவர் வருத்தமாய் கேட்கவும் ஜோட்சனா உறைந்து அமர்ந்தாள்.

அதன் பின் அவர் என்ன பேசினார், அவர் என்ன பதிலுரைத்தார் என்று எதுவும் அவள் மனதில் பதியவில்லை. அவர் கோபமாய் கேட்டிருந்தால்கூட, அவளால் அதை தாங்கியிருக்க முடிந்துருக்குமோ? ஆனால் அவர் வருத்தமாய் பேசியது, அந்த ப்ரித்விராஜ் தன்னை முட்டாள் என்பதை நிருபிப்பது போல் இருந்தது!

அழைப்பை எப்பொழுது வைத்தாள் என்பது கூட தெரியாமல் தாழ்வுமனப்பான்மையில் மூழ்கியிருந்தவளை மீண்டும் அலைபேசியின் குரல் எழுப்பியது. இம்முரை ப்ரித்விராஜ் நின்வேந்தன் தான் அழைத்தான்! அவனுக்கென்று அவள் வைத்திருந்த பாடல் பாடியது

“ஜம்புலிங்கமே ஜடா ஜாடா, ஜோதிலிங்கேமே அரோகரா! ஹர ஹர சிவ சிவ அரோகரா!” என்று கேட்டது

“உச்ச்” என்று சளித்தபடி அழப்பை ஏற்றவளின் செவியில் அதே அழுத்ததுடன்.

“லெசன் நம்பர் டூ! டிசிஷன் மேக்கின்! இப்ப தெரியிதா! ஆஃபீஸ்ல கொஞ்சம் கவனம் செதறுனாலும், நம்ம மைண்ட் எப்படி ஸ்லோவா ஆகிடும்னு? அதே மாதிரி நம்ம எடுக்குற முடிவு நம்ம நலத்த சார்ந்ததா மட்டும் இருக்கக்கூடாது! அண்டர்ஸ்டேண்ட்! இப்ப உடனே கிளம்பி ஆஃபீஸ் வா! வீ ஹேவ் டூ டூ சம் டேமேஜ் கன்ரோல்! அன்ட் கெட் அ கோல் இன் லைஃப்” என்று கூறிவிட்டு பட்டென்று அழப்பை துண்டித்தான்.

கண்களை இறுக மூடித்திறந்தவள் பக்கத்தில் உள்ள, அவளது மேசை அலரம் டைம் பீசைப்பார்த்தாள். மணி அதில் பண்ணிரெண்டு காட்டியது!

பதில் வரும்!
 

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 7:

ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தனின் அலுவலக கதவுகளை தனது முழு பலத்துடன் தள்ளித் திறந்தாள் ஜோட்சனா. அவனது அறை முழுவதும் நோட்டம் விட்ட அவளது விழிகளில் அவன் தென்படவில்ல. சுற்றி ‘கும்’ இருட்டு. மனதில் மூண்ட மெல்லிய பயத்தை புறம் தள்ளிவிட்டு வேகமாக உள்ளே சென்றாள்.

எரிச்சலின் உச்சியில் இருந்தவள் “நம்மள வர சொல்லிட்டு எங்க போனான் இந்த லூசிஃபர்!” என்று முனுமுனுத்தபடியே முன்னேறி சென்றவளின் பின் தானாக மூடிக்கொண்டது அந்த கதவுகள்.

கதவுகள் மூடியதும் தான் அங்கே சூழ்ந்திருந்த இருளை கவனித்தாள் ஜோட்சனா. சுற்றி போர்த்தியிருந்த கும் இருட்டிற்கு அவளது பார்வை பழக ஒரு சில விணாடிகள் எடுக்க, அதன் பின் மனதில் குடி கொண்ட பயத்தால் நின்ற இடத்திலேயே சிலையானாள்.

இருளில் விழிகள் துளாவ, அங்கே அறையின் ஓர் ஓரத்தில் பிரம்பாண்டமான கதவு ஒன்று திறந்திருந்தது. தேவ்ராஜ் இருந்த சமயத்தில் பொதுவாக திறக்கப்பாடாத கதவு அது. மூடிய நிலையில் சுவர்களோடு சுவர் போல் தான் காட்சி தரும் அந்த கதவு! கதவை திறந்தால் அங்கே உப்பரி போல் ஒரு அகண்ட ‘பால்கனி’க்கு செல்லலாம். மத்திய குளிர்சாதன வசதி உள்ளதால் தேவராஜ் எப்பொழுதும் அந்த கதவுகளை திறந்ததில்லை! அதுமட்டுமால்லாமல் அவருக்கு அந்த கதவுகள் திறந்து காட்டிய அதீத அழகை ரசிப்பதற்கு ரசனையில்லை, நேரமுமில்லை! அந்த உப்பரி இருப்பதையே மறந்து போனார்!

கிட்டதட்ட அரசனின் அரண்மனை உப்பரியை போல் தான், அங்கே நின்று பார்பவருக்கு விண்ணும் கையிற்கெட்டும், மண்ணும் கண்ணிற்கெட்டும்! நாற்பதாவது தளம்! திறவா கதவுகள் திறந்தவுடன், தன்னை உள்ளேவிட்ட களியில் “உஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்” என்று ஆனந்த தாண்டவம் ஆடிய படியே ஜோட்சனாவின் நூதலில் விழுந்த குழலை தொட்டுச்சென்றது மெல்லிய தென்றல்.

தென்றல் வந்த வழியே நிலவொளியும் புகுந்துக்கொள்ள, ஒளிவந்த திசை நோக்கி தனது எட்டுக்களை எடுத்து வைத்து இருளில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறினாள். வெளியே எட்டிப்பார்க்க அவள் தலை நீள்வதற்குள் ஒரு நெடிய உருவம் அவள் முன் வந்து நின்றது. தீடீரென்று யாரொ ஒருவர் இருட்டில் தன் முன் வந்து நின்றவுடன்

“ஆஆஆஅ”ம என்று கத்தியவளைன் வாயை அழுந்த பொத்தியது ஒரு கரம்.

“ஷ்ஷ்ஷு? ஏன் இப்படி ச்ஸ்க்ரீச் பண்ற! நான் தான் யூ ஃபூல்!” என்றான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.

பதட்டம் தனிந்த பின் ஆத்திரம் மேலொங்க அவள் வாயை பொத்தியிருந்த கையை விடுவிக்க, அவன் கைகளை நறுக்கென்று கடித்து வைத்தாள்.

அவளின் இந்த ஐந்தறிவு தாக்குதல எதிர்பார்க்காதவன், இம்முறை தனது முறையாக அலரினான்

“ஆஆஆஆ!”

“ஏன் கத்துறீங்க!” என்று கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டிக்கொண்டு கேட்டவளை , தனது கரங்களை உதரிய படி வலியை சமன்செய்து கொண்டே அவளை தீப்பார்வை பார்த்தான்.

“ஆர் யூ அ சைல்ட் ஜோதிலிங்கம்! டு யூ ஈவன் நோ ஹவ் டூ பீ சீரியஸ்?” என்று பொரிந்து தள்ளியவனிடம் நிமிர்ந்து நின்று

“லுக் மிஸ்டர் நிவேந்தன்! எனக்கு இப்ப இதுக்கெல்லாம் நேரமில்ல! எதுக்கு என்ன இப்ப இங்க வரச்சொன்னீங்கனு சொல்லுங்க! எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு நான் போகனும்”

அவளின் நிமிர்வும், அவள் கடித்து வைத்தவலியும் அவனுக்கு எரிச்சலை கொடுக்க

“உனக்கு முக்கியமான வேலை இங்க தான் இருக்கு! வேர எங்கயும் இல்ல! அத முடிச்சுட்டு நீ எங்க வேணாலும் யார் கூட வேணாலும் போ! இப்ப வீ நீட் டூ டிஸ்கஸ் ஹவ் டூ ரெக்டிஃபய் தெ மிஸ்டாக் யூ ஹாவ் டன்!” (நீ செஞ்ச தவற எப்படி சரி பண்ணுறதுனு பேசனும்) என்றவனை ஒரு நிமிடம் ஆழந்துப் பார்த்தாள்.

காரிருளில் அந்த உப்பரியில் நின்றிருந்தவனின் கேசம் காற்றில் ஆட, அவன் அனியும் சூட்டின் கறுநிறக் கோட்டை கழட்டி வைத்திருந்தான். எப்பொழுதும் அனியும் டையும் இல்லை, கறுப்புச்சைடையின் மேல் நான்கு பொத்தான்கள் திறந்திருந்தது. நிலவொளியை மறைத்திருந்த மேகங்களை கற்றௌ விரட்டி அடுத்ததும், நல்ல ப்ரகாசமாய் வீசிய மதியின் வெளிச்சத்தில் இப்பொழுதுது அவனின் தோற்றம் நன்றாகவே தெரிந்தது. சட்டை கைகளை மடித்துவிட்டிருந்தான். அவளின் பார்வை அவனை ஆராய அவனது பார்வையும் அவளைத்தான் கவனித்தது.

அனிந்திருந்த அதே இரவு ‘பைஜாமிவின்’ மேலே ஒரு மேல் அங்கி மட்டும் அனிந்திருந்தவளின் குருவிக்கூடு கொண்டையும், ரப்பர் செருப்பும் சொல்லியது அவளின் மனநிலையை. ஜோட்சனா தனது அடையிலும் அலங்காரத்திற்கும் ஏகபோக முக்கியத்துவம் கொடுப்பவள். அவளின் முடி நுனி கூட பக்குவமாக சுருண்டு இருக்கும். முகத்தில் ஒப்பனை திருத்தமாக இருக்கும். ‘தி பர்ஃபெக்ட் லுக்’ என்பர் ஆங்கிலத்தில். கச்சிதமாக காட்ச்சியளிப்பது. ஆனால் இன்றய இரவு அவள் இருந்த கோலம்?



குருவி கூடு போல் தூக்கி சொருகிய கொண்டை, தனது இரவு உடையான ‘பைஜாமாஸ்’ அதற்கு மேல் ஒரு மேல் அங்கி (ஹவுஸ் கோட்) கால்களில் ஒரு ‘மினியன்ஸ்’ படமிட்ட சிங்குச்சா சிங்குச்சா என்ற பளீர் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு ‘ரப்பர்’ சேருப்பு. முகம் ஈரத்துனிகொண்டு துடைத்தது போல் இருந்தது! எண்ணை வழியும் தோற்றம்.

அவன் சொன்ன ‘மிஸ்டேக் யூ ஹாவ் டன்’ என்ற சொல்லில் சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கேற

“ஐ ஹேவ் டன் நோ மிஸ்டேக் மிஸ்டர் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்!” என்று தனது வலது கையை ஓங்கி தனது ஆள்காடி விரலை மட்டும் நீட்டி, விழிகள் வெளியே தெறித்துவிடுவது போல் விரித்து, காளி தேவி போல் குரோததுடன் அவன் முன் விஸ்வரூபம் எடுத்திருந்தாள் ஜோட்சனா.

அவளின் தோரணையும், கண்ணின் சிகப்பும் கண்டவன் அதிர்ச்சி அடைந்தானோ? அது அவனுக்கே வெளிச்சம்! அவனது முகம் எந்தவித உனர்ச்சியும் காண்பிக்கவில்லை.

நீட்டிய கைகள் நீட்டிய படியே மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு நின்றவளின் உதடுகள் நடுங்கியது. முதன் முறையாக அவளது குண்டுக் கன்னங்கள் அரிதாரம் பூசாமல் கோபத்தில் சிவந்து, அங்கே முத்து முத்தாய் வியர்வைத் துளிகள்.

கோபம், பதட்டம், ஒரு வித எரிச்சல் என்று என்னற்ற உனர்வுகள் அவளுள் அலைமோத, தன்னுடைய கல கலப்பான இயல்பை தொலைத்துவிட்டு இப்படி தனக்கே புதிதாய் தெரியும் தன்னை நினைத்து இன்னும் கோபமுற்றாள். அவளின் இந்த மாற்றத்திற்கு காரணமான அவனை வெறுத்தாள். மனதில் மூண்ட வெறுப்பும், இது வரை தேவராஜிற்காக பொறுத்திருந்த அவளது பொறுமையும் கட்டவிழ

“ஹூ தி ஹெல் டு யூ திங்க் யூ ஆர்? ப்ரித்விராஜ்னு பேரு வச்சுகிட்டா இந்த நாட்டுக்கே ராஜாவா நீங்க? முதல்ல இந்த நாட்ட பத்தி உங்களுக்கு என்ன தெரியும் சர்? ம்ம்? சொல்லுங்க? என்ன தெரியும் உங்களுக்கு? அன்னைக்கி டேமாக்கரசி பத்தி பேசுனீங்களே? என்னமோ ‘ஃபார் அ கன்ட்ரி தட் கிவ்ஸ் எக்ஸ்ட்றீம் இம்பார்டன்ஸ் ஃபார் டெமாக்ரசி, த டிஃபரன்ஸ் சீம டூ பீ எனார்மஸ்’நு அன்னைக்கி அந்த நிர்மல் கிட்ட எங்க நாட்டு ஜனநாயகத்த நக்கல் அடிச்சீங்களே? அதுல இருந்தே தெரியல எங்க நாட்ட பத்தி உங்களுக்கு ஒரு மண்ணும் தெரியலனு! ஹ்ம்ம்ம்!” என்று சொன்னவள் விரக்தியாய் சிரித்து, ‘ச்சை’ என்னு பாவனையில் தனது தலையை திருப்பி, பார்வையை அவனிடமிருந்து வேறுபுறம் மாற்றினாள். பார்வையை எங்கோ பதித்தபடி

“அந்த காலத்துலையே நாட்டு ப்ரதமரோட பையன் வேற நாட்டு வெள்ளக்கார பொண்ண கல்யாணம் செஞ்சுகிட்ட போது, மனசார இந்திய மருமகளா, ஏன் அதுக்கு அப்புறம் இங்க இருக்க பெரிய நேஷனல் பார்ட்டி லீடரா ஏத்துக்கிட்டவங்க சார் நாங்க! அது தான் எங்க டெமாக்கரசி! ஆனா ‘க்லோபல் வில்லேஜ்’ காலத்துல கூட காதலிச்சி கலப்பு மணம் செஞ்சுகிட்ட இளவரசர, அவர் மனைவி கருப்பிண வம்சாவழின்ற ஓரே காரணத்திற்காக, அவுங்களுக்கு பொறக்க போர குழந்தையுடை நிறத்தக் கூட சர்ச்சையாக்கி, ராயல் ஸ்டேட்டஸ்ச துறந்து அவரையும் அவர் மனைவியையும் ஓடவிட்ட மோனார்க்கி நாட்ல இருந்து வந்துட்டு எங்க நாட்டு டேமாக்ரசி பத்தி பேச உங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு!” என்று அமைதியாய் ஆரம்பித்து ஆக்ரோஷமாய் முடித்தவள், மீண்டும் நிமிர்ந்து ப்ரித்விராஜின் கண்களை நேருக்கு நேர் நோக்கினாள்.

“என்ன சொன்னீங்க நான் செஞ்ச மிஸ்டேக்க ரெக்டிஃபை பண்ணனுமா? அப்படி நான் என்ன சர் மிஸ்டேக் பண்ணேன். எல்லாம் தெரிஞ்சு தான் முடிவு எடுத்தேன்! தமிழ்நாட்ல தேவ் அங்க்கிள் ஸ்டேட் கவர்ன்மென்ட் சப்பொர்ட்! நம்ம சேன்னல் இந்த நியூஸ் வந்துருந்தா, தேவையில்லாத ப்ரஷர் அவருக்கு மட்டுமில்ல நம்ம எம்பலாயீஸ் மத்தியில கூட தான். கண்டிப்பா ஐடி ரைடு, நம்ம கமர்ஷியல்ஸ்ல சென்ற்றல் கவ்ர்ன்மென்ட் கமர்ஷியல்ஸ தராம தடிய செய்யறது, தேவ இல்லமா நம்ம ரிப்பொர்டர்ஸ்ச கட்சி ஆளுங்க மிரட்டறது, அது இதுனு எக்க சக்க பிரச்சனை வந்துருக்கும்! தவிற அது ஒரு இண்டிபெண்டன்ட் ஜர்னலிஸ்ட் ப்ரேக் பண்ண ஸ்டொரி! அத நம்ம வாங்கி டெலிகாஸ்ட் செய்யிறதவிட, அந்த ஸ்டொரிய நம்ம இன்வெஸ்டிகேட் செஞ்சு அதுல இருக்க உண்மை தெரிஞ்சு அதுக்கு ஏத்தா மாதிரி ஃபேளாஷ் பண்றது தான் உண்மையான ஜர்னலிசம்! இன்னும் எங்க ராணினு சொல்ற உங்களுக்கு எங்க ஊரு பாலிட்டிக்ஸ் புரியாது சர்!” என்று மூச்சு வாங்கப் பசியவளின் சொற்பொழிவின் நடுவே குறுக்கீடாமல் கைகளை கட்டிக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தவனி பார்வை மெல்ல கூர்மையடைந்தது.

மார்புக்கு குறுக்காக கைகளை கட்டிக்கொண்டிருந்தவன் தனது பிடியை தளர்த்தி, கட்டியிருந்த கைகளை இருப்பக்கம் ‘பேண்ட்’ பைகளுக்குள் விட்டுக்கொண்டான். அவள் தனது சொற்பொழிவை இன்னும் முடிக்கவில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

“ம்ம்ம்” என்று அவளை ‘ம்ம் இன்னும் பேசு’ என்பது போல் அவன் கூற அதில் சினம் கொந்தளிக்க, அனிந்திருந்த மேல் அங்கியின் நீள கைகளை ‘கோதா’விற்கு போவது போல் மேலே முறுக்கிவிட்டபடி அவன் முன் இன்னும் நெருங்கி சென்றவள்.

“என்ன ம்ம்? என்ன பார்த்தா உங்களுக்கு என்ன மாதிரி சர் தெரியிது? ஆஹன்? எனக்கு தெரியும் என்ன பத்தி நீங்க எவ்வளவு மட்டமா நினச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்கன்னு! என்ன சேரிட்டி கேஸ், ஒன்னும் தெரியாத மக்கு, தேவராஜ் கொடுத்த இடத்த எனக்கு சாதகமா பயன்படுதுக்கிட்டு அல்டாப்பு பண்ணற ஸ்னாப்னு (snob, திமிர்பித்தவர்) தானே நினச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க?” என்று வெடித்தவளின் வாயை ஓரே வார்த்தையில் மூடினான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.

“இல்லையே!” என்றான் அவன் பட்டென்று!

“அங்க்? வாட்?” என்று வெகு நேரம் உச்ச சுதுதியில் கத்திக்கொண்டிருந்தவளின் குரல், ‘மியாவ்’ என்று பாவமாய் கத்தும் பூணை போல் பம்மியது!

இதுவறை அளந்து அளந்து செயற்கையாய் வெளிபுற தோற்றத்திற்காக சிரித்தவனின் இயந்திரத்தன்மை நீங்க முதல் முறையாக நெஞ்சார்ந்த புன்னகை ஒன்றை சிந்தி, நிமிர்ந்திருந்த அவள் முகத்தில் விரிந்திருந்த அந்த கண்களுக்குள் குணிந்து உற்று நோக்கியவன்.

“முடிவுகள் எடுக்க தெரிஞ்சும் முடிவு எடுக்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிற இடியட்ட்னு தான் உன்ன பத்தி நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்! அது சரி தான்னு இப்ப கன்ஃபர்ம் ஆயிடுச்சு! யூ ஆர் ஆன் இன்டெலிஜன்ட் இடியட் ஜோதிலிங்கம்! ஆண்ட் ஐ ஜஸ்ட் ப்ளேட் யோர் டெவில்ஸ் அட்வோகேட் டுடே! தட்ஸ் இட்!” என்றவனை விழிகள் இடுந்த பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஜோட்சனா ஜோதிலிங்கம்.



பதில் வரும்…
 

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 8:

டியரெஸ்ட் போசைடன்!

இல்ல இந்த தடவை நான் உன்னை அப்படி கூப்பிட மாட்டேன்! டேய் என் அறிவு கெட்ட பென் பால்! எந்த நேரத்துல ‘டெவில்ஸ் அட்வகேட்’னு சொன்னியோ! இங்கே டெவில்லே வந்து அட்வொகேட் பண்ணுது! எதுக்கு? ஃபெமினிசம்காக!

நான் தெரியாம தான் கேட்கறேன் உண்மையான ஃபெமினிஸ்ம்னா என்ன? அக்செப்டிங்க் ஹெர் ஃபார் ஹூ ஷி இஸ்! அதானே? நான் எப்படி இருக்கேனோ என்னுடய விருப்பு வெறுப்பை தேவை இல்லாம விமர்சனம் செய்யாம அப்படியே ஏத்துக்கறது தான் நான் எதிர்பார்க்குறது. அதைவிட்டுட்டு என்ன மாத்த நினைக்கிறதும் ஆதிக்கம் தான்!

என்னுடைய சுயம் இதுன்னு எனக்கு தெரியும்! இத்தனை வருஷம் நான் உங்கிட்ட அந்த சுயத்த மறைச்சதில்ல! என்ன எனக்காக அப்ரிஷியேட் பண்ணுற உன் நட்பு மட்டும் எனக்கு போதும்! என்ன, என்னுடைய லிமிட்சை சோதிக்கிற உன்னுடைய இந்த டேவில்ஸ் அட்வோகேட் அவதாரம் எனக்கு வேண்டாம்! அத செய்ய இங்க நிறைய பேர் காத்துக்கிட்டு இருக்காங்க! ப்ளீஸ்

இப்படிக்கு கோபமா

அரோரா

பீ எஸ்: 2 ஸ்டேட்ஸ் படம் பாரு பொசைடன்! ஐ லவ் தட் மூவி! நான் இப்ப பார்க்கப்போறேன்



என்று தனது கடிதத்தை முடித்தாள் ஜோட்சனா! அவள் கடிதத்தை முடிப்பதற்கும் அங்கே சுவரில் மாட்டியிருந்த ஆன்டீக் பெண்டுலம் கடிகாரம் மூன்று மணி அடிப்பதற்கும் சரியாக இருந்தது.

அவளது நண்பனுக்கு கடிதம் எழுதும் பொழுதும் சரி, எழுதி முடித்த பிறகும் சரி அவளின் மனம் எப்பொழுதும் நிர்மலமான நிலையில் இருக்கும். இன்று முதல் முறை தனது கோபத்தை கொட்டித்தீர்த்து எழுதியிருந்தாள். இரண்டு மணி நேரம் முன்பு அவன் உதிர்த்த வார்த்தைகள் மீண்டும் அவள் காதில் ஒலித்தது.. இமைகளை இறுக மூடியவளின் முன் சற்று முன் நடந்தது விரிந்தது

“எஸ்! யூ ஆர் ஆன் இன்டெல்லிஜென்ட் இடியட்!” என்று மீண்டும் கூறியவன் தொடர்ந்தான்!

“எஸ்! யூ ஆர் ஆன் இன்டெல்லிஜென்ட் இடியட்!” என்று அவன் மீண்டும் கூறியவன் தொடர்ந்தான்!

“நான் கூட நினச்சேன் உனக்கு முடிவு எடுக்க முடியாது, நீ ஒரு முட்டாள்! ஹொட்டெல் லாபில சும்மா ஒரு அர்த்தமே இல்லாம இருக்குக்குற ஒரு ம்யூரல் போல ஃபேன்சி டால்னு நினச்சேன்! ஆனா இல்ல! முடிவு எடுக்க தெரிஞ்சும் முடிவு எடுக்க கூடாதுனு வீம்பு பிடிக்கிற ஒரு அடமென்ட் இண்டலிஜென்ட் இடியட்! அதான் ஒரு சின்ன டெஸ்ட் வச்சேன்! நீ எடுத்த டிசிஷன்” என்று நிறுத்தியவன், கைகளை இடுப்பில் வைத்து தலையை இரு புறம் மெல்ல ஆட்டினான், பின் தொடர்ந்தான் “இட் வாஸ் ரீசனபில்! எனக்கு நானும் அதே தான் எடுத்திருப்பேன்! ஆனா உன்னால அப்படி ஒரு போல்ட் டிசிஷன் அதுவும் இப்ப இருக்க நிலமையில கையில கிடைக்கிற நல்ல நியூச வேண்டாம்ன்ற டிசிஷன் எடுக்க முடியிதானு ஒரு சின்ன டெஸ்ட்! ஆன்ட் யூ டிட் டேக் இட்! குட்! உன்ன அந்த அளவு புஷ் பண்ணனும் நினச்சேன்! நீ உன் கம்ஃபர்ட் சோன்ல இருந்து வெளிய வந்து ஒரு விஷயம் செய்யிறியானு ஒரு சோதனை!” என்றவனை இன்னும் அதிர்வுடன் பார்த்தாள்!

அவன் அவளைவிட்டு பார்வை அகற்றாமல், இன்னும் நெருங்கினான். அமைதியாய் ஆனால் உறுதியான குரலில் மீண்டும் தொடர்ந்தான்” உன் ப்ரச்சனை என்ன தெரியுமா? யூ டொன்ட் வான்ட் ரெஸ்பான்சிபிலிடிஸ்! ரெஸ்பான்சிபிலிடிய பாத்து ஓடுற ஒரு சோம்பேரி! இன்னொருத்தர் உழைப்புல நல்லா அனுபவிக்கற…” என்று அவன் முடிப்பதற்குள் ஜோட்சனாவின் கோபம் வெறியாக மாற, அவள் முன் மிக மிக அருகில் நின்று கொண்டிருந்தவனை நிமிர்ந்து பார்த்திருந்தவள் அதே வெறியோடு அவன் மார்பில் இரு கைகளை அழுந்தப் பதித்து தனது முழு பலத்தையும் கொண்டு அவனை தள்ளிவிட்டிருந்தாள். “டொன்ட் யு டேர் சே அ வர்ட்!” என்றவளின் கண்களில் தனிச்சையாக ததும்பிய நீர் துளிகள் சில்லென்று அவள் கன்னத்தை நனைத்தது!

ஜோட்சனாவின் இந்த திடீர் தாக்குதலை எதிர்பார்க்காதவன் தடுமாறி தன்னிலையை சுதாரிப்பதற்குள் விருட்டென்று திரும்பியிருந்த ஜோட்சனா வேகமாக வெளியேறியிருந்தாள்.

அலுவலகத்திலிருந்து அந்த நடுநிசியில் மீண்டும் வீடு வந்து சேர்ந்தவளின் மனம், அவன் சொன்ன வார்த்தைகளால் மிகவும் புண்பட்டிருக்க அந்த ரணத்தை போக்க தனது நண்பனின் கடிதத்திற்கு பதில் எழுத தொடங்கினாள்! அப்பொழுது தான் போசைடன் சென்ற கடிதத்தில் சொன்ன ‘டெவில்ஸ் அட்வகேட்’ என்ற வார்த்தையை பிரித்விராஜும் சொன்னது நினைவு வர, ப்ரிதிவிராஜின் மேல் இருந்த கோபத்தை போசைடன் மேல் திருப்பியிருந்தாள்.

ஒருவழியாய் கடிதத்தை உறையிலிட்டவளின் மனம் அமைதியை தழுவியிருக்க அந்த அமைதியை குலைப்பது போல் ‘கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்’ என்ற அவளது குடியிருப்பின் அழைப்பு மணி அலறியது!

தூக்கிவாரி போட ஜோட்சனா அமர்ந்திருந்த தனது மெத்தையைவிட்டு சட்டென்று துள்ளி எழுந்தாள்

“இந்த நேரத்துல யாரு? தாரா இன்னைக்கி நைட் ஷூட்னு சொன்னாளே! அப்படியே வரதா இருந்தாலும் இப்படி பெல் அடிக்க மாட்டாளே!” என்று தனக்குத் தானே கூறிக்கொண்டு மெதுவாய் நடந்து அவர்களின் குடியிருப்பின் தானியங்கி (ஆடோமேடிக்) கதவுகளை அடைந்தாள். கதவுகளின் அருகே பொறுத்தப்பட்டிருந்த சின்ன திரையை உயிர்பித்து பார்த்தாள். அவர்கள் இருந்த வீட்டில் ‘வீடியோ’ (காணொளி)அழைப்பு மணி வசதி இருந்தது. அந்த திரையில் நின்றவன் நிமிர்ந்து அந்த அழைப்பு மணியின் கேமராவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பார்ப்பது ஜோட்சனாவின் கண்களுக்குள் ஊடுருவுவது போல் இருக்க. அவளின் உள்ளங்கை சில்லிட்டது.

சட்டென்று கதவுகளை திறந்தவள் முன் நின்றிருந்தான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன். அவனின் பார்வையை சளைக்காமல் அவள் எதிர்நோக்கினாள். அதே உணர்ச்சியற்ற பார்வை. அவள் பேச வாய் திறக்கும் முன்

“சீ யூ ப்ரூவ்ட் தட் யூ ஆர் ஆன் இடியட்! நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள உனக்கு அவசரம்! ஹவ் டேர் யூ அசால்ட் மீ!” என்று கர்ஜித்தான்!

அவனின் அந்தக் கோபத்தில் ஜோட்சனாவின் நெஞ்சம் பட பட வென்று துடித்தாளும் அதை வெளிக்காட்டிகொள்ளாமல் அவனின் கண்களை நேராகப் பார்த்து.

“லுக்! இப்ப இத சொல்ல தான் இங்க வந்தீங்களா? போதும்! ஐ ஆம் டன்! எனக்கு உங்க கூட வேலை செய்ய விருப்பமில்ல! ஐ க்விட்! போதுமா? உங்களுக்கு அது தானே வேணும்! நானே இந்த சேனல் விட்டு போகணும்! எங்க உங்களுக்கு வர இருக்க சொத்து மொத்தமும் நான் வாரிசாகிடுவேனோனு உங்களுக்கு பயம்! அதான் என்ன ஓரேடியா வெளியேத்த இப்படி எல்லாம்! அதானே உங்க ஐடியா! வேண்டாம்! நான் அசிங்கப்பட்டது போதும் நானே ரிசைன் பண்றேன்” என்று தன்னுடைய சிந்தையில் தோன்றாத பொழுதும், அவனை அவமானப்படுத்தவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தில் அவளின் இதழ் கண்டதையும் உதிர்த்தது.

இம்முறை அவனது முகம் குரோதத்தை தத்தெடுக்க, அவன் தாடைகள் இறுகியபடி

“ஜோதிலிங்கம்! ஐ டோன்ட் கேர் அ டேம்! இத என் கிட்ட சொல்லாதே! உன் தேவ் அங்கிள் கிட்ட சொல்லு! எனக்கு உன்ன பேபி சிட் பண்ற வேலைய கொடுத்தது அவர் தான்! நீ போனா எனக்கு அந்த வேலை மிச்சம்” என்றான்.

“சொல்லதான் போறேன்!” என்று ரோஷம் பொங்க சொன்னவள், தன்னையும் அறியாமல் வீட்டின் நிலைபடியை தாண்டி அவன் நின்றிருந்த ‘லாபி’ யில் முன்னேறி நின்றாள்.

“ம்ம்ம் சொல்லு சொல்லு! முதல்ல அவர் போய் பார்க்கலாம் வா, இப்பவே கிளம்பு!” என்று அவன் சொன்னதும்

“வாட்?” என்று அதிர்ச்சியில் கத்தியவளை சட்டைச்செய்யாமல், திருமிபியவன் முன்னே நடந்து சென்றான்.

நடந்தவாரே “க்விக் க்விக்! டைமில்ல சீக்கிரம் என் கார்ல ஏறு! உன் தேவ் அங்கிள்க்கு தீடீர்னு மூச்சு திணரலாம்! ஹாஸ்பிட்டால்ல அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க! நேபுலைசர்ல இருக்காறாம்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே படிகளில் இறங்கினான்.

ஒரு நிமிடம் ஜோட்சனாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை! ‘கோயம்பேடுல இருந்து உருளைக் கிழங்கு லாரி வந்துருக்கு! லோட் எறக்கனும்’ என்பது போல் தனன்னுடைய தந்தை உடல் நலக்குறைவால் மருத்துவமணையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதை சொல்லிவிட்டு சென்றவனின் முதுகை வெரித்துக்கொண்டு அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.

வேகமாக இறங்கியவன், அடுத்த தள படிகளில் இறங்க திரும்புகையில் மேலே அவள் அப்படியே நிற்பதை பார்க்க, சட்டென்று இரண்டு படிகளாக மேலே ஏறி அவள் பக்கத்தில் வந்து நின்றான்!

அதிர்ச்சியில் நின்றிருந்தவளின் தோள் தொட்டு “ஹே! ஆர் யூ ஒகே?” என்று எதுவுமே நடவாதது போல் மென்மையாய் கேட்டவனின் கைகளை சட்டென்று தட்டிவிட்டவள்.

“உங்க அப்பா தானே அவரு! கொஞ்சம் கூட பதட்டமே இல்லாம இப்படி கூலா சொல்றீங்க? நீங்க என்ன மனுஷனா இல்ல உணர்ச்சியே இல்லாத ஜடமா?” என்று பொறிந்து தள்ளினாள்.

அப்பொழுதும் அவன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் வருவேனா? என்று அடம்பிடித்தது! அவள் கத்தி முடித்ததும்.

“சீ ஜோதிலிங்கம்! நான் என்ன எதுக்கு எப்படி ரியாட் பண்றேன்னு நல்லாவே எனக்குத் தெரியும்! நவ் ஸ்டாப் பீய்ங்க் அ ட்ராமா குவீன் ஆண்ட் கெட் இன் தி கார் வித் மீ! உன் ஃபோன் ஸ்விட்ச் ஆன்ல இருந்தா எதுக்கு என்ன உன் வீட்டுக்கு அனுப்பி நான் வரும்போது உன்னையும் கூட்டிட்டு வரணும்னு உன் அம்மா சொல்றாங்க! கட் தி ஷிட் ஆவுட் ஆண்ட் மேக் இட் குவிக்! ஆண்ட் வன் மோர் திங்க்! இன்னொரு தடவ என்ன இப்படி அசால்ட் பண்ண நான் சும்ம இருக்க மாட்டேன்! சப்புனு அரஞ்சுடுவேன்” என்று சொன்னவன் இம்முறை திரும்பிப்பார்க்காமல் கீழே இறங்கினான்.

________________________________________________________________________________________________
சென்னையில் இருக்கும் தேவராஜ் வீட்டின் கூடத்திலிருந்த அழகிய தேக்கு மர ஊஞ்சலின் வெங்கள சங்களிகளின் மேல் சாய்ந்தபடி ஒரு ‘மில்ஸ் ஆண்ட் பூன்ஸ்’ புத்தகத்தை புரட்டிக்கொண்டிருந்தாள் ஜோட்சனா! இரண்டு நாடகள் முன், நடுநிசியில் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தனோடு அவனது காரில் சென்னை வந்தவள் நேராக தேவ்ராஜ் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவமணைக்குத்தான் சென்றாள். தேவ் தீவிற சிகிச்சைப் பிறிவில் இருக்க வெளியே கண்ணாடி வழியாக பார்த்ததோடு சரி.

தேவின் உடல் நிலை தேறி இன்னும் இரண்டு நாளில் வீடு திரும்பலாம் என்று அன்று மாலை மருத்துவர்கள் கூறியவுடன் தான் ஜோட்சனாவும் ராஜியும் வீட்டிற்கு வந்ததே! ஆனால் ப்ரித்விராஜ் அவளை அங்கே வந்து விட்டு விட்டு சென்றதோடு சரி! அதன் பின் அங்கே அவன் நிழ்ல் கூட படவில்லை!

‘என்ன மாதிரி அப்பா மகன் உறவு இது’ என்று மனதில் நினைத்ததை தனது தாயிடம் கேட்டேவிட்டாள் ஜோட்சனா. ராஜிக்கும் இந்த கேள்வி எழாமல் இல்லை!

‘நமக்கு அது தேவயில்லாத விஷயம்’ என்று அதை புறம் தள்ளிவிட்டார் ராஜி! ஆனால் ஜோட்சனாவிற்குத்தான் தாங்க முடியவில்லை! தேவ்ராஜோடு மருத்துவமணையில் தான் இருப்பதாக கூறியவளை ராஜி தடுக்கவுமில்லை! தேவையானவைகளை எடுத்துகொண்டு மருத்துவமணைக்கு மீண்டும் சென்றாள் ஜோ.

இன்று மாலை தேவ்ராஜை மருத்துவமணையிலிருந்து அழைத்துவந்ததும், அவருடன் இன்னும் ஒரு வாரம் தங்கலாம் என்று திட்டமிட்டிருந்தாள்!

அப்படியே அவள் தேவ் நெட்வர்கிலிருந்து விலகுவதாக மெல்ல அவரிடம் கூறவேண்டும் என்ற முடிவிலுமிருந்தாள். ஆனால் முதலில் அவளின் தேவ் அங்கிளின் உடல் நிலை தேற வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவள் மனதில் மேலோங்கி இருந்தது.

ஊஞ்சலை ஒற்றைக்காலில் மெல்ல ஊந்தித் தள்ளியபடி, மற்றோரு காலை மடக்கி சாயிந்து அமர்ந்திருந்தவளின் செவிகளில் அந்த காலத்து தத்துவ பாடல்கள் விழுந்தது. அதை கேட்டவளின் இதழ்களில் அழகிய ஒரு புன்னகை! தேவ் எப்பொழுதும் ரசித்துக் கேட்கும் பழய பாடல்கள். ஒரு பெரிய அறை முழுவதும் அந்த காலத்தில் வெளியாகிய ‘க்ராமஃபோன்’ இசைத்தட்டுகள். அதை இசைக்க இப்பொழுதும் புத்தம் புதிதாய் இருந்த ஒரு க்ராமஃபோன் பெட்டி. அந்த அறையிலிருந்து தான் இசையின் ஒலி அசைந்தாடிக்கொண்டிருந்தவளின் செவிகளை அடைந்தது. அதுவே அவளுக்கு சுட்டிக் காட்டியது தேவ் அங்கே இருக்கிறார் என்று. வெகு நேரம் இசை கேட்க்க, அடுத்த அடுத்த பாடல்கள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

மெல்ல எழுந்தவள் அந்த அறையின் வாயிலில் சாயிந்து நின்றாள். தேவ் தனது சக்கற நாற்காளியில் அமர்ந்து கண்மூடி சாய்ந்திருந்தார்.

அணிந்திருந்த அழகிய கலம்கரி பாவாடை மேல் ‘ரேசர்’ டாப்பும் அதற்கு மேல் கண்ணாடி வேளைபாடுகள் செய்த ‘சிறிய ‘வேயிஸ்ட்’ கோட்டும் அணிந்திருந்தவள், அவளின் மார்புக்கு குறுக்காக கைகளைக் கட்டிகொண்டு அவர் பாடல்களை ரசிப்பதை ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அடுத்த பாடல் ஆரம்பித்தது. விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இசையில் சீர்காழி கோவிந்தராஜரின் குரல் கவிஞர் மாயவநாதனின் வரிகளை பாடுகையில், தேவ்ராஜ் மெய்மறந்து கண்மூடி ரசிப்பதை ஜோ நிறைவாய் பார்த்தபடி கதவுகளின் மேல் சாய்ந்து நின்றாள். அவளின் விழிகளும் அனிச்சையாய் மூடியது.

நித்தம் நித்தம் மாறுகின்ற எத்தனையோ
நெஞ்சில் நினைத்ததிலே நடந்ததுதான் எத்தனையோ
கோடு போட்டு வாழ்ந்தவர்கள் எத்தனையோ

அடுத்து அடுத்து வந்த வரிகளை ரசித்தவரின் முகத்தில் தீடீரென்று ஒரு வித வேதனை குடிகொண்டதுஜோட்சனா தேவராஜின் முகத்தில் வந்து போன அந்த வேதனையை சட்டென்று கண்டுவிட்டாள். பாடல் தொடர்ந்தது.

இளமை துள்ளி எழுந்து நின்று
காதல் என்றது
குடும்ப நிலமை எதிரில் வந்து நின்று
கடமை என்றது
காதல் என்னும் பூ உலர்ந்து கடமை வென்றது
என்றும் மேடு பள்ளம் உள்ளதுதான்
வாழ்க்கை என்பது
என்றும் மேடு பள்ளம் உள்ளதுதான்
வாழ்க்கை என்பது

நித்தம் நித்தம் மாறுகின்ற எத்தனையோ
நெஞ்சில் நினைத்ததிலே நடந்ததுதான் எத்தனையோ
கோடு போட்டு வாழ்ந்தவர்கள் எத்தனையோ

என்று அந்த பாடல் முடியும் முன்னர் ‘பட்டென்று’ நின்றது. நிறுத்தியவன் தேவராஜ் முன் வந்து நின்றான்.தீடீரென்று இசை நின்றுவிட விழிகளை திறந்தவர் முன் நின்றான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன். பாடல் நின்றவுடன் ஜோட்சனாவின் விழிகளும் திறந்தது.

அந்த அறை தோட்டத்தை ஓட்டி இருக்கும் அறை. அதற்கு மற்றொருபுரம் ஒரு வாசலும் இருந்தது. தோட்டத்திற்கு செல்லும் வெராஃண்டா வாயிலாக வந்திருந்தான் ப்ரித்விராஜ்.

சக்க்ர நாற்காளியில் அமர்ந்திருந்த தேவ்ராஜ் முன் தனது பேன்ட் பைகளுக்குள் இரு கைகளை விட்டபடி எப்பொழுதும் போல் தோரணையாய் நின்றவனின் கண்களில் அப்படியோரு வன்மம். தாடைகள் இறுக, கண்கள் சிகப்பேற

“இந்த மாதிரி காதலுக்கு மேல கடமை ஜெயிச்சதுனு, கேக்குற பாட்டு எல்லாம் நல்லா இருக்கு இல்ல மிஸ்டர் தேவ்ராஜ்? ஆனா நடைமுறையில தான் ஒத்துவராது இல்ல?” என்றவனை

“வேந்தா!” என்று மெல்லியய குரலில் தேவ்ராஜ் தழு தழுக்க

“நோ! என்ன அப்படி கூப்பிடாதீங்க! எங்க அம்மாக்கு மட்டும் தான் அப்படி என்ன கூப்பிட உரிமை இருக்கு! நீங்க… நீங்க! யூ ஆர் ஜஸ்ட் அ டொனர் ஃபார் மை பிர்த்! தட்ஸ் இட்!” என்று வக்கிரமாய் மொழிந்தவனின் வார்த்தையில் தேவின் கண்கள் இடுங்கி கலங்குவதை அங்கே நின்றிருந்த ஜோட்சனாவின் கண்கள் காண தவறவில்லை!

தேவின் மேல் பதிந்திருந்த அந்த தீப்பொறி கண்கள் மெல்ல நிமிர்ந்து அவள் விழிகளை சந்தித்தது!

அதில் மேலும் தீக் கங்குகள் எறிய, சட்டென்று பார்வையை விலக்கியவன், அங்கிருந்து வந்த வழியே திரும்பியும் பாராமல் சென்றான்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிந்தும் புரியாமல் ஜோட்சனா நின்றிருக்க, எதிரே அமர்ந்தபடியே மயங்கி சரிந்த தேவராஜை கண்டவுடன்

“தேவ் அங்கிள்” என்று பதறி ஓடினாள்! அவளது மாமானின் கவிழ்ந்திருந்த தலையை இருகைகள் கொண்டு ஏந்தியவள் உதவிக்காக வேளையாட்களை கத்தி கூப்பிட, அவள் அபயக் குரல் கேட்டு வெளியே சென்றவன் மீண்டும் உள்ளே ஓடி வந்தான்.

“என்னாச்சு?” என்று ஓடிவந்தவாரே கேட்டவனிடம்

“இன்னும் சாகல! போதுமா?” என்று வெறுப்பில் அவனிடம் வார்த்தைகளை சிதறவிட்டாள் ஜோட்சனா!

அவளின் கோபத்தை பொருட்படுத்தாமல், தேவ்ராஜை தூகிச்சென்றவன், அங்கே இருந்த தேவின் அறையில் அவரை படுக்க வைத்தான். அதற்குள் அங்கே வீட்டில் உதவியாக இருந்த செவிலியர் வந்துவிட, தேவ்ராஜிற்கு முதலுதவி செய்யப்பட்டது.

பயப்பட ஒன்றுமில்லை என்று சொன்ன பின் தான் ப்ரித்விராஜ் அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறினான்.

அவ்வளவு நேரம் அவள் மனதிற்குள் தூங்கும் எரிமலையாய் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த கோபம் வெடித்து விடுவது போல் இருக்க, அவன் சென்ற திசை நோக்கி வேகமாய் நடந்தாள் ஜோட்சனா.

இருட்டில் அவன் தோட்டத்து ‘கேட்’ வழியாக வெளியே செல்ல நினைக்க, அவனது தோள் பற்றி முரட்டு தனமாக திருப்பியது ஒரு வளைக்கை!

“வாட் தி ஹெல்!” என்று தடுமாறியவன் முன்னே பூலான் தேவி தங்கை போல் நின்றாள் ஜோட்சனா!

“உன் மனசுல என்ன நினைச்சுகிட்டு இருக்க நிவேந்தன்? அஹ்? சொல்லு?” என்றவளை

“இப்பதைக்கு உன்ன சப்புனு அரையலாம்னு நினைக்கிறேன்! எப்படி வசதி?” என்றான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.

பதில் வரும்.


 

Andal Arugan

Administrator
Staff member
மடல் 9:

“சப்புனு அரையனும்ன்னு நினைக்கிறேன்! எப்படி வசதி?” என்று பற்கள் நர நரக்க கேட்க, ஜோ அவன் முன் கை நீட்டி

“யூ..” என்று ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள், அவள் நீட்டிய விரலை ஒற்றைக்கையால் அழுந்த பற்றினான். பற்றிய கையை உதறிவிட்டவன்,

“முன்னாடியே சொல்லிருக்கேன்… என்ன அப்படி மேன் ஹாண்டில் பண்ணாதன்னு! சும்மா சும்மா என்ன வந்து தள்ளிவிடுற, ஹார்ஷா புடிச்சு இழுக்குற! ஏன் இப்படி ஃபிசிகல் அப்யூஸ் பண்ற? இதே நான் உன்ன அப்படி பண்ணா, நீ சும்மா இருப்பியா? உங்க ஊர்ல அதுக்கு பேர் என்ன?” என்று பொறிந்து தள்ளினான்.

உண்மை தான்! அவன் இதுவரை அவளிடம் கோபமாக பேசியிருக்கிறான், அவள் வேலையை சரியாக திறம்பட செய்யாத பட்சத்தில், அவளின் அறிவாற்றலை கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறான். ஆனால் என்றைக்குமே, அவன் விரல் நுனி கூட அவள் மேல் பட்டதில்லை. அவன் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் கூறுவாள்?

ஒன்றும் கூறாமல், அவனை முறைத்துப்பார்த்தாள். சுற்றி சீராக வெட்டப்பட்ட புல் தரை. ஆங்காங்கே அழகிற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் பூச்செடிகள். அந்த பூச்செடிகளை இருளில் வெளிச்சமாக காட்ட, அதன் அடியிலேயே ‘ஃபோக்கஸ் லைட்ஸ்’ என்று அழைக்கப்படும் மின்சார விளக்குகள். அங்கும் இங்குமாய் சென்னையின் தண்ணீர் பஞ்சத்திலும் புல் தரைக்கு நீர் ஊற்ற நேரத்திற்க்கு தகுந்தாவாரு செயல்படும் தானியங்கி தெளிப்பான்கள்(sprinklers).

அவளின் செயலற்ற மௌனம் அவனுக்கு சாதகமாய் அமைய

“ம்ம் சொல்லு? உங்க ஊர்ல அதுக்கு பேர் என்ன?” என்று மீண்டும் கேட்டபடியே முன்னேறி வந்தான்.



அவனின் முன்னெட்டுகள், அவளை பின்னெட்டுகள் எடுக்க வைக்க தனிச்சையாய் பின் நகர்ந்தாள் ஜோட்சனா. நின்று கொண்டிருந்த பாதையை தாண்டி புல் தரையில் அவள் அடி எடுத்துவைக்க, கீழே உள்ள தெளிபானின் உணரி (sensor) அவள் அசைவை உணர்ந்து தனது ஆட்டத்தை ‘ச்சிட் ச்சிட்’ என்ற தாளத்தோடு அரங்கேற்றியது, தண்ணீர் துளிகள் ஜதி போட்டுக்கொண்டு தூரலாய் தூவ, அங்கே ஜோட்சனாவும் ப்ரித்விராஜும் செயற்கை மழையில் நனைந்தனர்.

எதிர்பாராத தூரலில் ஜோட்சனாவின் தேகம் சிலிர்த்து அடங்க, அவள் அணிந்திருந்த கலம்கரி பாவாடையும், கருநிற கையில்ல சட்டையும் உடலுடன் ஒட்டிக்கொள்ள, அதற்குமேல் அணிந்திருந்த கண்ணாடி வேலைபாடு செய்த, சிறிய மேல்அங்கியை இரு பக்கமும் இழுத்துப்பிடித்து மூடியபடி, அவன் முன் கைக்கட்டி நின்றாள்.

செயற்கை மழையில் அவனும் தொப்பலாக நனைந்தாலும் அதனின் தாக்கம் சிறிதும் இல்லாமல், கண்களின் உஷ்ணமும் சிறிதும் குறையாதபடி நின்றான். எவ்வளவு நேரம் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்துகொண்டு அப்படி நின்றனரோ, ஜோட்சனாவின் உடல் லேசாக நடுங்க, முறைத்துக்கொண்டிருந்தவனின் புருவம் அதைக்கண்டு சுருங்கியது.

ஐந்து நிமிடம் முடிந்து தெளிப்பான்கள், பாம்பாட்டி பேச்சைக் கேட்கும் பாம்பு, பெட்டிக்குள் அடங்குவது போல் உள்ளடங்கி, அதன் தூரல் நிற்பதற்குள், அவள் உடல் விரைத்தேவிடும் போல!

ஜோட்சனாவின் உடல் நடுங்கிற்று. அதைக் கண்டவன், சலிப்புடன்,

“ம்ச்ச்ச் “ என்று சத்தம் எழுப்பியபடி, சட்டென்று மடித்து வைத்திருந்த, அவள் கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு, அந்த பறந்து விரிந்த தோட்டத்தின் மறுபகுதியில் உள்ள ‘கசீபோ’ என்று அழைக்கப்படும் வட்ட வடிவ அமர்விடத்திற்குள் ஒடினான்.

‘நியான்’ விளக்குகளால் ஒளிர்ந்த, அந்த அமர்விடத்திற்குள் வந்ததும் அவள் கையை உதறிவிட்டவன், அவள் புறம் திரும்பி மீண்டும் விட்ட இடத்திலேயே தொடர்ந்தான்.

“ஐ நீட் ஆன் ஆன்சர் ஜோதிலிங்கம்!” என்றான்.

‘ஜோதிலிங்கம்’த்தில் இன்னும் கடுப்பானவள், அவனின் நெடுநெடு உருவத்தின் முன் நெருங்கி நின்று, அண்ணாந்து பார்த்து முறைத்தபடி,

“இங்க பாரு, முதல்ல என் பேரு ஜோட்சனா! இன்னொன்னு, அப்படி என் மேலே மட்டும் கை வச்சு பாரு… அப்புறம் உன் டுக்காட்டிய ஓட்ட உனக்கு கை இருக்காது!” என்றாள் ஒற்றைவிரல் நீட்டி. அவளது சின்ன கலம்கரி ஜிமிக்கிகள் அசைய, அவனுக்கு மிரட்டல் கொடுப்பது போல் செப்பினாள்.

அவனது கண்களில் கோபம் தணிந்ததோ! ஆனால் உதட்டின் ஓரம் லேசாக வளைய

“ம்ம்ம்…. அப்ப அதேதான் உனக்கும்! இனிமே ஒரு தடவ என்ன மேன் ஹாண்டில் பண்ண, உன் மினி கூப்பர் ஓட்ட உனக்கு கையிருக்காது! புரியிதா? அப்புறம் இன்னும் ஒன்னு! உன்ன உன் பேர சொல்லி கூப்பிட, நீ ஒன்னும் என் ஃப்ரெண்ட் இல்ல! யூ ஆர் மை எம்ப்ளாயி! வீ ஹாவ் நோ பர்சனல் ரிலேஷன்ஷிப் ஃபார் மீ டூ கால் யூ பை யுவர் ஃபர்ஸ்ட் நேம்! புரியிதா?” என்றான் அவனி ‘ட்ட்ட்’ என்ற ப்ரிடிஷ் ஆங்கிள தொணியில் பட்டென்று.

அதில் லேசா ‘ஆ’ என்று அவள் வாய் திறக்க, அடுத்து என்ன சொல்ல என்று பேந்த பேந்த விழித்தவளுக்கு தான், எதற்கு அவனை நிறுத்தினோம் என்று மறந்தே போயிற்று!

அவனது பதில் மிரட்டலை அறிவித்தபின், அவளை கடந்து பிரித்விராஜ் செல்ல முனைகையில் தான், அவளது மூளைக்கு தான் என்ன சொல்ல, அவனை அப்படி பிடித்து நிறுத்தினோம் என்று நினைவு வர.

‘ஒங்கப்ப மவனே! எப்படி பேச்ச மாத்துறான் பாரு எமகாதகன்!’ என்று முனுமுனுத்தபடி

“ஏய்! வெயிட்மேன்! என்ன பேச்ச மாத்திட்டா, நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்தத மறந்துடுவேன்னு நினைக்காத!” என்று அவளை கடந்து சென்றவனின் முதுகை பார்த்து அவள் கத்தினாள்.

அவன் திரும்பாமல் அப்படியே நிற்க, ஜோட்சானா மனதிற்குள் வெடவெடத்தாலும், தனது தேவ் அங்கிளை புண்படுத்தியவனை நாலு வார்த்தை நறுக்கென்று கேட்க வேண்டும்மென்ற கோபத்தில், தொடர்ந்து பேசினாள்.

“உனக்கு என்ன அவ்வளவு கோபம், அந்த மனுஷன் மேல? ஹ்ம்ம்….? பாவம்! எவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்த, உனக்குனு உங்கிட்ட கொடுத்துருக்காரு! அது அவரோட அயராத உழைப்பால வந்தது! தேவ் நெட்வர்க்னா சும்மா இல்ல! அப்படிபட்ட மீடியா ஜயண்ட், இண்டியா வோட ரூபர்ட் மோர்டாக்னு சொல்வாங்க அவர! கொஞ்சம் கூட இண்டியன் மீடியாக்கு சம்பந்தமே இல்லாத, ஏன்…? இண்டியனே இல்லாத உனக்கு, அவரு பையன்ற ஓரே காரணத்துக்காக, உங்கிட்ட கொடுத்திருக்காரு! இத்தன வருஷம் இண்டஸ்ரில, அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையப்பத்தி, என்னலாமோ எழுதியிருக்காங்க! அதைப்பத்தி எல்லாம், அவரு கவலைப்படல. உன்ன தன்னோட பையன்னு தைரியமா, அவரு எல்லாருக்கும் ப்ரஸ்மீட் வச்சு சொன்னப்ப கூட, அவரப்பத்தி எத்தனையோ விமர்சனகள் வந்துச்சு! அது எல்லாதையும் அவரு தாங்கிக்கிட்டு தான் உன்ன முன்ன நிறுத்துனாரு! இத்தன நாள் அவருடைய தனிப்பட்ட வழ்க்கைய திரைபோட்டு மறச்சவர், உனக்காக அத எல்லார்கிட்டையும் வெளிச்சம் போட்டு காட்டினார்! உனக்காக இவ்வளவு செஞ்சவர இப்படியா டார்ச்சர் பண்ணுவ? இப்படி ஒரு அப்பா கிடைக்க கொடுத்து வச்சுருக்கனும்! இந்த மனுஷன விட்டுட்டு இருக்க, உனக்கும் உங்க அம்மாக்கும் எப்படி..!” என்று அவள் முடிப்பதற்குள் சூறாவளியாய் திரும்பியவன், இமைக்கும் நொடியில், அவள் முன் தணலாய் உள்ளம் தகிக்க, கனலாய் விழி சிவக்க, அவள் கண்களுக்குள் நின்றான்.

“ஷட்… ஷட் தி ஹெல் ஆப் ஜோதிலிங்கம்! ஜஸ்ட் ஷட் தி ஹெல் அப், பிஃபோர் ஐ குட் மர்டர் யூ!” என்று ஆழ்ந்த குரலில், பசியில் உருமும் சிங்கம் போல் உருமினான்.

அதில் படபடவென்று பேசியவளின் வாய் ஃபெவிகால் போட்டது போல் ஒட்டிக்கொள்ள , விழிகளில் அவளின் பயம் வழிந்தோடியது!

“என்னைப்பத்தியோ, என் அம்மாவ பத்தியோ என்ன தெரியும் உனக்கு?” என்றவனின் சூடான மூச்சுக்காற்று ஈரமாய் இருந்த, அவளது முன்நெற்றியின் அனலாய் வீசியது!

அவனின் கோபம் நடுக்கத்தை கொடுக்க, சுவாசம் வெப்பத்தை கொடுத்தது! உடல் சிலிர்த்து நின்றவளின் கண்கள் சட்டென்று குளமாய் மாற, புரிதலற்ற உணர்வுகளோடு, அவளின் கண்ணீர் வழிந்தோடி கன்னத்தை வாய்கால் ஆக்கின!

அவளின் கண்ணீர், அவனை அசைக்கவில்லை! அதே குரோதத்தில், அதே ஆழ்ந்த உருமலில் தொடர்ந்தான்

“நீ முட்டாள் தானே! அதான் உனக்கு தெரியல! என்ன சொன்ன எனக்காக கொடுத்துருக்காரா! முதல்ல ஒன்னு புரிஞ்சுக்கோ! நீ பொறுப்ப எடுத்துக்க முடியாதுனு சொன்னதுக்கு, அப்புறம் தான் என்ன கூப்பிட்டுருக்காரு! புரிஞ்சதா? என்னமோ… உங்க தேவ் அங்கிள் பெரிய தியாகி மாதிரி பேசுறியே, ஏன்? நீ பொறுப்ப எடுதுக்க முடியாதனு சொன்னதும், அவர்கிட்ட விசுவாசமா வேலை செய்யிர எத்தன ஆளுங்க இருக்காங்க! போர்ட்லையே எத்தன ஜாம்பவான்கள் இருக்காங்க? நீ சொன்னிய இண்டியாவுடைய ரூபர்ட் முர்டாக்குனு, அப்படி அவர ஆக்க அவர் கூட வேலை பார்த்த, எத்தன ஜர்னலிஸ்ட் இருப்பாங்க! அப்படி மீடியா பத்தி தெரிஞ்ச, புரிஞ்ச, நல்ல எம்பளாயி கிட்ட கொடுக்க வேண்டியது தானே! ஏன் என்கிட்ட கொடுக்கனும்? ம்ம்ம்? இத்தன வருஷம் தன்னோட பெர்சனல் லஃப்பத்தி, ஒன்னுமே வெளிய சொல்லாம, பேசறவங்கள பேசவிட்டுட்டு, வளர்ப்பு மகளா… உன்ன மட்டும் வெளிய காண்பிச்சுகிட்டு இருந்தவர், எதுக்கு என்னை முன்னாடி கொண்டுவந்து நிறுத்தனும்? ஹ்ம்ம்ம்…“ என்று கேட்டவனது பார்வை அவளிடமிருந்து சிறிதும் அகலவில்லை.

அவனது பார்வையின் கூர்மையால், அவளுக்கும் அவனிடமிருந்து பார்வையை விலக்க இயலவில்லை!

அவன் தொடர்ந்தான்…

“நான் சொல்லவா? தான் சம்பாதிச்சது எப்படி யாருகிட்டையோ கொடுக்குறது? அந்த சுயநலம்! அதான் சம்பந்தமே இல்லனாலும் பரவாயில்ல, இத்தனை வருஷம் தள்ளியிருந்த பையன் கிட்ட கொடுப்போம்ன்ற சுயநலம்! தன்னோட லெகசி… வேறு யார்கிட்டையோ கொடுக்க கூடாதுன்ற வன்மம். ஏன் உங்க நாட்ல அரசாங்கம் நடத்துற தூர்தர்ஷன் சேனல்க்கு, அவரொட மாடர்ன் ஃபேசிலிடிஸ் இருக்க நெட்வர்க்க ஹேண்டோவர் பண்ண வேண்டியது தானே! உங்க நேஷனல் சேனல் தூர்தர்ஷன் இன்னும் ஆனாலொக் ட்ரான்ஸ்மிஷன்ல தான் ஓடிகிட்டு இருக்கு! இப்ப தான் மாத்தியிருக்காங்க! உன் தேவ் அங்கிள் அவர் நெட்வர்க்க அப்படியே தூக்கி கொடுக்க வேண்டியது தானே! அதான் அவர மாதிரி மஹான் இல்லன்னு சொல்றியே! ம்ம்ம்?” என்று தாடைகளை ஒரு நிமிர்த்து நிமிர்த்தி கேள்விகளை அடுக்கினான் அவன்.

“என்னமோ பேசுறியே…! உங்க நேஷனல் சேனல்ல எத்தனை பேருமா பாக்குறீங்க? அதுல என்ன ப்ரோக்ராம் இருக்குனு ஆச்சும், உங்களுக்கு தெரியுமா? ஆனா எங்களுக்கு இன்னைகி வரைக்கும் பிபிசி தான் டாப்! உங்க நாட்ல ‘டிடி’யோட பரிதாபமான நிலமைக்கு யாரு காரணம்? நீ சொன்னியே இந்தியாவோட ரூபர்ட் ம்ர்டாக்னு. அவர மாதிரி ப்ரைவேட் மீடியா சேனல்ஸ் ஆண்ட் யோர் கரப்ட் பொலிடீஷியன்ஸ் தான்!

ஹான்… அன்னைக்கு ஒன்னு சொன்னியே… என்ன தெரியும் உங்க நாட்ட பத்தி? உங்க பாலிடிக்ஸ் பத்தினு? லுக்! ஐ அம் அ கார்பொரேட் லாயர்! எனக்குனு ஒரு ஃபிர்ம் இருக்கு. ஒரு கேச எடுக்கறதுக்கு முன்னாடி, அதப்பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சுகிட்டு பேக்ரௌண்ட் ரிசர்ச் இல்லாம எடுக்க மாட்டேன்! உன் நாட்டப்பத்தியும் தெரியும்! அதுல இருக்க பாலிடிக்ஸ் பத்தியும் தெரியும்! எனக்கு சம்பந்தமே இல்லாத, இந்த போஸ்ட எடுத்துருக்கேனா, அது என் அம்மா சொன்ன ஒரு வார்த்தைக்காக! என் அம்மா பத்திப்பேச….ஏன் நினைக்க கூட, உனக்கோ உன் தேவ் அங்கிளுக்கோ தகுதி இல்ல! நான் இங்க வந்தது உங்க தேவ் அங்கிளோட சாம்ராஜ்யத்த டேகோவர் பண்ண இல்ல! உ…!” என்று எதோ சொல்ல வந்து நிறுத்தியவன், வார்த்தைகள் தப்பித்து விழுந்துவிடாமல் இருக்க, தனது கீழ் உதட்டை கடித்து கேடயமாக்கினான்.

இமைகளை மெல்ல மூடித்திறந்தவன்,

“இங்க பாரு தேவை இல்லாத விஷயத்துல மூக்க நுழைக்காத ஜோதிலிங்கம்! எனக்கும், உன் தேவ் அங்கிளுக்கும் ஆயிரம் இருக்கும்!” என்று ஒரு நொடி தயங்கி பின் தொடர்ந்தவன் ”இல்லாமலேயும் இருக்கும்… தட் இஸ் நன் ஆஃப் யோர் பிசினஸ்! ஜஸ்ட் க்ரோ அப் அண்ட் ஸ்டாப் பீய்ங்க் அ ட்ராமா குவீன்!” என்று சொன்னவன் திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்றான்.

கசீபோவின் நுழைவாயிலில் நின்றவன், சட்டென்று திரும்பி முறைத்தபடி

“ஆண்ட் நெவர் டச் மீ அகையின்! அடுத்த தடவ சொல்ல மாட்டேன், பளார்னு அரைஞ்சுடுவேன்!” என்று ஒற்றை விரல் நீட்டி, மிரட்டல் அறிக்கை விட்டுவிட்டு, விருட்டென்று திரும்பி புயலாய் நடந்து, அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான் ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன்.

ஜோட்சனா தோட்டத்தலிருந்து, வீட்டிற்குள் வந்தவள் நனைதிருந்த ஆடையை மாற்றிவிட்டு , இரவு ஆடைக்கு மாறினாள். தேவ் நன்கு உறங்கிவிட்டார் என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு, அங்கே தனக்கென தேவ் அமைத்துக்கொடுத்திருந்த அறைக்கு சென்றாள்.

ஈரக்கூந்தலை துவட்டியபடியே, தனது படுக்கைக்கு வந்தாள்! நீண்ட சுருள் போன்ற பட்டுக்கூந்தலை விரித்துவிட்டவள், அப்படியே படுக்கையில் சாய்ந்தவாரு விட்டத்தை பார்த்தபடி, சற்றுமுன் நடந்தவற்றை அவளால் சிந்தையிலிருந்து புறம்தள்ள இயலவில்லை!

எப்படியாவது தேவ்விடம் வேலையிலிருந்து விலகுவதாக தெரிவிக்க நினைத்துக் கொண்டிருந்தவள், ப்ரித்விராஜால் ஏற்கனவே மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார் என்று கண்கூட பார்த்த பின்னர், அவளால் தேவ்விடம் எப்படி இதை கூற?



தவிர நண்பனின் மகளை தன் மகளாக பாவிக்கும் அளவு நல்லவரை, எப்படி சொந்த மகனால் வெறுக்க இயலும்? எப்படி யோசித்தாலும் ப்ரித்விராஜும் அவனது தாயும் தான் குற்றவாளியாக, அவள் மனக்கண் முன் நின்றனர்.

அவன் பேசிய பேச்சில் எரிச்சல் அடங்காமல், அவள் தனது மெத்தையின் குறுக்காக விட்டத்தைப் பார்த்து, தனது வலது காலை நிமிர்த்தி படுத்திருக்க, அருகே அவளது கைப்பேசி அழைத்தது.

“என் தாரா, என் தாரா, நீயே என் தாரா” என்று பாட, தாரா தான் அழைக்கிறாள் என்பதை அறிந்தே இருந்தாள்.

இருப்பினும் இப்பொழுது இருக்கும் மன நிலையில் அவளுடன் பேச விரும்பாமல், அப்படியே விட்டு விட்டாள்.

மீண்டும் அந்த பாடல் ஒலித்தது. தாரா இப்படித்தான், ஒருவர் அழைப்பை எடுக்கவில்லை என்றாள் விடுகிறவளா அவள்?

“ம்ம்ச்ச்ச்” என்று அதிகபட்ச கடுப்பில் அழைப்பை ஏற்றாள் ஜோட்சனா.

தாரா காணோலி அழைப்பு விடுத்திருந்தாள்.

“என்னடி… இப்ப உனக்கு என்ன வேணும்? சும்மா நொய்யி நொய்யினு!” தோழியிடம் சீறினாள் ஜோ.

“அடேங்கப்பா! ஜேஜே! என்ன ஆச்சு உனக்கு! இப்படி பாயிற?” கண்கள் விரிய கேட்டாள் தாரா.

“கடுப்ப கிளப்பாம, என்ன விஷயம்னு சொல்லித்தொலை!”

“ஏன்டி, நீ எல்லாம் ஒரு ஃபெரண்டா? பேல் பூரி தின்னு பின்னாடி பிச்சுகிச்சு, நம்ம மெடிசன் பாக்ஸ் எங்கவச்சனு கேட்க கால் பண்ணா, இப்படியாடி ஒரு பேஷண்ட் கிட்ட பேசுவ?” என்று குறையாய் வயலின் வாசித்தாள் தாரா.



தாரா பேசும்பொழுது கூட, அவளை பார்க்கமல், முகத்தை லேசாகா திருப்பியபடி புருவங்கள் சுருங்க, லாலிபாப் மறுக்கப்பட்ட குழந்தைபோல் முகத்தை வைத்தபடி கேட்டுக்கொண்டு இருந்த ஜோ, அவள் சொன்னதற்கு.

“ஆமா… உனக்கு வேற வேலை இல்ல! உன் புது கேர்ள் ஃப்ரெண்டோட இப்படி எங்கயாவது போய், கண்டத தின்னு வயித்த கெடுத்துக்க வேண்டியது!” என்றவள், கோபமாய் அவள் புறம் திரும்பிபார்த்து,

“ஏன்டி… அது பேரே ‘பேல்’ பூரி! அத திண்ணா பின்னாடி நிக்காம தான் போகும்! உன் அந்த கேர்ள் ஃப்ரென்ட் கிட்ட, நான் எத்தன தடவ சொல்லியிருக்கேன், உனக்கு டைஜிஷியன் பிரச்சனை இருக்கு, அதனால வெளிய கண்ட இடத்துல சாப்பிட போகாதீங்கனு! லவ் பண்ணா மட்டும் போதாது! லவ்வர நல்லா பாத்துக்கனும்! உனக்கு அவ சரி பட்டு வர மாட்டானு, நான் எத்தன தடவ சொல்லியிருக்கே! நீ கேட்டியா? நான் சொல்றத கேக்கறதுல, உங்களுக்கு எல்லாம் என்ன கஷ்டமோ? எல்லாரும் என்னை, என்னமோ முட்டாள்னு நினச்சுகிட்டு இருக்கீங்க இல்ல! அதான் இப்படி என்ன மட்டமா பாக்குறீங்க!” என்று ‘பணை மரத்தில்’ கொட்டிய ‘தேள்’ மேல் இருந்த கோபத்தை, தென்னை மரம் மேல் பொழிந்தாள்.

தோழியின் முகமும், இந்த இரவு நேரத்தில் அவளின் ஈரக்கூந்தலையும் கண்டு, எதுவோ நடந்திருக்கக்கூடும் என்று யூகித்தாள் தாரா. இதுவரை அவள் அறிந்திருந்த நிகழ்வுகளை வைத்து, ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன் தான், தோழியின் கசப்பான மனநிலைக்கு காரணம் என்று நன்கு தெரிந்தது, அந்த மூளைக்காரிக்கு! ப்ரித்விராஜ் இங்கே வந்து பொறுப்பேற்ற பின்னர் தோழியின் மனநிலை இப்படி அடிக்கடி பாதிக்கப்படுவதை, அவள் கவனித்திக்கொண்டு தான் இருந்தாள். தவிர ப்ரித்விராஜும் இன்னும் அங்கே சென்னையில் தான் இருக்கின்றான் என்பதும் அறிந்ததே! எப்பொழுதும் மேல்தட்ட நடந்துகோள், சொல் செயல் எல்லாம் மிக தோரணையாக இருக்கும் ஜோட்சனா இன்று அவளைப்போல் தரைமட்டமாக பேசினாள் வேறு! ஒன்னும் ஒன்னும் இரண்டு என்ற கணக்கில் தாரா,

“ஹெல்லோ! எங்கயோ போற மாரியாத்தா, எம்மேல வந்து ஏறாத்தான்னு எதுக்குடி என்ன போட்டு வாட்டுற! நான் தான் நம்ம சென்னை ஸ்லாங்க்ல தர லோக்கலா பேசுவேன்! நீ எப்படி இப்படி மாறுன மிஸ் ஸ்டைல் குவீன்! இப்ப என்ன ஆச்சுனு, அந்த ப்ரித்விராஜ் மேல இருக்க கோபத்த என் மேல காட்டுற? நானே வயித்து கடுப்புல இருக்கேன்! நீ வேற இன்னும் என்ன கடுப்பாக்கிட்டு! இதுல பாவம் என் டார்லிங்! சூசிய வேற இழுதுக்கிட்டு! நான் ‘பேல்’ பூரி சாப்பிட்டது, என் கேர்ள் ஃபெரண்டோட இல்ல, என் எக்ஸ் பாய் வேரண்ட் விமல் கூட! அவன் தான் ஏதாவது சூனியம் வச்சுருப்பான்” என்று தனது காதலியை தாங்கிப் பேசினாள்.

தாரா கண்டுகொண்டாள் என்று தெரிந்ததும், சற்று சாந்தமடைந்தாள் ஜோட்சனா. ப்ரித்விராஜ் மேல் இருக்கும் கோபத்தை, இவளிடம் காண்பித்து என்ன பயன். கோபம் மெல்ல தணிந்து கழிவிரக்கம் தோன்ற, ஏன் என்று தெரியாமலேயே, அவளது கண்கள் கலங்கியது. அதுவரை தோழியுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தவள், அவளின் கலங்கிய கண்களைக் கண்டவுடன்

“ஹே…ஜோ..ம்மா! என்னடா? என்ன ஆச்சு? எதுக்கு இப்படி அப்செட்டா இருக்க? நான் வேணா வந்து, அந்த ப்ரித்விராஜ் நிவேந்தன சட்டைய பிடிச்சு என்னன்னு கேட்கவா? என் ஃப்ரெண்ட் ப்ரின்சஸ் மாதிரிடா, எதுக்கு அவள போட்டு படுத்துறனு? ம்ம்னு ஒரு வார்த்த சொல்லு, ஒரு கூட்டத்தையே கூட்டிட்டு வந்து, அவன் முன்னாடி நிக்கிறேன்!” என்றாள் தாரா, தோழியின் மனதிற்கு இதமாய்.

அவள் சொன்ன விதத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்த செவ்விதழ்களில் லேசான புன்னகை பூக்க, விழிகளிலிருந்து வழிந்த கண்ணீரை புறம் கையால் துடைத்துவிட்டவள், ஒரு விசும்பலுடன் பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பியது முதல், தினம் தினம் இங்கு நடக்கும் அனைத்தையும், இறுதியாக சற்று முன் கசீபோவில் அவனின் மிரட்டல் வரை ஒன்று விடாமல் கூறிமுடித்தாள்.

பொறுமையாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தாராவிடம், அப்படியே உருண்டு குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு, இரு கை முட்டிகளையும் ஊன்றியபடி கைகளில் கைபேசியுடன் சாய்ந்திருந்தாள். அணிந்திருந்த ‘ஸ்பேகட்டி’ இரவு ஆடையின் தாராளம் இன்னும் பெருக, ஈரக்கூந்தலை ஒரு பக்க தோளில் சேர்த்து வைத்தபடி தொடர்ந்தாள் ஜோ.

“அவன் சொல்றத பார்த்தா ஒன்னுமே தெரியாம, அவன் இந்த பொறுப்ப ஏத்துகிட்டது போல இல்ல தரு! ஆனா இந்த கொஞ்ச நாளா என்னைத் தான் எல்லா விஷயத்துலையும் முடிவு எடுக்க வைக்கிறான்! எனக்கு பொறுப்புல இருக்கபிடிக்கல! சாதரண எம்ப்ளாயியா, வந்தோமா, ஜாலியா இருந்தோமான்னு இருக்கணும். அதான் சி.எஸ்.ஆர் டிபார்ட்மென்ட்ல ஒப்பேத்திட்டு இருந்தேன் நான். அதனால தான் தேவ் அங்கிள் கிட்டையும் முடியாதுன்னு சொன்னேன்! இப்ப இவன் வந்து என்ன ரொம்ப ப்ரஷர் பண்றான்! என்ன அவுட் அஃப் தி வே போகச் சொல்றான்! இதெல்லாம் செஞ்சு, நான் என்ன பண்ண போறேன்! இரிடேட் ஆகுது! பத்தாததுக்கு, அவனுக்கு தேவ் அங்கிள காயப்படுத்துறதே வேலையா இருக்கு! அவர ‘அப்பா’ன்னு கூட கூப்பிட்டு நான் கேட்டதில்ல! ‘உன் தேவ் அங்கிள்’ன்னு தான் சொல்வான்! இது எல்லாதுக்கும் மேல, என்ன ஒரு முட்டாள் போல ட்ரீட் பண்றது தான், எனக்கு இன்னும் காண்டாகுது! கோவம் கோவமா வருது! ஆனா என்னால, அந்த கோவத்த காட்ட முடியமா போகுது! பேசாம நான் குவிட் பண்ண போறேன்னு, அங்கிள் கிட்ட சொல்லலாம்னு நினச்சா, இன்னைக்கு இப்படி பண்ணி வச்சுட்டான் ப்ள்டி லூசிஃபர்!” என்று புலம்பி முடித்தாள் ஜோட்சனா!

அவள் சொல்வதை எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தாராவின் புருவம் யோசனையாய் சுருங்க

“ம்ம்ம்ம்” என்று ‘உம்’ கொட்டினாள்.

“நான் என்ன இங்க, நீ தூங்குறதுக்காக கதையா சொல்றேன், உம் கொட்டி கேக்குற! எனக்கு எதாவது வழி சொல்லுடி!” என்றாள் ஜோ

“ஜே.ஜே! இன்னைக்கி என்ன கலர் டிரஸ் போட்டுருந்த!”

“டீ…தாரா! நான் எ..” என்று கத்த தொடங்கியவளை,

“ம்ச்ச்… நான் கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்லு!” என்று அவளை இடைமறைத்து கேள்வியை முன் நிறுத்தினாள் தாரா.

“ம்ம்ம் ரெட் கலம்கரி லாங்க் ஸ்கிர்ட். ப்லாக் ரேசர் டாப், மேல ரெட் மிரர் வர்க் ஷார்ட் வேயிஸ்ட் கோட்! உள்ள என்ன கலர்ல போட்டுருந்தேன்னு சொல்லவா? ரெட் கலர் ஸ்ற்றாப்லெஸ் ப்….” என்று கோபத்தில் பொங்கியவளை மீண்டும் இடைமறித்து

“போதும்…போதும்! அந்த உன் லூசிஃபர் என்ன கலர் டிரஸ்?” என்று கேட்டவளை இப்பொழுது காவு கொடுக்கும் கோபத்தில் பார்த்தாள் ஜோ

“ஜே.ஜே! ப்ளீஸ் சொல்லேன் ப்ளீஸ்…..!” என்று ‘ப்ளீஸ்’சிட்டாள் தாரா

“ஷ்ஷ்ஷ்ஹப்ப்பா! இவள வச்சுகிட்டு! அவன் என்ன எப்பவும் போல லூசிஃபர் மாதிரி கருப்பு சட்ட கருப்பு பேன்ட்! கோட்ட லான்றிக்கு போட்டானோ இல்ல அத வித்து பேரிச்சம்பழம் வாங்கி திண்ணானோ! கோட் போடல போதுமா? இப்ப என்ன கலர் ஜோசியமா பார்க்கப்போற?” என்று கத்தினாள்.

“ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா… ஐயொ ஐயோ!” என்று கையில் இருந்த கைபேசி நழுவி விழும் வரை சிரித்துத் தள்ளினாள் தாரா!

“ஏய் லூசு! ஓவர் பேதில, வயிரு கலக்காம, மூளை கீளை குழம்பிடுச்சா? எதுக்கு சிரிக்கிறன்னு சொல்லிட்டு சிரி பக்கி! முதல்ல ஃபோன கையில எடு! உன் முகரய தவிர மத்தது எல்லாம் தெரியிது!” குழம்பியபடி கீரிச்சிட்டாள் ஜோட்சனா.

ஒருவழியாய் தனது சிரிப்பை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து கைப்பேசியை கையில் எடுத்த தாரா

“ஜேஜே! எப்படி…எப்படி…டி? நீ குச் குச் ஹோத்தா ஹைவ எப்படி எல்லாம் பார்த்த! சும்மாவாடி இருந்த! ஸ்கூல் விட்டு வந்ததும், தினம் ஒரு தடவ அந்த சீடிய ஓட விட்ட! அந்த சீடி ப்லேயரே உன்ன செருப்பால அடிக்கிற அளவுக்கு திரும்ப திரும்ப! எப்பா! இதுல அந்த மழையில நனைஞ்சுகிட்டு ஷாருக்கும், கஜோலும் கசீபோல டான்ஸ் ஆடனது போல, உன் வருங்கால லவ்வர் கூட ஆடணும்ன்னு லட்சியம் வேற! ஹா..ஹா…ஹா… இப்ப நீ சொன்னியே! அந்த சீன் மாதிரியே இருந்துச்சு! என்ன அங்க லவ்வர் இல்ல எனிமி தான்! அங்க மாதிரியே இங்கயும் உங்க காஸ்ட்டியூம் கலரும் ப்ளாக் அண்ட் ரெட் தான்! ஷாருக் ப்ளாக் தான் போட்டுருப்பாரு! ஹா..ஹா…ஹா! நீ கனவு கண்ட சீன் எல்லாம் ஆபோசிட்டா நடக்குதே! ஹா..ஹா! ஒருவேளை அந்த ப்ரித்விராஜ் தான், உன் ஃபேவரேட் டிடிஎல்ஜே டைப் ‘ராஜ்’ஓ என்னவோ! ஹா..ஹா…ஹா! ஐயோ முடியல!” என்று தனது சிரிப்பை அடக்காமல் திக்கித்திணறி, அவள் சொல்லி முடிக்கவும், ஜோட்சன ஆத்திரத்தில் அழைப்பை துண்டித்து கைப்பேசியை தூக்கி ஏறியவும் சரியாக இருந்தது!

நெஞ்சம் படபடக்க நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள் ஜோட்சனா!

‘ச்ச… ஷாருக் எங்க? இந்த மரக்கட்ட மூஞ்சி எங்க!?’ என்று நினைத்தவள் அங்கே இருந்த ஃப்ரெஞ்ச் விண்டோஸ் என்று கூறும் ஆளுயர கண்ணாடி ஜன்னல்கள் அருகே சென்று வெளியில் தெரிந்த தோட்டத்தை நோக்கினாள்.

காலையிலலிருந்து காய்ந்திருந்த மேகம், நள்ளிரவிற்கு மேல் மெல்லிய தூரலிட துவங்கியது. தூரல் கணத்த மழையாய் பொழிய இடியும் மின்னலுமாய், அங்கே ஒரு தாண்டவம் அரங்கேறுவதை ஜன்னல் வழியே பார்த்திருந்தாள் ஜோட்சனா! மனதில் சற்றுமுன் தாரா சொன்னவைகள் ஓட, வெளியே இருளை நோக்கியவள் கண்ணிகளில் மின்னல் ஒளி காட்டிய ஒரு கருப்பு நெடிய உருவம் தென்பட்டது.

இருப்பக்கம் பாண்ட் பைகளுக்குள் கையைவிட்டுக்கொண்டு கால்களை அகட்டிவைத்து, கொட்டும் மழையில் நின்றபடி, அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“இவன் என்ன இப்படி நிக்கிறான்! அதுவும் இந்த மழையில!” என்று நினைத்தவள் அவசர அவசரமாய் கையில் கிடைத்த சிறிய குடையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே ஓடினாள்.

“ஏய் உனக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு இப்ப இப்படி கொட்டற மழையில, அய்யனார் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருக்க? அடுத்து என்ன பண்ண போற?” என்று மழையின் ஜதிக்குமேல், அவளின் குரலை உயர்த்தி அண்ணாந்து அவனின் நெடிய உருவத்தைப் பார்த்தபடி கேட்டாள்.

மழைநீர் சொட்ட சொட்ட அவளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் அவள் எதிர்பார்க்கா நேரம், அவள் கைகளை சுண்டியிழுத்துக்கொண்டு அங்கே இருந்த கசீபோ நோக்கி ஓடினான். அவன் இழுத்த வேகத்தில் அவள் தடுமாறி குடையை நழுவ விட, தொப்பலாக நனைந்தாள் ஜோட்சனா!

மெல்லிய உடை பூவுடலோடு ஒட்டிக்கொள்ள, கால்கள் தடுமாறியது அவளுக்கு, அவள் தடுமாறுவதை உணர்ந்தவன் சட்டென்று திரும்பி, அவளை அலேக்கென்று இரு கையில் ஏந்திக்கொண்டு கசீபோவிற்குள் இமைக்கும் நொடியில் நுழைந்திருந்தான்.

“ஏய்…விடு..விடு என்னை! நிவேந்தன் என்னை கீழே விடு” என்று படபத்தவளை தொப்பென்று கீழேவிட்டான்.

“என்னடா நினச்சுகிட்டு இருக்க உன் மனசுல! உன்..” என்று அவளின் வாக்கியம் முடிவதற்குள், அவள் விரல் நுனியை சுண்டி இழுத்து தன் மேல் சரித்தவன், ஜோட்சனாவின் செவ்வந்தி இதழ்களை கைதாக்கியிருந்தான்.

அவனின் இதழ் அழுத்தம் அவளை கிறங்கச்செய்ய, ரகசியமாய் கிசுகிசுத்தாள் ஜோட்சனா “ம்ம் ராஜ்….” என்று.

பதில் வரும்
7d59016f8f06fe31d8427729a51eff0bcda32.jpg



8XtPV2NW_400x400.jpg
 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top