இந்த தளத்தில் எழுத விருப்பம் உள்ள எழுத்தாளர்கள் Jananinaveen.novels@gmail.com அல்லது jananinaveen@saaralnovels.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளவும்

ருத்ரம்

Premakameswaran

Moderator
ருத்ரம்



இரண்டு நாட்கள் கடந்தும், இன்னும் ஆறாது காயமாக இருந்த முகத்தினில் வெறுமை சூழ விட்டத்தைப் பார்த்த படி படுத்திருந்தாள் அவள்.


நெற்றியில் இருந்த தையல், கண்களை சுருக்கிய நொடி உயிர் போக வலித்தது.


உதடுகள் கிழிந்து, காய்ந்து ஈர பசையற்று வறண்டு கிடந்தது. காதில் ஒட்டி இருந்த பிளாஸ்திரி ஓரம் பிரிந்து இருந்தது. மூக்குத்தி இருந்த இடம் சிதைந்து அழுந்தி இட்டிருந்த ஓட்டை பெரிதாகி விகாரமாகி இருந்தது.


கன்னத்தில் இருந்த கீரலும், காயமும் கை விரல்களின் தடமும் கன்னத்தின் நிறத்தையும் வடிவத்தையுமே மாற்றி இருந்தது.

கழுத்தில் இருந்த பற்களின் தடம் அத்தனை ஆழமாய் இருந்தது.


இடதுகையின் உள்ளங்கை கல் கொண்டு அடித்ததில் வெகுவாய் சதைகள் சிதைந்து, தோல் வழன்று கட்டு இடப்பட்டு இருந்தது. வலதுகையின் எலும்புகளுக்கு மட்டும் தான் சேதம் இல்லை. கைச்சந்தின் காயம் வெகு ஆழமாய் இருந்தது.


மென்மையான தனங்களின் காயங்கள் கைவைக்க கூட முடியாத அளவு வலித்தது. மார்பின் காம்புகள் கிட்டத்தட்ட சிதைந்திருந்தது.


குழிந்த வயிறு பற்களின் தடமும், விரல்களின் தடமும், நக கீறல் என கிழிந்து மட்டும் தான் போகவில்லை என்ற நிலையில் இருந்தது.


இடைக்கு கீழ் ஒரு பாகம் இல்லாமலே போய் இருக்கலாம் என்று எண்ணும் அளவுக்கு உருக்குலைந்து, கால்கள் கட்டையால் அடித்ததில் சற்றே அடிபட்டு இருந்தது. கால்முட்டிகள் இரண்டும் அடித்த வேகத்தில் முட்டி இட்டதில் காயம் கண்டு இருந்தது. கால்கள் உடையாது இருந்தாலும் எழுவதற்கு குறைந்தது மாதங்கள் ஆகலாம் என்ற அளவு இருந்தது இடையின் கீழ்ப்பகுதியும், தொடை பகுதியும்.


இரு தொடையும் கன்னி சிவந்து பல இடங்களில் இரத்தம் வர கடித்த சுவடும், அழுத்தி பிடித்ததின் அடையாளங்களும் நிறைந்து இருந்தது.


படுக்கையில் படுத்து வண்ணம் தன்னையே பார்த்தவளுக்கு ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. வலிகள் இல்லாத அணு தன் உடம்பில் எதேனும் ஒன்று உள்ளதா என்பது போல் ஜீவமரண போராட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது பெண்ணின் தேகத்தில்.


உடன் யாருமின்றி தனித்து படுத்து இருந்தவளின் அறைக்கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தார் அந்த செவிலிப்பெண். அன்று தான் பணியில் சேர்ந்து இருப்பார் போல. இவளை கண்டதும் கண்கள் கலங்கியது. முன்னரே அவளின் நிலை குறித்து இவருக்கு சொல்லி சென்று இருந்தார் இதுவரை இருந்த இரவு நேர செவிலி.


அவளின் காயங்களை சுத்தம் செய்து மருந்திட்டு கொண்டு இருந்தவருக்கு என்ன முயன்றும் அடக்க முடியவில்லை, வெடித்து வந்த அழுகையை. பிறப்புறுப்பு அத்தனை சேதப்படுத்தப்பபட்டு இருந்தது.


இருபது வயதே ஆன சிறுபெண். கலவி கொள்ளும் இடமும், கழிவு வெளியேறும் இடமும் அதன் உருவத்தையே இழந்திருந்தது. என்ன தான் செய்திருப்பார்கள் அங்கே என்று எண்ணும் வண்ணம் குதறி எடுத்தது போல் இருந்தது.


பிள்ளையே பெறாமல் தையல் இடப்பட்டிருந்தது பெண்ணுறுப்பு…

கதறி தீர்த்து விட்டார் அந்த செவிலி. முதல் முறை இது போன்ற சூழலை சந்தித்திருக்கிறார் போல என்று எண்ணிக்கொண்டாள் அவள்.


அவளுக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை, அவரின் அழுகையை கண்டு "அழாதீங்க" என்று சொல்ல எண்ணி நாவினை அசைக்க வெட்டு பட்டது போல தீராத வலி.


அழுகையோடு, வழியும் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு சுத்தம் செய்து மருந்திட்டவர், கைகளில் ஏறிக்கொண்டு இருந்த திரவம் முடிந்ததும், எடுத்து புதியதை மாற்றிவிட்டு சென்றார்.


ஆறு வருடங்கள் கழிந்து இருந்தது. வாழ்க்கையின் அத்தனையும் அடியோடு மாறி போய் இருந்தது அவளுக்கு. ஆறு பேர் சேர்ந்து அணுஅணுவாய் பிளந்து போட்டு இருந்த தேகத்தை, மீண்டும் ஒன்று சேர்த்து மீண்டும் பழைய நிலையை அடைய ஆறு வருடங்கள் கடந்து இருந்தது.


உடல் உருப்பெற்று விட்டது. ஆனால் உள்ளம்?? மலை உச்சியில் இருந்து வீசப்பட்ட கண்ணாடியை போல் சில்லுசில்லாய் நொறுங்கி இருந்தது. ஆயிரம் மனநல யோசனைகள் பெறப்பட்டது மட்டும் தான் மிச்சம்.


ஒவ்வொரு முறையும் தேறி வரும் மனம், கேட்கும் செய்திகளில், பார்க்கும் காட்சிகளில், வாசிக்கும் எழுத்துக்களில் மீண்டும் ஒரு நொடி வெடித்து சிதற தான் செய்கிறது. சம்பவம் நடப்பதற்கு எட்டு மாதங்கள் முன்பு தான் ஒரு விபத்தில் அப்பா, அம்மா, பாட்டி, அக்கா என தனது மொத்த குடும்பத்தையும் இழந்திருந்தாள்.


சொந்தங்கள் இருந்தும், கூடவே சொத்தும் இருக்க கொஞ்சமாய் அவர்களின் சாயம் வெளுத்த நொடி விலகி வந்தவள், தான் வேலைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மென்பொருள் நிறுவனத்தின் அருகிலேயே அமைந்திருந்த மகளிர் விடுதியில் தங்கி இருந்தாள்.


இறைவனின் பிள்ளையாய் தனித்து, தனது பிடிப்பற்ற வாழ்க்கையை மிகவும் முயன்று நகர்த்தி கொண்டு இருந்தவளை தான், கசக்கி குப்பையாய் போட்டது அந்த மிருக கூட்டம்.


கேட்கவோ, தேடவோ ஆள் இல்லாத பெண்ணை இறந்ததாய் எண்ணி, சிதைத்த ரெண்டு கால் மிருகங்கள் அப்படியே விட்டு சென்றனர். அவ்வழியே தினக்கூலி வேலைக்கு செல்லும் பெண்கள் கண்டு பதறி அருகில் இருந்த மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர்.


இதுவரை நீ கடந்தது ஒன்றுமில்லை, இனி தான் நெருப்பாறு வருகிறது நீந்தி கடந்து வா என்றது சமூகம்.


மருத்துவரும், சட்டமும் தன் கடமையை செய்ய, ஊடகங்கள் தங்களின் வியாபாரத்திற்கு கொஞ்ச நாட்கள் பயன் படுத்திக்கொண்டது. மூன்று நாட்களில் முன்னூறு ஆயிரம் முறை வன்புணர்வுக்கு ஆளான அயர்ச்சியை தந்தது சமூகம். அடுத்த மூன்று நாட்களில், அந்த வருடம் தொடங்க இருக்கும் ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டி பற்றிய உலகளாவிய செய்தி கிடைக்கும் வரை, ஊடகங்களின் ஆயிரம் ஆயிரம் கண்கள் அவளை சூழ்ந்து நின்றது. அந்த மூன்றே நாட்களுக்குள், என்னவும் செய்து கொள்ளுங்கள் என்ற முக்தி நிலை அடைந்து விட்டாள் பெண்.


இன்னமும் சட்டம் தன் கடமையை செய்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. என்ன வருடங்கள் தான் ஆறு கடந்து விட்டது.


நிஜமாய் பாராட்டி தான் ஆக வேண்டும், நமது தேசிய வியாதியை. மறதி. நல்லதையும், கெட்டதையும், எதையும் எல்லாவற்றையும் எளிதில் மறந்து போகும் நல்ல… மிக நல்ல வியாதி?! அது, அவளை பொறுத்தவரை.


முதல்நாள் தலைப்புசெய்தியாய், இரண்டாம் நாள் பேசுபொருளாய், மூன்றாம் நாள் ஒரு வரி செய்தியாய், நான்காம் நாள் நூறுசெய்திகளில் ஒன்றாய் தேய்ந்து, மறைந்து, மறந்து போனது இவளின் செய்தி. பற்றி எரிய செய்யும் செய்தி வந்ததும், மற்ற அனைத்தும் அனைவரின் கண்களில் இருந்து மறைக்கப்பட்டது. மறக்க வைக்கவும் பட்டது.


முடிந்தது. பெண் தானே. பிறக்கும் போதே வலிகளை தனதாக்கி வாழ்க்கையின் வழிகளில் நடைபோடவே படைக்கப்பட்ட பெண் இனம் தானே… உற்றம், உறவு, நட்பு அனைத்தும் விலகி செல்ல, தன்னை தானே மீட்டு எடுத்து வந்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.


இதோ விடுதி நோக்கி வந்து கொண்டு இருந்தாள் பெண். அண்ணாநகரின் சாலையின் மாலைநேர போக்குவரத்து நெரிசலில் அவளின் வாகனம் நின்றிருந்தது. சுற்றி வந்தவளின் பார்வை ஓரிடத்தில் நிலைத்தது.


சாலையின் ஓரத்தில் அழகாய், மலர்ந்து சிரிக்கும் பூங்கொத்தாய் இரு குழந்தைகள் ஆணும் பெண்ணுமாய் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தனர். பதின் பருவத்தில் ஒருவன் அவர்களை அருகில் அழைக்கவே, அவர்களும் ஓடி சென்றனர்.


அவன் தனது கையில் இருந்த உயர்ரக சாக்லட்டை கொடுக்க, அவர்களின் முகத்தில் தான் எத்தனை எத்தனை சந்தோசம்! அவர்கள் மகிழ்வுடன் பிரிக்க முயற்சி பண்ணிட, போராடிக்கொண்டிருந்த நேரம் அந்த பதின்பருவ பையனின் கரங்கள் இருவரின் உடலினை தடவி செல்ல ஆரம்பித்தது.


நெரிசல் விலகிட வாகனத்தை செலுத்தியவள், விடுதி செல்லும் வழியை விடுத்து போக்குவரத்து நெரிசல் கொடுத்த இடைவெளியில் முடிந்த அளவு விரைந்து வந்து பட்டென பிரேக் அடித்து நிறுத்தினாள், சற்றுமுன் தான் கண்ட குழந்தைகள் இருந்த இடத்தில்.


பச்சிளம் குழந்தைகள் இருவரும். ஐந்து வயது இருக்கலாம் இருவருக்கும். அவனுக்கு பதினைந்து அல்லது பதினாறு வயது இருக்கலாம். இப்பொழுது அந்த பதின்பருவ பையனின் கரங்கள், குழந்தைகளின் அந்தரங்க பகுதிகளில் இருந்தது. குழந்தைகள் நெளிய அவனின் கண்கள் சொருகி கொண்டு இருந்தது.


கொதிக்கும் நீர் கொட்டியது போல் அத்தனையும் வடிய கண் திறந்தான் அந்த விடலைபையன். விட்ட அறையில் கடைவாய் பற்கள் ரெண்டு இரத்தமும் உமிழ்நீரும் கலந்து வெளியே வந்திருந்தது. குழந்தைகள் வீறிட, அருகில் இருந்த பெற்றோர் ஓடி வந்திருந்தனர்.


"என்ன… என்ன…" என பதறி, குழந்தைகளின் தாய் பிள்ளைகளை தூக்கி தட்டி கொடுக்க, அவர்களின் "தந்தை என்ன டா ஆச்சு? " என கேட்டபடி அந்த பையனின் அருகில் வந்தார்.


"யார் இவன்? " என்றவளின் குரலில் திரும்பி பார்த்த அந்த ஆண்,


" எங்க ஏரியா பையன் தான் மேடம்." என இவளுக்கு பதில் சொல்லியபடி, " என்ன பிரச்சன டா?!" என அவனிடம் வினவி கொண்டிருந்தார்.


" சொல்லேன் டா… கேக்குறாங்க இல்ல…" என்றாள் அடக்கப்பட்ட கோபத்துடனும், நக்கலுடனும்.


" பார்டன் மேடம்…" என அந்த முன் முப்பதுகளில் இருந்த இளம் தந்தையும் தாயும் கேட்க,


" அவன் கிட்டேயே கேளுங்க… சொல்லேன் டா…" என கூறியபடி அவனை நெருங்க, அவன் நடுங்கி பின்னே சென்றான். எட்டி அவன் பிடரியில் பொட்டென்று ஒன்று வைத்து அவனை, அருகே இழுத்து அவனது கைபேசியை கைப்பற்றியவள் அதனை திறக்க அவனது வலது கையின் கட்டை விரலை வைத்து அழுத்தினாள்.


இளம் தந்தை அவனிடம் கேட்டு கொண்டு இருக்க, தாய் பிள்ளைகளின் அழுகையை அமர்த்தி இருந்தவள் இவளின் அருகில் வந்தாள். அவனது கைபேசியில் மூழ்கி இருந்தவள், மீண்டும் எட்டி அவரின் பிடியில் இருந்தவனின் கன்னத்தில் ஒரு இடியை இறக்கிட, தந்தையானவர் அதிர்ந்து தான் போனார். சுற்றி இருந்த மக்கள் நெருங்கி வர ஆரம்பிக்க, பிள்ளைகள் மீண்டும் அலற ஆரம்பித்தனர்.


" ***** நாய், இந்த வயசுல பார்ன் கேட்குதா நாயே.. அதும் கிட்ஸ் பார்ன் கேட்குதா உனக்கு?" என சொல்லிக்கொண்டே மீண்டும் ஒரு அறையை மறுகன்னத்தில் கொடுக்க அவனது அருகில் அவன் கைபிடித்து நின்றிருந்தவர், விசயம் விளங்கிட அதிர்ந்து போனவராய் தன் பெண்பிள்ளையை தூக்க,


"ரெண்டையும் தான்" என அவரை பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டு, தன் பையனை இறுக்கி அணைத்த அந்த தாயின் அதிர்ந்த கண்களின் நீரை உணர்ந்தவளாய், மீண்டும் மீண்டும் அறைந்து தள்ளி கொண்டு இருந்தாள் அவள்.


அடுத்து ஒரு அடி விழுந்தால், கன்னத்து சதை கிழிந்து விடும் என்ற நிலையில் தான், தன்னை தானே கட்டுபடுத்தி கொண்டு நின்றாள் அவள்.


"யாரையும் நம்பாதீங்கன்னு சொல்லல, எல்லாரையும் நம்பாதீங்க. இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா இருங்க. பிள்ளைங்க பத்திரம்" என்று குழந்தைகளின் பெற்றோரின் கண் பார்த்து அழுத்தம் திருத்தமாய் சொன்னவள், அவளை மிரண்டு பார்த்து கொண்டிருந்த குழந்தைகளை கண்டு, " கூட்டிட்டு போங்க" என்று உரைத்து விட்டு அந்த பையனின் கைபேசியில் இருந்த அவனது பெற்றோருக்கு அழைப்பு விடுக்க ஆரம்பித்தாள். அவர்கள் வரும் வரை காத்திருக்க ஆரம்பித்தவள், எதுவும் நடவாதது போல் சுற்றி தன் பார்வையை நகர்த்திவிட்டாள்.


அனைத்தும் சடுதியில் நடந்து முடிய எவரின் கவனமும் கவரபடவில்லை. பட்டாலும் ஏன் என்று கேட்க தான் பலருக்கும் நேரம் இல்லையே…


" பாவம் அந்த புள்ள, நாசமா போறவன், கசுமாளம், ****** மவன், மாரை போட்டு கசக்கி பூட்டான்…அது ஒரு பச்சமண்ணு… பயந்து கதறிடுச்சு… அடிக்க முன்ன இறங்கி ஓடிட்டான்…. அவன் கைல கட்ட மொலைக்க…" என்று ஏசியபடி சென்றவரின் அருகில் வந்த பெண், " என்ன பண்ண…தினத்திக்கும் இப்படி தான்… பொண்ணுங்க தான் மரக்கட்டையா போகனும் போல டி" என்ற படி பேசிக்கொண்டே அவளை கடந்து சென்றனர்.


இவளின் நினைவுகள் பின்னோக்கி சென்றது. முதல் ஒரு வருடம் அமைதியாய் மனநல ஆலோசனைகள் பெற்று தன்னை தேற்றி வந்தவள், சிகிச்சையின் அடுத்த கட்டமாக, மீண்டும் மீண்டும், "கடந்து வந்து விட வேண்டும்… இதுவும் கடந்து போகும்" என்ற வண்ணம் அவளிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்த மருத்துவரின் முகத்தில் பட்டென அடித்து, காறி உமிழ்ந்துவிட்டு "நீங்களும் இத கடந்து வாங்க டாக்டர்" என்று கூறியபடி வெளியேறி சென்றாள். ஸ்தம்பித்து அமர்ந்து விட்டார் அந்த அறுபது வயது மனநல மருத்துவர்.


எத்தனையோ விதமான ஆட்களை பார்த்தவருக்கு, மிக மிக மோசமான நாளாக அந்த நாள் அமைந்து விட்டது. ஆனாலும் அவள் கூறி சென்ற வார்த்தைகள் அவரை உலுக்கி விட, அவளை மீட்டு எடுத்தே ஆக வேண்டும் என்ற தீர்க்கத்துடன் மறுநாளே அவளை எப்போதும் போல அழைத்தவரை கண்டு திகைப்பது அவள் முறையானது.


கடந்த ஒரு ஆண்டு காலமாக எப்படியேனும் மீண்டே அக வேண்டும் என விடாப்பிடியாக மனநல ஆலோசனைகள் பெற்றுவந்தவளின் வைராக்கியமும், அழுத்தமும் அவருக்குள் அவள் மீதான ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்திருந்தது.


" வார்த்தைகள்ல சொல்றது ஈஸி தான் போல டா… இப்போ புரியுது உன் கஸ்டம். ஆனாலும் நா இப்பவும் சொல்றேன். கடந்து வந்து தான் ஆகணும் நீ..." என்று எப்போதும் இல்லாத வகையில் ஒரு அழுத்ததோடு, உரிமையோடு பேசினார் மருத்துவர்.


அதன் பிறகு மனதில் இறுக்கி வைத்திருந்த அனைத்தும் காட்டாறாய் கொட்டியது அவளிடம் இருந்து, மனநல சிகிச்சையின் ஒரு பகுதியில். மீண்டும் தன் வாழ்வின் மிக கொடுமையான, தனியாக தான் மட்டுமே எதிர்கொண்ட இரு பெரும் விபத்துக்களை எடுத்துரைத்தாள்.


நொடி நொடியாய் மீண்டும் அந்த நரகத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அதன்பிறகான மூன்று வருடங்களில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தன்னை தேற்றியவள், மருத்துவரின் ஆசியோடு, அடுத்த ரெண்டு வருடங்களில் தன்னை தானே செதுக்கி கொண்டாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.


அவளை செதுக்கிய பட்டறை இந்திய ராணுவம். தனது வருட விடுமுறையை கழிக்க சென்னை வந்தவளின் கண்களில் சிக்கியது இந்த குழந்தைகளின் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை.


பக்கத்தில் நின்றிருந்தவனின் நடுக்கத்தில் தன்னில் இருந்து விடுபட்டு, அவனை நோக்கியவளின் பார்வை, அருகில் நின்ற அவனின் பெற்றோர் மேல் விழுந்தது.


அந்த பையனை பெற்ற பெண்ணின் தாயின் முகத்தில் உயிர் என்பதே இல்லை. அழுது வீங்கி சிவந்து கிடந்தது. தந்தை கூனிக்குறுகி நின்றிருந்தார். சிறுவனும் முகம் நிமிர்த்தவில்லை.


" இவனை என்ன பண்ண நான்?" சாட்டையாய் விழுந்தது வார்த்தைகள். மௌனம் கொடிப்பிடித்தது அவர்களிடையே.


" அவன் சாட், கூகுள் சர்ச் ஹிஸ்டரி பாருங்க" என அவனது விலையுர்ந்த கைபேசியை அவர்களிடம் நீட்ட,


வாசித்து பார்த்த தந்தை குறுகி போக, தாயால் ஒரு அளவிற்கு மேல் பார்க்க முடியவில்லை. கை நடுங்கிட கைபேசி கைதவறியது. சாலையில் விழுந்து நொறுங்கி போனது.


அதற்கும் மேல் அவர்களை வதைக்க முடியவில்லை அவளால்.


" நல்ல டாக்டர் கிட்ட போங்க சார், நீங்க ரெண்டு பேரும் முதல்ல. எங்கையோ சறுக்கி இருக்கு உங்க வளர்ப்பு. பெக்குறது விசயம் இல்ல. வளக்கணும் நல்லபடியா… சேர்க்க சரி இல்ல. ஒழுங்கா இருந்து இருக்கான். ரிசன்ட்டா தான் இப்படியாகி இருக்கான். கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கி கவனிங்க. சரி ஆக வாய்ப்பு இருக்கு."என அவர்களை தனியே அழைத்து கூறியவள், உடைந்து கிடந்த அவனது கைபேசியை கைப்பற்றி இருந்தாள், அவனோடு சேர்ந்து வழிதவறி போய் இருந்த அவனது நட்பு வட்டத்தை சீர்படுத்த.


கலங்கி நின்ற தாயிடம் சென்றவள், "சொல்லி குடுத்து வளர்க்க ட்ரை பண்ணுங்க. எனக்குத் தெரிஞ்ச டாக்டர் நம்பர் தரேன். போய் பாருங்க" என்றவள் தலையசைத்து விடைபெற்றாள்.


அதிர்ந்து ஒளிர்ந்த தனது கைபேசியை எடுத்தவள், " கேப்டன் ருத்ரா, ஆர்மி ஏவியேஷன் ஸ்வேட்ரான் ஸ்பீக்கிங் சார்…" என்றவளின் கம்பீரம், அங்கே அவள் விட்டு சென்ற மூவரின் செவிகளையும், விழிகளையும் நிறைத்தது. ஒட்டவெட்டி இருந்த சிகையை கோதி விட்டபடி கைபேசியில் உரையாடியவளின் கவனம், மீண்டும் அந்த உடைந்த கைபேசியில் நிலைத்திருந்தது.


நின்று பேசி முடித்தவள், எதுவுமே நிகழாதது போல தனது யூணிகார்ன் வாகனத்தின் மீதேறி அமர்ந்து, தலைகவசத்தை அணிந்து கொண்டவள் அவர்களை திரும்பியும் பாரக்கவில்லை.


நிதான வேகத்தில் தனது பயணத்தை தொடர்ந்தாள், அவள் கண்ணுக்கு தெரிந்த, கரையான் அரிக்க தொடங்கி இருந்த வருங்கால சமுதாய தூண்களை சீர் செய்யும் நோக்கத்துடன், அந்த சிறுவனின் மற்ற நண்பர்களை பற்றிய சிந்தனைகளுடன், நாளைய விடியலை நோக்கி.


பயணம் தொடரும்.
 

Attachments

  • inbound3624404418235725680.jpg
    inbound3624404418235725680.jpg
    15.1 KB · Views: 1
Top