இந்த தளத்தில் எழுத விருப்பம் உள்ள எழுத்தாளர்கள் Jananinaveen.novels@gmail.com அல்லது jananinaveen@saaralnovels.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளவும்

மந்திரம் சொன்னேன் வந்துவிடு Climax Episodes

Janani Naveen

Administrator

அத்தியாயம்-29​

துபாய் வழியாக ரோம் செல்லும் எமிரேட்ஸ் விமானத்தில் அமர்ந்து இருந்தனர் ஜோனத்தனின் அழகிய சிறிய குடும்பம்.​

பிஸ்னஸ் கிளாஸில் பயணம் என்பதால் இரண்டு இரண்டாகச் சற்றுத் தள்ளி தள்ளி அமைந்திருந்த இருக்கைகள். அதில் ஒன்றில் ஜான்வியுடன் ஜோனத்தன் அமர்ந்து கொள்ள, பக்கவாட்டில் நடை பாதைக்கு அடுத்து காயத்ரி அமர்ந்திருந்தாள்.​

முதன்முதலாக விமானத்தைக் காண்பதில், அதிலும் விமானப் பயணம் மேற்கொள்ளப் போவதில் குழந்தைக்கு அத்தனை குதூகலம். அத்தனையும் தந்தையுடன் அவளது மழலையில் பகிர்ந்து கொண்டாள். அவனும் குழந்தையோடு குழந்தையாக மாறி, அவளுக்குச் சரியாகச் சிரித்துக் கொண்டு, தந்தையும் மகளும் அவர்களின் உலகத்தில் இருந்தனர்.​

பார்த்து கொண்டு இருந்த காயத்ரிக்குத் தான் மனதில் ஏக்கமும், அவன் கண்டுகொள்ளாத ஏமாற்றமும் முகாமிட்டது.​

அவர்களையே ஏக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு,​

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது.​

கிளம்ப ஆயத்தங்கள் செய்து முடித்து, பெரிய பெட்டியில் அவனே மகள் மற்றும் மனைவிக்கு இத்தாலியில் தேவைப்படும் என்று பார்த்து பார்த்து வாங்கியவற்றை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இருந்தான்.​

ஒரு வாரமாக அவனுள் ஒரு வித இறுக்கத்தை உணர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறாள் பெண்ணவள்.​

அவளிடம் முற்றும் முழுதாகப் பேசாமல் இருக்கவில்லை. கேட்ட கேள்விகளுக்குப் பதில் அளித்தான். அவளது தேவைகளைக் கவனித்தான்.​

இரவில் அவனது நெஞ்சத்தை அவளது மஞ்சமாக மாற்றி அணைத்துப் பிடித்து அவளை உறங்க வைக்காது, விலகிப் படுத்தான். அவள் ஒதுங்கிப் போனாலும் விடாமல் சீண்டுவது, பார்வையால் அடிக்கடி கணை வீசி தன் தேவையை உணர்த்திக் கொண்டே இருப்பது போன்ற செயல்களை முற்றிலும் தவிர்த்தான்.​

அன்று அவன் பேசிய பின்பு அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கியவளுக்கு, இந்த ஒதுக்கம், பெரிதாக எதையோ இழந்த உணர்வைத் தந்தது.​

முதல் இரண்டு நாட்கள் ஒருவாறு சமாளித்துக் கொண்டவளுக்கு, அதன் பின் மனது அவனது சீண்டல்களை எதிர்பார்த்து ஏங்கத் தொடங்கியது. அவளை அறியாது, அந்த ஏக்கப் பார்வைகள் அவனைச் சுற்ற தொடங்க, அதைக் கவனித்துக் கொண்டு இருந்தவனுக்கு உள்ளூர சிரிப்பு வந்தாலும், ‘இதே மாதிரியே சுத்து! அப்போ தான் பழைய பஜனையைப் பாடாமல் இருப்ப’ என்று கூறிக் கொண்டான்.​

அவன் துணிகளை எடுத்து வைப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவள், “எங்கே போறோம்?” என்று கேள்வியாக ஒற்றைப் பார்வை பார்க்க, அதை உணர்ந்து கொண்டு, “ஹனிமூன் போறோம்ன்னு சொல்ல ஆசை தான். ஆனால் போற போக்கைப் பார்த்தால் சாமியாரா தான் போவேன் போல!” என்று கூற,​

‘இவனிடம் எதற்காகடா கேட்டோம்?!’ என்று சற்று நொந்து கொண்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றாள்.​

அதன் பின் இதோ விமான நிலையம் வந்து தான் அவளுக்குத் தெரியும் இத்தாலி செல்ல இருப்பது பற்றி.​

விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்த பின்னும், தன்னைக் கண்டு கொள்ளாது மகளுடன் சிரித்து விளையாடிக் கொண்டு இருந்த கணவனின் ஒதுக்கம் சுருக்கென்று தைத்தது.​

அவனது கைச் சிறையில் சரணடைய வினாடிக்கு வினாடி ஏக்கம் அதிகரித்தது. அதில் கலங்கத் துடித்த கண்களைக் கட்டுப்படுத்தி அமர்ந்து இருந்தவளை திரும்பிப் பார்த்தவன், இதழ் பிரிக்காமல் ஒட்ட வைத்த சிரிப்புடன், “ஆர் யூ ஓகே? சீட் பெல்ட் போட்டியா? ஆர் யூ ஃபீலிங் கம்ஃபோர்டபிள்? (Are you feeling comfortable?) என்று அடுக்கடுக்காகக் கேள்வி கேட்டு அவளது நலத்தை உறுதி செய்து கொண்டு, மீண்டும் மகளிடம் கவனத்தைத் திரும்பினான்.​

‘கடனேன்னு இப்படிக் கேட்கறதுக்குக் கேட்காமலே இருக்கலாம்! போங்கோ! உங்க பொண்ணு கூடவே பேசிண்டு இருங்கோ!’ என்று எழுந்த கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது தவித்தாள்.​

விமானம் கிளம்பும் நேரம் ஜான்வி குதூகலிக்க, அவளை வலது கைக் கொண்டு அணைவாக வைத்திருந்தான்.​

விமானம் பறக்கத் தொடங்கும் நேரம் பயத்தில் இருக்கையின் கைப்பிடியை காயத்ரி அழுத்தமாக பற்றிக் கொண்டு விழி மூட, அவளின் பயத்தை உணர்ந்து, கை நீட்டி அவளது கையோடு தனது கையைப் பிணைத்துக் கொண்டான். இடது கை அவளது கைகளோடு பிணைந்திருக்க, மகளை வலது கையில் அணைத்து மகளுடன் கிளுக்கிச் சிரித்துக் கொண்டு இருந்தான்.​

அதில் தன்னை, தனது உணர்வுகளை அவனும் கவனித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறான் என்று புரிந்து, ஒரு மெல்லிய புன்னகையும் மனம் முழுதும் நிறைவும் வந்தது.​

இதே மனநிறைவுடன் ரோம் நகரை அடைந்து அங்கிருந்து காரில் வின்ஸி என்ற அழகிய சிற்றூருக்குப் பயணம் தொடர்ந்தது.​

இந்தியாவைப் போலவே தொண்டு தொட்ட பாரம்பரியம் உடைய நாடு. கட்டடக்கலைக்கு மிகப் பிரசித்தி பெற்றது. மாட மாளிகைகளிலும், தேவாலய நுண்ணிய வேலைப்பாடுகளிலும் நன்றாக மிளிர்ந்தது.​

“வேடிகன் சர்ச் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சது. அங்கே போனாலே மனசுக்கு ரொம்ப அமைதி கிடைக்கும். இங்கே வரும் போது எல்லாம் போவேன். இங்கே இருக்கும் நாட்களில் கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான், அவள் ஆசையாக வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு வருவதைக் கண்டு புன்னகையுடன்.​

“ஒரு வேளை இது ஹனிமூன் ட்ரிப்பா இல்லாமல் போச்சுன்னா, ஆன்மீக ட்ரிப்பா மாத்திடலாம்” என்றான் ரகசிய குரலில். அதைக் கேட்டு எப்போதும் எழும் பதட்டமும், தயக்கமும் எழாமல், இம்முறை மெல்லிய வெட்கம் ஒன்று அழையாமல் வந்து ஒட்டிக் கொள்ள, அதை மறைக்கும் பொருட்டு அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.​

“ராட்சசி!!” என்று அவனால் புலம்ப மட்டுமே முடிந்தது.​

அவளும் ரத்தமும் சதையும் கொண்டு செய்த மனிதப்பிறவி தான். அவனுடனான அடுத்த கட்டத்தை இயல்பாக மனது எதிர்பார்க்கத் தொடங்கியது தான். இருந்தும் அவனுக்குப் பூரணமான மகிழ்ச்சியைத் தன்னால் தர இயலுமா? அவன் நெருக்கமாக மாறும் வேளை, தன்னை அறியாது தனது ஆழ்மன காயங்கள் அவனைக் காயப்படுத்தி விடுமோ? என்று தன்னைத்தானே குழப்பிக் கொண்டாள்.​

முன்றரை மணி நேர பயணத்திற்கு பின், வின்சி என்ற அந்த அழகிய கிராமத்தில் உள்ள பல நூறு ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள அவர்களின் பண்ணை வீட்டிற்குள் கார் நுழைந்தது.​

சுற்றியும் மலையும், பச்சை பசேல் என்ற சூழலும், காற்றின் ஈரப்பதமும், மரங்கள் யாவும் பூத்துக் குலுங்கிய செர்ரி ப்ளாசம் பூக்களும் பார்க்க பார்க்கத் தெவிட்டாத சூழலாக இருந்தது.​

வழி எங்கும் ஒரு புறம் ஆப்பிள் தோட்டமும், மறுபுறம் ஆரஞ்சு தோட்டமும் காயும் கனியுமாக கனிந்திருக்க, கண்கள் மின்ன அந்தச் சூழலை ரசித்துக் கொண்டு வந்தாள்.​

மாளிகையின் வாசலுக்கே வந்து அவர்களை வரவேற்றார் ஸோஃபியா. அவரைக் கண்டு அன்போடு அணைத்துக் கொண்டவளுக்கு நெற்றியில் சிலுவையிட்டு ஆசிர்வதித்தவர், ஜோனத்தனையும் அணைத்துச் சிலுவைக்குறி இட்டார்.​

அதற்குள் வண்டியில் இருந்து இறங்கி, புதுச் சூழலில் சற்று மிரண்டு, தந்தையின் பின் பதுங்கிய மகளை ஜோனத்தன் கைகளில் அள்ளிக் கொள்ள, அச்சு அசல் காயத்ரியின் சிறு பதிப்பாக இருந்த குழந்தையைக் கண்டு முகம் கொள்ளா புன்னகையுடன் குழந்தையின் நெற்றியிலும் சிலுவை இட்டு பாசத்தோடு ஏந்திக் கொண்டார். “என்ட சக்கரே! கொச்சு தங்கம் போலொண்டு நிண்ட பாரிய கூட்டு” என்று வழமை போல மலையாளத்தில் தொடங்கி விட்டுப் பின் சுதாரித்து,​

“குழந்தை அப்படியே உன்னைப் போல தங்கம் மாதிரி அழகு” என்று காயத்ரியிடம் கூறி அழகாகப் புன்னகைத்தார்.​

அவருக்கு பேரனை மனைவி குழந்தையுடன், அதுவும் இப்படி முகம் கொள்ளா சிரிப்புடன் பார்க்க அத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கேத்ரினுடன் நிச்சயதார்த்தம் நடந்த அன்று அவன் இருந்த நிலமை அவருக்கு மட்டும் தானே தெரியும்!​

அவருக்குப் பேரனை நினைத்து மனது பூரித்து விம்மியது. எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும் இந்தக் குணம்? காதலித்தவளைத் தவிர பார்வையைக் கூட வேறு பெண்களிடம் திருப்பாது, அவள் இருந்த நிலையில் இருந்து மீட்டு, கைப்பிடித்து இருக்கும் பேரனைக் கண்டு, 'இவன் என் பரம்பரையில் வந்தவன், என் பேரன்!’ என்று பெருமை வந்தது. ஆனால் அதை அவர் வெளியே மறந்தும் கூறவில்லை. அவனை அந்த இடத்தில் உயர்த்திப் பேசினால், அவன் என்னவோ அவளுக்கு வாழ்க்கை கொடுத்ததாக எண்ணத் தோன்றும்.​

இங்கு வாழ்வு என்பது யாசகமாக வழங்கப்படவில்லை. ஆதி மனிதனின் மொழியான காதலில் கனிந்து இணைந்தது.​

என்றுமே யாசகமாக பெற்று கொண்ட வாழ்வு இது என்ற எண்ணம் அவளுக்கு வந்து விடக் கூடாது என்பதில், அவரது பேரனின் கருத்தில், அவருக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது. அத்தோடு உண்மையில் அவளல்லவா ஜோனத்தனுக்கு வாழ்க்கை கொடுத்து இருக்கிறாள்! அவளோடு இணையாமல் போய் இருந்தால், இதோ இப்படி இதழ்களோடு கண்களும் சிரிக்கப் பேரனின் கன்னக்குழி அழகை மீட்டு எடுத்திருக்க முடியாதே!​

அதனாலேயே தாய் தந்தையோடு எந்த ஒரு ஒட்டுறவும் வைத்துக் கொள்ளப் போவது இல்லை என்று அவன் சொன்ன போது, அவருக்கும் வருத்தமாக இருந்தாலும், அது சரியென்று தான் பட்டது.​

அதன் பின் நாட்கள் மிக மிக வண்ணமயமாகத் தான் கழிய தொடங்கியது.​

அந்த ரம்மியமான சூழல், பாட்டியின் அன்பு என்று அனைத்துமே அவளது மிச்சம் மீதி இறுக்கங்களை விரட்டி அடித்தது.​

ஒரே குறையாக ஜோனத்தனின் ஒட்டாத தன்மை தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருந்தது. அவனது விலகல் அவளைப் பெரிதும் தாக்கியது.​

அங்குச் சென்றதில் இருந்து முற்றும் முழுதாக வேறு ஒரு ஜோனத்தனைக் கண்டாள்.​

பள்ளி படிக்கும் சிறுவன் விடுமுறைக்கு பாட்டி வீட்டிற்கு வந்தது போன்ற குதூகலத்துடன், தன் மகளையும் கூட்டிக் கொண்டு, சுற்றித் திரிந்தான்.​

அங்கு வேலை செய்யும் பெண்களோடு சரிக்குச் சரியாக அவன் பற்கள் அத்தனையும் காட்டிச் சிரித்து மகிழ்வதைக் கண்டவளுக்கு, அத்தனை பொறாமை வந்தது. ஓடிப் போய் அவனது சட்டையை பிடித்து உலுக்கி, ‘என்னைத் தவிர வேற யார்கிட்டேயும் இப்படிக் கன்னக்குழி அழகைக் காட்டிச் சிரிப்பியா? சிரிப்பியா?’ என்று உலுக்க வேண்டும் போல கோபம் வந்தது.​

‘என்னிடம் இப்படிச் சிரித்துப் பேசவில்லையே?’ என்ற ஏக்கம் அலையென பொங்கியது.​

அந்தப் பண்ணையைச் சுற்றி வர பஃக்கி(buggy) என்று அழைக்கப்படும் பேட்டரி காரில் காலையில் அவள் துயில் கலைந்து எழும் முன்பே மகளுடன் கிளம்பி விடுவான். திரும்பி வரும் போது, கைக் கொள்ளாது பழங்களை அள்ளிக் கொண்டு, மகளுடன் சேர்ந்து குழந்தையோடு குழந்தையாகக் கிளுக்கிச் சிரித்தபடி வருவான்.​

“ஏன் ஜோன்.. காயத்ரியையும் கூட்டிட்டுப் போய் இருக்கலாமே?” என்று ஸோஃபியின் கேள்விக்கு,​

“மேடம், என் கூட நான் கூப்பிடும் இடத்துக்கு எல்லாம் வர மாட்டாங்க” என்று அவளுக்கு மட்டும் புரியும்படி பூடகமாகச் சொல்லிக் கண்ணடித்து விட்டுத் தண்ணீர் குடிக்கத் தொடங்கினான்.​

அவனோடு எல்லைகள் கடந்து, அவனது கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் காதல் உலகில், அவனோடு செம்புலம் பெயர்ந்த நீர் போல கலக்க மறுப்பதை எப்படிச் சொல்கிறான் பார்! என்று அவன் சொன்னதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டவளின் முகம் சிவந்தது.​

“அவ அப்படி எல்லாம் சொல்ல மாட்டா. அப்படியே சொன்னாலும் அவ உன்னோட பொண்டாட்டி! கட்டித் தூக்கிட்டுப் போக உனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. உங்க அப்பப்பா சாமர்த்தியம் உனக்கு இல்லை. நீ ஸ்கேல்பல்ஸ் (அறுவை சிகிச்சை செய்யப் பயன்படுத்தும் கத்தி) பிடிக்கத்தான் லாயக்குடா கொச்சு மோனே!” என்றார் ஸோஃபி நக்கலாக.​

அதில் தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டு இருந்தவனுக்குப் புரையேற, கிண்கிணி நாதமாக வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிக்கத் தொடங்கிய மனைவியை முறைக்க முயன்று முடியாமல், அந்த அழகிய சிரிப்பைக் கண்ணெடுக்காது பார்த்திருந்தான் நிவியின் ஜோ.​

அந்தப் பார்வையில் ஏக்கமும் கலந்து இருந்ததை அந்த முதியவர் நொடியில் புரிந்து கொண்டார்.​

நிவியின் மனது தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்தது. ஒரே ஒரு மெல்லிய இழையில் அவளது தயக்கங்கள் ஊசலாடிக் கொண்டு இருப்பது புரிந்தது.​

அவளிடம் பேச வேண்டியது அவசியம் என்று உணர்ந்தவர், மறுநாள் அவளை அந்தப் பண்ணையின் பின்பகுதியில் அவர்கள் நடத்தும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் காப்பகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.​

அது காப்பகம் என்று சொல்வதை விட சுய உதவிக்குழு என்றும் அழைக்கலாம். அங்கு இருக்கும் பெண்மணிகள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உறவால் இன்றி உணர்வால் பிணைந்தவர்கள்.​

ஒவ்வொருவருக்கு பின்னும் ஒரு கண்ணீர் கதை இருந்தது.​

வரிசையாக ஒவ்வொருவராக அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு வந்தார் ஸோஃபி.​

கடைசியாக ஜெனிஃபரிடம் வந்த போது காயத்ரியைத் தாவி வந்து அணைத்துக் கொண்டாள் ஜெனி.​

ஜோனத்தனின் உற்ற தோழி! அவனது குட்டித் தங்கை என்று கூடச் சொல்லலாம். இவள் தான் தனது தந்தையால் பதினான்கு வயதில் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டு, கர்ப்பம் அடைந்து, அதை அழிக்க முயன்று உயிருக்குப் போராடியவள். அவளைக் காப்பாற்றி இங்கு அழைத்து வந்தது ஜோனத்தனின் தாத்தா. இப்போது ஜெனி ஒரு புகழ் பெற்ற வழக்கறிஞர்.​

அடுத்த மாதம் அவளது காதலனைத் திருமணம் செய்ய இருக்கிறாள் என்று தெரிந்து, முதலில் அவளைப் பார்த்துக் கலங்கிய காயத்ரி, பின் அவளது நல்வாழ்வுக்காக மகிழ்ந்தாள்.​

ஆரம்பக்கட்ட அறிமுகங்கள் யாவும் முடிந்து காயத்ரியிடம் படபடவென்று பேசத் தொடங்கினாள் ஜெனி. அவளுக்கு ஜோனத்தனின் காதல் மீது முன்பு இருந்தே எக்கச்சக்க பிரமிப்பு! அதனால் அவனைப் பற்றித் தங்கு தடையின்றி ஆங்கிலத்தில் கூறத் தொடங்கினாள்.​

“நாலு வருடத்துக்கு முன் ஜோனத்தன் இருந்த நிலை இப்போ நினைத்தாலும் மனது கலங்கும். துருதுருப்பான ஜோனத்தன் ஜீவன் இழந்து, போதை மருந்து எடுக்கத் தொடங்கி, அழிவை நோக்கிப் போகும் போது, நல்ல மருத்துவன் இப்படிச் சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறானே என்று வருத்தமாக இருக்கும். நிவி நிவின்னு கிட்டத்தட்ட பைத்தியக்காரனைப் போலச் சுத்திட்டு இருந்தான்” என்றவள் சற்றுத் தயக்கத்துடன்,​

“எனக்கு உங்கள் மீது அத்தனை கோபம். அது எப்படி இப்படி ஒரு காதலனை விட்டுட்டுப் போகலாம்ன்னு. சாரி!” என்று மன்னிப்பு வேண்டியவள் தொடர்ந்து,​

“குறுகிய காலம்.. அதனால் ரீஹெபிலிடேஷன் சென்டர் போகும் அளவுக்கு அடிக்ட் ஆகலை. ஆனால் விரைவில் அப்படி ஆக வாய்ப்பு இருந்தது. அப்படி எதுவும் ஆச்சுன்னா அவரோட கேரியர்க்கு கரும்புள்ளி ஆகிடும். என்ன செய்யன்னு தெரியாமல் ஒரே ஒரு கேள்வி தான் கேட்டேன். என்றைக்காவது உன் நிவி வாழ்க்கையில் சந்தோஷமா குழந்தை கணவன்னு வாழும் போது, நீ இப்படி அழிஞ்சு போனதைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரிய வந்தால் தாங்குவாளான்னு?அதுக்கு அப்புறம் அவ வாழ்க்கை நல்லா இருக்குமான்னு.. அன்றைக்கு போதை பொருளைக் கீழே போட்டவன் தான். இன்னைக்கு உங்களையே அவன் கைப்பிடித்து இருப்பது மகிழ்ச்சி! வாழ்த்துக்கள் சகோதரி!” என்று அவள் ஆங்கிலத்தில் கூறக் கேட்டு கண்கள் கலங்கித் தளும்பியது.​

இதே எண்ணம் தானே, அவளைத் தற்கொலையைத் தவிர்த்து வாழத் தூண்டியது!​

வாய் வார்த்தையாக நன்றி என்ற வார்த்தையை கூடக் கூற முடியாத அளவுக்கு நெஞ்சம் விம்மி தணிய, ஜெனியை ஆரத்தழுவி விடைபெற்றாள்.​

அவளது கண்கள் கலங்கித் தளும்பி இருந்தது கண்டு,​

“இங்கே இந்தக் கல் இருக்கையில் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துட்டுப் போகலாம்டா” என்றார் ஸோஃபி​

அமர்ந்ததும் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு,​

“நீ பழசை விட்டு வெளியே வந்துட்ட. ஆனால் ஜோனத்தனை சேர எதுவோ உன்னைத் தடுக்குது. அப்படித்தானே?” என்றார் கேள்வியாக. பதில் கூறாமல் அவள் மௌனமாக இருந்ததிலேயே உண்மையைத் தெரிந்து கொண்டவர்,​

“இங்கே பெண்ணின் சம்மதம் இல்லாமல் நடக்கும் இந்த மாதிரி ஈன செயல்களுக்கு பெண்களைப் பொறுப்பாக்குவது இல்லை. அதை ஒரு விபத்தா நினைச்சு கடந்து போய்டுவாங்க. பெண்ணின் யோனிக்கும் அவளோட கற்புக்கும் சம்பந்தப்படுத்தி அவளை கூனிக் குறுக வைக்கறது இல்லை. அத்தகைய தளைகள் எல்லாம் நம் நாடுகளில் தான். படிச்ச பெண்களும் இந்தத் தளைகளுக்குள் சிக்கிட்டுத் தவிக்கறது தான் கஷ்டமா இருக்கு. மருத்துவம் படிச்ச நீயுமா காயு அப்படி?” என்றார் ஆதங்கமாக.​

என்ன செல்வாள் அவள்? அந்த மாதிரி பத்தாம்பசலித்தனமான எண்ணங்களுடன் தானே ஜோவுடன் வாழ மறுக்கிறாள்?​

“ஜோனத்தனுக்கு வேறு பெண்ணோட நிச்சயம் ஆச்சு, தெரியும் தானே?” என்று கேட்ட நொடி அவளது முகம் வாடியது.​

“உன் வாட்டத்துக்கு அவசியமே இல்லை. அவன் கொஞ்சம் கூட விருப்பமே இல்லாமல் தான் இந்தக் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சான். அதுவும் அந்தப் பொண்ணுகிட்ட இது சும்மா பெயரளவு கல்யாணம் தான். என்றைக்கும் என் மனசு நிவிகிட்ட தான் சரணடைய துடிக்கும்ன்னு சொல்லிட்டான். அப்படியும் அந்தப் பொண்ணு இவனைக் கல்யாணம் செய்துக்கச் சம்மதிச்சா. அந்த நிச்சயதார்த்தத்திற்கு அவனை மேடை ஏற்ற நான் பட்ட பாடு, எனக்குத்தான் தெரியும்!” என்று சொன்னவர் ஒரு பெருமூச்சுடன்.​

“எனக்கே நல்லா புரிஞ்சது அப்போ தான். அவனால் உன்னைத் தவிர வேறு யாரோடும் வாழ முடியாதுன்னு. அவனது ஆசைகளும் ஏக்கங்களும் முற்றுப் பெறும் இடம் நீ மட்டும் தான்!!” என்று அவர் பேச பேச, கண்கள் கலங்கக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு ஆழிப் பேரலையாக அவனது காதல் அவளைச் சுருட்டியது.​

“அவனோட காதலுக்கு எப்படி நியாயம் செய்யப் போற காயு?” என்று அவர் கேட்ட கேள்விக்கு, மிச்சம் மீதி ஒட்டிக் கொண்டு இருந்த தயக்கங்களை களைந்து, ஒருமுறை வாழ்ந்து பார்த்தால் தான் என்ன? என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.​

அவரைக் கண்கள் கலங்கப் பார்த்தாலும் இப்போது முகத்தில் ஒரு தெளிவு வந்திருந்தது. அதனால் முகத்தில் ஒரு பூரண புன்னகையைப் படர விட்டவள், அந்த முதியவரின் கையைப் பிடித்து அழுத்திக் கண் மூடித் திறந்தாள்.​

அப்போது அங்கே அருகே ஜோனத்தனும், ஜான்வியும் கண்களைக் கட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்க, அவள் ஆவலோடு அங்கே பார்வையைத் திருப்பினாள்.​

“நான் வீட்டுக்குப் போறேன். நீ அவங்களோட விளையாடிட்டு வா!” என்று உள்ளே சென்றார். இவள் விளையாடிக் கொண்டு இருந்தவர்களை நெருங்கி,​

“என்னையும் விளையாடச் சேர்த்துக்கறேளா? நானும் இருந்தால் தானே அது ஹேப்பி ஃபேமிலி?” என்றாள் மெல்லிய புன்னகையுடன். கண்களில் கட்டி இருந்த துணியை விலக்கி மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தவன், மனைவியிடம் நெருங்கி, “அது நேத்திக்கி வரைக்கும்..” என்றான்.​

“அப்போ இப்போ?” என்றாள் அவன் சொல்ல வருவது புரியாமல்.​

“மம்மி மட்டும் வேண்டாமாம் என் பொண்ணுக்கு. அடுத்து ஒரு தம்பி பாப்பா, அதுக்கு அடுத்து ஒரு தங்கை பாப்பா, அதுக்கு அடுத்து மறுபடி ஒரு தம்பி பாப்பாவோட சேர்த்து வேணுமாம். அது தான் ஹேப்பி ஃபேமிலியாம்!” என்றான் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு.​

“போதுமா?” என்பது போல அவள் திகைத்துப் பார்க்கும் போதே ஜான்வி,​

“அப்பா! நானு நானு” என்று துணியை அவனது கைகளில் இருந்து பறித்துத் தனது கண்களைக் கட்டச் சொல்லிக் கேட்க, “உங்க அம்மாவையும் விளையாட்டுக்குச் சேர்த்துக்கலாம் பேபி” என்று கூறி ஜான்வியின் கண்களைக் கட்டி விட்டான்.​

குழந்தைக்கு அங்கு இங்கு என்று போக்கு காட்டி விளையாடிக் கொண்டே அங்கிருந்த செர்ரி ப்ளாசம் மரத்திற்கு அருகே வந்திருந்தனர்.​

விளையாட்டு மும்முரத்தில் அவளது நீள பாவாடை தடுக்கி விட, கீழே விழப் போனவளைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டான்.​

மேலே அணிந்திருந்த குட்டை சட்டை விலகி இருக்க, அவளது வெற்றிடையில் அவனது கரம் அழுந்தியது.​

படபடப்புடன் அவனது சட்டை காலரைப் பற்றிக் கொண்டவளின் விழிகள், அவனது விழியோடு சிக்கிக் கொண்டு கவி பாடியது. அத்தனை அருகே அவனது கண்கள் அவளை வசியம் செய்ய, கிசு கிசுப்பான குரலில், “ஜா..ஜான்வி இருக்கா. விடுங்கோ!” என்றவளின் குரலில் பொங்கி வந்த சிரிப்பை மீசைக்குள் மறைத்தவன், இரு கைகளையும் உயர்த்திக் காட்டி, “எப்போவோ விட்டாச்சு!” என்றான் கண்ணடித்து.​

அப்போது தான் உணர்ந்தாள், அவள் தான் அவனது சட்டை காலரைப் பற்றி அவனோடு பசை போட்டு ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கிறாள் என்று. நொடியில் விலகியவள், இமைகள் படபடக்க பக்கவாட்டில் முகம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனுமே அவளை இழுத்து அணைக்கத் துடித்த கரத்தை கட்டுப்படுத்தி அழுந்த தலை கோதிய போது, சட்டென்று மெலிதாகத் தொடங்கிய தூறல் வலுவான பெரும் தூறலாக மாறியது.​

மகளைக் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டு, தனது ஒவர் கோட்டை கழட்டி மகளைச் சுற்றி போர்த்தியபடி சட்டென்று வீடு நோக்கி ஓட, அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் அவள்.​

ஏனோ அந்த மழை நாளின் பின்மாலை பொழுது ஒரு வித இன்ப படபடப்பைத் தந்தது. மழையில் அவர்கள் இருவருமே மொத்தமாக நனைந்து கொண்டு தான் மாளிகைக்குத் திரும்பினர்.​

உடை மாற்றிக் கொண்டு மகளுடன் கீழ் தளத்தில் இருந்த ஹோம் தியேட்டர் அறைக்கு கார்ட்டூன் பார்க்க அவன் சென்று விட, வெதுவெதுப்பான நீரில் நேரம் செல்வது தெரியாமல், மனதில் ஒட்டி இருந்த கிலேசங்கள் யாவையும் மொத்தமாக அந்த நீரோடு நீராக கரைந்து போவது போல, நீண்ட நெடிய நேரம் குளித்து விட்டு வெளியே வந்தவள் மனதில்,​

“வானப் பறவை வாழ நினைத்தால்​

வாசல் திறக்கும் வேடந்தாங்கல்”​

என்ற பாடல் வரிகள் வலம் வந்து மென்னகை பூக்கத் தொடங்கியது.​

கொண்டு வந்த உடைகளில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த சிகப்பு வண்ண ஸ்லீவ்லெஸ் ஷார்ட் டாப்ஸ் அணிந்து, கருப்பு வண்ண ராஜஸ்தானி முழு நீள பாவாடை அணிந்து கொண்டாள். உடைக்கு ஏற்றவாறு ப்ளாக் மெட்டல் குடை ஜிமிக்கி அணிந்து, குட்டி கருப்பு வண்ண ஒட்டுப் பொட்டு வைத்துத் தன் முகத்தைப் பார்த்தவளுக்கு, தனது முகம் மாலை நேர அல்லியாகத் தெரிந்தது.​

சேறும் சகதியும் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்து போன உணர்வு!​

முகத்தில் ஏதோ ஒன்று குறைவதாகத் தோன்ற, நினைவு வந்தவளாக, அவளது கைப்பையில் இருந்த குங்குமச் சிமிழில் எடுத்து நெற்றி வகிட்டில் இடும் போது, அதே பாடலின் தொடர்ச்சியாக,​

“மஞ்சள் மணக்கும் என் நெற்றி வைத்த​

பொட்டுக்கொரு அர்த்தம் இருக்கும் உன்னாலே”​

என்ற வரிகள் மனதில் வந்து போக, கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பம் அவளுக்கே அத்தனை பிடித்தது.​

அடிக்கடி தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டு, அவ்வப்போது கண்கள் கனவில் மிதக்க, நிரந்திரமாக அழகிய புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் ஒட்டி இருக்க, வலம் வரும் மனைவியைக் கண்டு அவளது மாற்றம் ஜோனத்தனுக்கு நன்கு புரிந்தது.​

இப்போதே அவளைக் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டு எங்காவது சென்று விட மாட்டோமா? என்று ஏக்கம் கொண்டவனது இதயம் வெளியே வந்து துடித்தது.​

அந்த எட்டு வருடங்கள் காத்திருப்பை விட, இந்த சில மணிநேர காத்திருப்பு, அவனை இம்சித்தது.​

அவனது பார்வை அவளைத் தொடர, அதை அவளும் உணர்ந்தாள். அது அவளுக்கு படபடப்பை ஏற்படுத்தியது.​

சர்வ நிச்சயமாக அவளின் ஜோ எந்த விதத்திலும் அவளைக் காயப்படுத்தி விட மாட்டான் தான்! தன்னை அறியாமல் எங்கே பழைய நினைவுகள் மேலெழுந்து, ஆசையாக ஆட்கொண்டு சுகிக்கும் கணவனை ஒதுக்கித் தள்ளி விடுவோமோ என்ற பயம்!​

அத்தோடு தாம்பத்தியம் என்பது பொக்கிஷ அறை. தாள் திறந்து உள்ளே நுழைந்தால் தான் தெரியும் மறுபுறம் இருப்பது முட்களும் விஷ ஜந்துக்களுமா, அல்லது மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும் நந்தவனமா என்று..​

முந்தைய அனுபவம் கொடிய மிருகங்கள் உலா வந்த இருண்ட முட்பாதை. அந்தக் கொடிய அனுபவத்தின் மிச்சம் வடுவாக மனதில் தங்கி இருந்தது. இம்முறை கதவுக்கு மறுபுறம் இருப்பது அழகிய நந்தவனம் என்று தெள்ளத்தெளிவாக புரிந்தும், உறவை நினைத்துப் பதட்டம் எழாமல் இல்லை.​

அவளது முகத்தையே பார்த்து கொண்டு இருந்தவனுக்கு, அவளது எண்ணங்கள் போகும் பாதை அறியாமல் போகுமா?​

உணவு வேளை முடிந்து சமையல் அறையை ஒதுங்க வைத்துக் கொண்டு இருந்த கேர் டேக்கருக்கு உதவி கொண்டு இருந்தாள்.​

அவளைத் தேடிக் கொண்டு அவன் சமையல் அறைக்கு நுழைந்ததும், கேர் டேக்கர் அவனது ஒற்றைப் பார்வையில் வெளியேறினார்.​

மேடை புறமாகத் திரும்பி நின்று சுத்தம் செய்து கொண்டு இருந்தவளின் பின்னோடு சென்று, இரு புறமும் கைச் சிறையிட்டு, அவளது காதுக்கு அருகே, “ஓய்! இங்கே என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்றான் கிசுகிசுப்பான குரலில்.​

பதட்டத்தைச் சற்றுக் குறைக்க வேலையை இழுத்துப் போட்டு செய்து கொண்டு இருப்பவள் என்ன பதில் சொல்வாள்?​

பதில் பேசாது விழித்தவளைக் கண்டு, “கரையிலேயே உட்கார்ந்து இருந்தால் நீச்சல் கத்துக்க முடியாது. துணிஞ்சு தண்ணியில் குதி! உன்னை மூழ்கிப் போக விடாமல் தாங்கிப் பிடிக்கப் போறது உன்னோட ஜோ!” என்று கூறி விட்டு விலகி நடந்தான்.​

அவன் கூறிச் சென்ற சொற்கள் அத்தனை அர்த்தங்கள் பொதிந்து இருப்பதாகத் தோன்றியது அவளுக்கு. ஆழ்கடலாக இருந்தாலும் மிதப்பாகத் தன்னவன் இருக்கிறான் தன்னைக் கரை சேர்க்க என்ற திடத்தை, அவனது வார்த்தைகள், அவளது மனதில் விதைத்திருந்தது.​

அது கொடுத்த பலத்தில் மெல்ல அறைக்குள் சென்றாள்.​

அங்கே பேபி காட்டில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள் ஜான்வி. கண்கள் அந்த அரை இருளில் கணவனைத் தேட, ஜன்னல் அருகே வெளியே வான்வெளியை வெறித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.​

ஜன்னல் கதவுகள் திறந்திருக்க, காற்றில் சிகை கலைய, பக்கவாட்டில் திரும்பி நின்றிருந்ததால், இதழ் பிரியாத சிரிப்பில் ஒரு பக்க கன்னக்குழி அசரடிக்க நின்றிருந்தவனைக் கண்ட நொடி, கண்களை அழுந்த மூடியவள் மனதில் கடந்த கால கசடுகள் யாவும் கரைந்து, ‘இவன் உனக்கே உனக்கானவன்! இவனது காதல் காணக் கிடைக்காதது. ஒரே ஒரு முறை அவனுடன் கலந்து அவனது காதலை அனுபவித்து மடிந்தாலும் போதும்!’ என்ற எண்ணம் உந்தித் தள்ளியது.​

தயக்கங்களை உடைத்து ஓடிப் போய் பின்புறம் இருந்து அணைத்துக் கொண்டாள்.​

ஒரு கை அவனது இடையைச் சுற்றி ஒட்டிய வயிற்றில் படர்ந்திருக்க, வலது உள்ளங்கை வழக்கம் போல சட்டையின் விடுபட்டிருந்த பட்டன் வழியாக அவனது மார்பின் இடப்பக்கம் அவனது இதயப் பகுதியில் பதிந்து, அவனது இதயத்துடிப்பை உணர்ந்தபடி, அவனை முற்றும் முழுதாக அணைத்துக் கொண்டு நின்றாள்.​

மனைவியின் வரவை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தவன், அவள் அறைக்குள் வந்ததுமே கண்டுகொண்டான். இருந்தும், அவள் என்ன செய்யப் போகிறாள்? என்று பார்க்க ஆவல் கொண்டு அசையாது நின்றவனுக்கு, அவளாக வந்து அணைத்தது இன்ப அதிர்ச்சியைக் கொடுக்க, சற்று நேரம் கண் மூடி அந்த நிமிடத்தை உள்வாங்கி ரசித்திருந்தான்.​

பின் தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, அவளது தலையோடு முட்டி, “உன் ஜோகிட்ட வந்து சேர இத்தனை நாளாடி உனக்கு?” என்றவனின் மென் குரலில் இருந்த ஏக்கம் பெண்ணவளை உருக்கியது.​

சட்டென்று அவளை முன்னே இழுத்து, முகத்தை இரு கைகளுக்கு நடுவே பொத்தி வைத்து, “முழுசா வந்துட்டியா?” என்றான் மிச்ச மீதி தயக்கங்கள் எதுவும் இல்லையே? என்று கேட்கும் விதமாக.​

அந்த ஒற்றைக் கேள்விக்கு வார்த்தையில் பதில் கூறாது, அவனது சட்டை காலரைப் பற்றிக் கொண்டு அவனது மார்பில் ஆழ புதைந்து, செயலில் உணர்த்தினாள்.​

அத்தனை வருடங்கள் ஏங்கித் தவித்த தவிப்பு , பட்ட துன்பம், சிந்திய கண்ணீர் அனைத்தும் மாயமானது அந்த ஒற்றை நொடியில். உடம்பில் உள்ள எலும்புகள் அனைத்தும் வெடித்து சிதறியது போல வலியில் துடித்து, தாய் தன் மகவை உலகிற்குக் கொண்டு வரும் அந்த முதல் நொடி தோன்றும் பரமசுகத்தை ஒத்த நிறைவைத் தந்தது அந்த ஒற்றை அணைப்பு.​

அடுத்த நொடி அவளது கால்கள் அந்தரத்தில் மிதக்க, குழந்தையை ஏந்துவது போல அவளைக் கைகளில் அள்ளி இருந்தான்.​

இனி வாய் வார்த்தையாக அவனுக்கு அவளது சம்மதம் தேவை இருக்கவில்லை. அவளை மஞ்சத்தில் விட்ட நொடி, அறையில் சற்றுத் தள்ளி உறங்கிக் கொண்டு இருக்கும் மகளைப் பார்த்தவன், அருகே சென்று, நடுவே இருந்த திரையை இழுத்து விட்டு மீண்டும் மனைவியிடம் நெருங்கினான்.​

அவன் எட்டு வைத்து வந்த ஒவ்வொரு அடியும் மனதில் மத்தளம் கொட்ட, பார்வையைத் தழைத்துக் கொண்டாள். அவளது அந்த மெல்லிய பயத்தை அறிந்து கொண்டவன், அருகே அமர்ந்து அவளைக் கைவளைவில் இழுத்துக் கொண்டு, “ஆர் யூ ஓகேடி?” என்றான் மிக மிக மென்மையாக.​

“ஆம்” என்பது அவள் போல் தலையை மட்டும் ஆட்ட, அவளது மொத்த கூந்தலையும் இறுக்கமாகப் பிணைத்து வைத்திருந்த க்ளிப்பை அவன் அகற்றியதும், கார்மேகம் பொழிந்தது போல தோள் வரை வந்து தழுவியது அடர்ந்த கார் கூந்தல்.​

முகத்தில் மோதிய கூந்தலை ஒதுக்கி ஒற்றைக் கன்னத்தை பற்றியவன், “உன் ஜோ உன்னை ஹர்ட் பண்ணுவேனா நிவிமா?” என்றான் அவளது பயத்தைக் கண்டு.​

“இல்லை” என்று மறுத்து அதற்கும் தலை அசைத்தவளின் காதில் ஆடிய ஜிமிக்கியில் முதல் அச்சாரத்தைப் பதித்து, அத்தனை நேரம் அவள் காதை அலங்கரித்தது போதும் எனும் விதமாக, அதைக் களைந்து அருகே வைத்தான்.​

நெற்றி வகிட்டில் வைத்த குங்குமம் தொடங்கிய பார்வை அவளது கூர் நாசியை கடந்து இதழில் நிலை பெற, அடுத்த நொடி, அதை மொத்தமாக இதழ் பூட்டு பூட்டி கொள்ளையிட தொடங்கி இருந்தான்.​

காதலின் இனிமையை அவனும் உணர்ந்து, அவளையும் உணர வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அச்சங்கள் கடந்து, நாணம் களைந்து, அவளது தேவையை அவனிடம் உணர்த்த வைத்தான்.​

கண்களை இறுக மூடி அவன் தோள் வளைவில் முகம் புதைத்தவளின் முகம் விலக்கி, “லுக் இன் டு மை ஐஸ் பேபி!” என்று அவனது பார்வையோடு அவளது பார்வையை கட்டிப் போட்டுக் காதல் செய்தான்.​

இது உடல்களின் உரசல் மட்டும் என்றால், வெறும் காமத்தின் வடிகாலாக, அவள் அனுபவித்த எத்தனையோ துன்பமிகு இரவுகளுள் அதுவும் ஒன்றாக மாறி இருக்கும்.​

ஆனால் அது ஆன்மாவைத் தீண்டி, அவளது உணர்வுகளோடு தனது உணர்வுகளைக் கலக்கும் கூடலாகிப் போனதால், பூரணத்துவம் பெற்றது அந்த அழகிய முயக்கம்.​

“ஜோ” என்ற அவளது ஒவ்வொரு அழைப்புக்கும், “நிவி” என்ற அவனது அழைப்போடு சேர்ந்த அச்சாரத்தைத் தந்தவன், பதிலுக்கு அவளையே பரிசாக எடுத்துக் கொண்டான்.​

உடையின் தடைகள் நீங்கி, நெற்றியில் இருந்து காதின் ஓரம் வழிந்த வியர்வை அமுதமாக மாற, செல்ல சீண்டல்கள் சிருங்கார நாதம் இசைக்க, ஆனந்த லகரியாக முகிழ்த்தது அந்தக் காதல் புணர்ச்சி.​

எட்டு வருட காத்திருப்பு கரை உடைத்த வேளை, பொங்கிப் பெருகும் காட்டருவி மலை அரசி மடியில் பிறந்து, நில மகள் கையில் தவழ்ந்து, காடு மேடுதனில் சீறிப் பாய்ந்து, கடலரசனை சேர்வது போல, கண்களின் கண்ணீர் கரையுடைக்க, அவளது மார்பின் மத்தியில் முகம் புதைத்து, தனது முப்பத்தியோரு வயது பிரம்மச்சர்யத்தை அவளிடம் கொள்ளைக் காதலுடன் இழந்தான்.​

ஆம்! அன்று பல பெண்களிடம் தன்னை இழந்ததாகக் கூறியது அவளுக்காக அவன் சொன்ன பொய். தனக்கு அவள் தகுதி இல்லை என்று மனம் குமைந்து துடிப்பது பொறுக்காமல், அவன் சொன்ன பொய். அவனா சொல்வான்? அது உண்மை இல்லை என்று அவளிடம்! என்றுமே அந்த எண்ணம் அவனுக்கு வரப் போவது இல்லை.​

அவளை இனி கண்ணீர் சிந்த தடை விதித்தவன், அந்தத் தடை எனக்கில்லை என்பது போல அவளை அணைத்துக் கொண்டு, அவள் மார்பில் அவன் சிந்திய கண்ணீர் துளி அவனது காதலின் உச்சம்!​

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு அவளது காதலை ஜெயம் கொண்டது பெரிய விஷயமே இல்லை. இப்போது அவளை அவளது கூட்டுக்குள் இருந்து வெளிக்கொண்டு வந்து அவளுடன் வாழ்ந்து விட்டான் என்ற நிறைவு அது! வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது! அந்த நிறைவு கொடுத்த கண்ணீர் அது!​

அத்தனை நேரம் தனது கண்களை சிமிட்டி கண்ணீரை விரட்டிக் கொண்டு இருந்தவள், தனது மார்பின் மத்தியில் அவளவனின் கண்ணீரின் ஈரம் உணர்ந்து, இரு கையால் அவனது பிடரியைப் பற்றி, மேலும் தன்னுள் புதைத்துக் கொண்டாள்.​

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் தன்னிலை அடைந்தது உணர்ந்து, அவனது முடியை கொத்தாக பற்றி அவளது முகம் பார்க்கச் செய்தவள், அவனது நெற்றி வியர்வையையும், கன்னத்தின் ஓரம் வழிந்திருந்த கண்ணீரையும் துடைத்துக் கொண்டே, “ஏன் என்கிட்ட பொய் சொன்னேள்?” என்றாள் கரகரத்த குரலில்.​

அவனுக்கு அந்த நொடி அவர்கள் இருவரைத் தவிர உலகமே மறந்திருக்க, அவள் எதைப் பற்றிக் கேட்கிறாள் என்று புரியாது விழித்தவன், “நா...நான் பொய்யா? இல்லையே?” என்று தடுமாறினான். அவனுக்கு அப்போதும் புரியவில்லை.​

“ஹும்! அதான் என்னைப் பிரிஞ்சு வேற பொண்ணுகிட்ட போனேன்னு சொன்னது பொய்!” என்றாள் ஆணித்தரமாக.​

விழிகள் தெறிக்க அவளைப் பார்த்தவனின் பார்வை ‘எப்படித் தெரியும்?’ என்று கேளாமல் கேட்டது.​

அவனது இரு பக்க மீசையின் நுனியை முறுக்கி விட்டபடி, “நிவி பித்துப் பிடிச்ச ஜோவோட பார்வை கூட வேற பொண்ணைப் பார்க்காது. அப்புறம் எப்படி மற்றது எல்லாம்?” என்று கேட்டவளின் குரலில் தன்னவனை நினைத்துப் பெருமையோடு காதலும் டன்டன்னாகப் பொங்கி வழிந்தது.​

ஒரு அழகிய வெட்கப் புன்னகையுடன், “அவ்ளோ அப்பட்டமாவா தெரியுது?” என்றான்.​

அவனது கன்னக்குழியில் ஒற்றை விரல் வைத்துத் தீண்டியவள், “அதில் உங்களுக்குச் சந்தேகம் வேறயா?” என்க, அதே புன்னகையுடன் மீண்டும் அவளிடம் அடைக்கலம் புக, மனம் கொள்ளா மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.​

அத்தியாயம்-30​

அதன் பின் கடந்து போன ஒரு மாதமும் இனிமையான இல்லறத்தில் மூழ்கி முத்துக் குளிக்க, இத்தாலியை மனைவி மகளுடன் சுற்றி வந்தான்.​

வாடிகன் தேவாலயம், காதலின் நகரமாகக் கருதப்படும் வெனிஸ் நகரம், பைசா சாய்ந்த கோபுரம் என்று நிதானமாக நாட்களை அள்ள அள்ளக் குறையாத மகிழ்வுடன் கழித்து விட்டு, மீண்டும் வின்சியில் கடைசி பத்து நாட்கள் ஸோஃபியுடன் கழித்து விட்டு, இந்தியா திரும்ப திட்டமிட்டு இருந்தனர்.​

“ஜோ! ப்ளீஸ்! ரொம்ப நேரம் ஆச்சு. பாட்டி தப்பா நினைச்சுக்கப் போறா. ஜானு தேடுவா. என் ட்ரெஸ் கொடுங்கோ ப்ளீஸ்!” என்றவளைச் சுவற்றில் சாய்த்து இரு புறமும் கை ஊன்றி சிறை செய்திருந்தான் அவளின் காதல் கள்வன்.​

முழங்கால் வரை நீண்ட பூத்துவாலையை மார்பின் மத்தியில் முடிச்சிட்டு இருந்தாள். ஈரக்கூந்தலில் இருந்து சிந்திய நீர் துளி வெற்றுத் தோளில் பட்டுத் தெறிக்க, முன்னால் வந்து விழுந்திருந்த கொத்து முடியை விரலில் சுருட்டி அருகே இழுத்தவன்,​

“நான் கேட்கறதைச் சொல்லிட்டு உன் ட்ரெஸ்சை வாங்கிட்டுப் போய்ட்டே இருக்கலாம் டார்லிங்!” என்றவனைப் பார்த்து முறைத்தாள் அவள்.​

“அது ஒன்னும் கத்துக்கலை. சும்மா குட்டி குட்டி வார்த்தை தான்” என்றவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து,​

“பொய் சொல்ற இந்த வாய்க்குத் தண்டனை..” என்று இழுக்கும் போதே வாயை மூடிக் கொண்டு,​

“வேணாம் வேணாம்.. ஏற்கனவே கொடுத்த பனிஷ்மென்ட்லயே எரியறது” எனவும், அவளது கையை விலக்கி மெலிதாகக் கன்றி தடித்து இருந்த இதழ்களை வருடியவன், “சாரிடி! காண்ட் ஹெல்ப் இட்!” என்றான் கண் சிமிட்டி.​

“ரௌடி! ரௌடி!” என்று அவனது தோளில் சில பல அடிகள் வைக்க, விருது வாங்குவதைப் போலச் சிரித்துக் கொண்டு நின்றவன், மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டான்.​

“ஸோஃபிகிட்ட மலையாளத்தில் என்ன கத்துகிட்ட? சொன்னால் விடுவேன். இல்லை அடுத்த ரவுண்ட் குளியலுக்கு ரெடி ஆகு!” என்றதும் முகம் சிவந்தவள்,​

“அது.. நான் கேட்டதுக்கு நீங்க சரின்னு சொன்னா தான் நான் சொல்லுவேன். சரின்னு சொல்லுங்கோ ப்ளீஸ்!” என்றாள் அவனது சட்டை பட்டனைத் திருகி கொண்டு.​

அதில் அவளது நெற்றியோடு நெற்றி முட்டி இன்னும் நெருங்கி நின்றவன், “உன்னை அம்மா ஆகக்கறது எனக்குப் பெரிய டாஸ்க் இல்லைடி. ஐ வுட் லவ் டூ!” என்றவன் அவளது மார்பின் மத்தியில் தவழ்ந்த தாலி சரடைத் தூக்கிக் காட்டியவன்,​

“இதோ! இதை உன் கழுத்தில் கட்டும் போது, இதே மாதிரி உன் கழுத்தில் ஸ்டெதஸ்கோப் போட்டுப் பார்க்கணும்ன்னு ஆசைப்பட்டேன்டா. நம்ம காதலால நீ படிப்பை இழந்ததா இருக்க வேண்டாம். காலம் பூரா அந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் என்னைக் கொல்லும்” என்றான்.​

ஏற்கனவே அவள் பட்ட கஷ்டங்கள் யாவும் தன்னால் தான் என்று அவனது நெஞ்சில் நெருஞ்சியாகக் குத்திக் கொண்டு இருக்கிறது. அதோடு இதுவும் சேர வேண்டாம் என்று நினைத்தான்.​

“ நீ ஹவுஸ் சர்ஜன் முடி! நம்ம அடுத்த ஜூனியர் ரெடி பண்ணலாம். குழந்தை பிறந்து நான் பார்த்துக்கறேன். நீ மேல படி!” என்றான்.​

அவளது முகம் சுருங்கியே இருக்கவும், அவளது நாடியை ஒற்றை விரல் கொண்டு உயர்த்தி,​

“ப்ளீஸ்டி! எனக்காக..” என்றான் கொஞ்சலாக.​

அதற்கு மேல் மறுத்துக் கூற விரும்பாமல்,​

“சரி! அப்போ படிக்கிறேன். ஆனால் மலையாளத்தில் என்ன கத்துண்டேன்னு பாப்பா வரும் போது தான் சொல்லுவேன்” என்று பேரம் பேசினாள்.​

ஆம்! அவனுடன் வாழ ஆரம்பித்ததுமே, அவனது அச்சாக குழந்தை ஒன்று வேண்டும் என்று அவள் ஏங்கத் தொடங்க, அவனோ அவளது விடுபட்ட படிப்பைத் தொடர வைத்து விட வேண்டும் என்று பேராவல் கொண்டான்.​

“சரி! அப்போவே சொல்லு. நான் காத்துட்டு இருக்கேன். ஆனால் இப்போ நீ என் ஆசைக்குச் சரின்னு சொன்னதுக்கு இந்தியா போனதும் பெருசா ஒரு சர்ப்ரைஸ் தரேன்” என்றான் பூடகமாக.​

அதற்குள் அறைக்கு வெளியே அவர்களின் பெண்ணரசியின் குரல் கேட்க, மனைவியை ஒரு முறை இறுக அணைத்து விட்டு மகளிடம் ஓடினான்.​

இதோ! இந்தியா வந்து ஒரு வாரம் ஆயிற்று. மருத்துவ ரீதியாக அவள் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாள் என்ற சான்றிதழுடன், விட்ட படிப்பைத் தொடர ஆயத்தம் செய்தான். ஜான்விக்கும் வார்த்தைகள் வர ஆரம்பித்து இருந்ததால் அவளைப் பள்ளியில் சேர்த்து விட்டான்.​

“இப்போ எங்கே கூட்டிண்டு போயிண்டு இருக்கேள் நீங்க?” என்ற காயத்ரியைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்தவன்,​

“என் ஆசைப்படி நீ படிப்பை முடிக்க சம்மதிச்சு இருக்க. ரொம்ப ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. அதோட எனக்கு ரொம்பப் பெரிய கடமை ஒன்னு இருக்கு. அதான் அன்னைக்கு வின்சியில் நான் சொன்ன சர்ப்ரைஸ். அங்கே போனால் நீயே தெரிஞ்சுப்ப!” என்று ஒரு மருத்துவமனை முன் வண்டியை நிறுத்தியவன், அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.​

‘இங்கே ஏன்?’ என்று யோசித்துக் கொண்டே வந்தவளை வசதி படைத்த நோயாளிகள் இருவர் தங்கும் தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.​

என்னவென்று புரியாத குழப்பத்தில் அவனது கைப் பிடித்து உள்ளே சென்றவள், அங்குக் கட்டிலில் படுத்த படுக்கையாகக் கிடந்த உருவத்தைக் கண்டு நடுங்கி, ஜோனத்தனின் கை வளைவில் புகுந்து கொண்டாள்.​

அவளது கண்கள் கலங்கியது. ஆனால் இம்முறை துக்கத்தால் அல்லாது கோபத்தால்.​

அவனை உறுத்து விழித்துக் கொண்டு துச்சமாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த மனைவியை அணைத்துக் கொண்டு நின்றவன்,​

“இவன் தானே பேபி அந்தக் கேடு கெட்ட சமீர்? இவனைப் பார்த்துத் தானே அன்றைக்கு ஹோட்டல் லாபியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்த? இவனால தானே டார்லிங் தற்கொலை செஞ்சுக்க அந்த ஆக்சிடெண்ட் செய்த?” என்று ஒவ்வொரு கேள்வியைக் கேட்கும் போதும், மனைவியை அணைத்திருந்த கைகளில் அழுத்தம் கூடி, சமீரைத் துண்டமாக வெட்டி போடும் வெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.​

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, “ஆம்” என்று தலை அசைத்தவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான் அவளவன்.​

காயத்ரியை அங்கு எதிர்பார்க்கவில்லை சமீர். ஆதலால் அப்பட்டமான அதிர்ச்சியுடன் அவன் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க,​

“இனி இது ஒரு உயிருள்ள ஜடம்!” என்றான் ஜோனத்தன் ஏளனமாக.​

“உனக்கு ஆக்சிடெண்ட் ஆன அதே இடம்! அதே மாதிரி ஒரு டேங்கர் லாரி!” என்று கூறிக் கொண்டு வந்தவன்,​

“விஷ்ஷ்ஷ்க்” என்று மோதுவது போல பாவனை செய்து,​

“ஒரு தட்டு தட்ட சொன்னோம். கச்சிதமா தட்டிட்டாங்க. இவனைத் தூக்கிட்டு வந்து இந்த ஹாஸ்பிட்டல்ல போட்டாங்களா, இங்கே சீஃப் டாக்டர் நம்ம பய தான். அழகா முக்கியமான நரம்பு ஒன்னை கட் பண்ணி விட்டுட்டான். அப்புறம் என்ன? இனி இடுப்புக்குக் கீழே உணர்ச்சியே இருக்காது. எல்லாத்துக்கும் அடுத்தவங்க துணை வேணும். குறிப்பா இனி சொந்தப் பொண்டாட்டிகிட்ட கூடப் போக முடியாது” என்று கூறிக் கொண்டு வந்தவன் சற்று யோசித்து,​

“அடடா! பொண்டாட்டின்னு சொன்னதும் தான் நியாபகம் வருது. எங்கே உன் சொப்பன சுந்தரி? உன் கூட அவளும் தானே இருந்தா அந்த கார்ல?” என்று வினவியவன் அடுத்த படுக்கையைப் பார்க்க, அங்கு ஒரு புறம் முகம் முழுதும் சிதைந்து ஒற்றைக் காலை இழந்து, அதிர்ந்து போய்ப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் ஆதிரா.​

“உ..உன்னைச் சும்மா விட மாட்டேன். எங்களை இப்படிப் பண்ணிட்டியே? நான் கேஸ் போடுவேன்” என்று அவர்கள் கத்த துவங்க,​

“அடச்சே! நிறுத்து! சுப்ரீம் கோர்ட்டுக்குப் போனால் கூட உன்னால் ஒன்னும் பண்ண முடியாது. நான் நினைச்சா உன்னை இருந்த தடம் தெரியாமல் செய்ய முடியும். என் உயிரையே கதற வச்சு இருக்க நீ! அவளைத் தற்கொலை வரை கொண்டு போய் இருக்க. உன்னை எல்லாம் சும்மா விட்டுட்டா அப்புறம் நான் என்ன நல்ல காதலன்? அவளோட கண்ணீருக்குக் காரணமா இருந்த ஒவ்வொருத்தரையும் நான் செதில் செதிலா சிதைக்கணும். அந்த நாய் ஜஸ்ட்டு மிஸ்! அதுவா செத்துப் போச்சு. ச்சை!” என்றவன், அவர்களைக் கேவலமாக ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, அவர்களது கத்தலை காதில் வாங்காது, ஆத்திரத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த மனைவியை அணைத்தபடி காருக்கு வந்து சேர்ந்தான்.​

வந்த நொடி அவனைப் பாய்ந்து கட்டிக் கொண்டவள், அவனது முகம் முழுதும் முத்த மழை பொழிந்தாள், முத்தத்தின் இடைவெளியில், “ஐ லவ் யூ ஜோ!” என்று விடாமல் கூறியபடி, அவன் மார்பில் விழுந்து, “இன்னிக்கு மட்டும் அழுதுக்கவா?” என்று கேட்டாள் அவனை மேல் பார்வை பார்த்து.​

அதில் அவனது முகம் கசங்கியது. அவளுக்குத் தெரியும், ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே அவளது கண்களில் நீரை கண்டால் அவனால் தாங்க முடியாது என்று. அவனது முகம் சுருங்கியது பிடிக்காமல் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு,​

“ச...சரி சரி அழ மாட்டேன். மூஞ்சியைத் தூக்காதேங்கோ” என்றவள் ஒரு முழு நிமிடம் கண் மூடி, அதன் தாக்கத்தை விரட்டினாள். பின் சூழலைச் சற்று இதமாக்கும் பொருட்டு,​

“நான் இவ்ளோ ஐ லவ் யூ சொன்னேன். நீங்க சொல்லவே இல்லை” என்றாள்.​

முகம் முழுதும் புன்னகையுடன் அவளது இரு புற கன்னத்தையும் அழுந்த பற்றியவன்,​

“உன்னோட காதலின் ஆழம் எனக்குத் தெரியும் நிவி. அத்தனை காதலுக்கு நான் தகுதியானவனான்னு தெரியலை” என்று அவன் கூறும் போதே, அவள் அவனது இதழ்களைக் கைக் கொண்டு மூட, அதை விலக்கி விட்டு,​

“நிஜமா நிவிமா. உன்னோட காதல் முன்னாடி நான், என்னோட காதல் இது எல்லாம் ஒன்னுமே இல்லை. வெறும் வார்த்தையில் காதலிக்கிறேன்னு நான் சொல்லிட்டுப் போய்ட முடியாது. உன்னோட காதலை நீ வார்த்தையால் சொல்லி நான் தெரிஞ்சுகிட்டதை விட நானே மனசால உணர்ந்தேன். அதே மாதிரி என் நேசத்தின் ஆழத்தை நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் உன்னை உணர வைக்கணும். அதனால மிஸஸ்.ஜோனத்தன் பீ ரெடி டு ஃபீல் மை லவ்!( be ready to feel my love)” என்றான்.​

சொன்ன வார்த்தைகளை செயலிலும் காட்டினான்.​

அதன் பின் துன்ப கடலில் மூழ்கிய நாட்கள் முற்பிறவி போல மறைந்து மறந்தே போனது.​

தன்னிடம் உயிராக இருக்கும் அன்பு மகள், காதல் மனைவி! இதை விட வேறு என்ன வேண்டும் அவனது சந்தோஷத்திற்கு?​

அவனது மகிழ்ச்சி அவளிடமும் அப்படியே பிரதிபலித்தது.​

ஒரு வருடம் நொடியில் ஓடி மறைந்து, அவள் எம்பிபிஎஸ் படித்துப் பட்டம் வாங்கி இருந்தாள்.​

ஸ்வேதாவும் இப்போது ஸேவ் லைஃப் மருத்துவமனையிலேயே வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தாள்.​

“மச்சி! சாப்பாடே கண்ல காட்ட மாட்டேங்கறா மச்சி. சாலட்(salad) போட்டு உயிரை வாங்குறா. நான் என்ன ஆடா மாடா? இலை தழை சாப்பிட வச்சு கொல்றாளே!” என்று ஜோனத்தனிடம் புகார் வாசிப்பான் ரஞ்சித்.​

“அவர் கார்டியாக் சர்ஜன். அதனால சாப்பாட்டு விஷயத்தில் நான் சொல்றது தான் சரின்னு சொல்லுவார்” என்று அவள் மல்லுக்கு நிற்பாள்.​

“அவன் காலேஜ் படிக்கும் போது இருந்த மாதிரி இல்லாமல் இப்போ டயட் கான்ஷியஸா தானே இருக்கான்? தினம் ஏன் சாலட்? பாவம் அவன்!” என்று நண்பனுக்குப் பரிந்து கொண்டு வரும் ஜோனத்தனை முறைக்க முடியாது, ரஞ்சித்தை முறைத்து விட்டுச் செல்வாள்.​

“ஏன்டா இந்த நேரத்தில் அவளை டென்ஷன் ஆக்குற?” என்று நண்பனையும் கடிந்து கொள்ள தயங்க மாட்டான். ஆம்! ஸ்வேதா இப்போது இரண்டு மாதங்கள் தாய்மை அடைந்திருக்கிறாள்.​

அது நினைவுக்கு வந்து, உடனே பொண்டாட்டியைச் சமாதானம் செய்ய பின்னாடியே ஓடும் நண்பனை ஒரு மென்புன்னகையுடன் பார்த்திருப்பான் ஜோனத்தன்.​

ஒரு வாரம் மருத்துவ கலந்தாய்வு ஒன்றுக்கு லண்டன் சென்று விட்டு, அன்று இரவு ஏழு மணிக்குத்தான் சென்னையை அடைந்தான் ஜோனத்தன்.​

ஒரு வார காலம் மனைவி மகளை எப்போதடா பார்ப்போம்? என்று ஏங்கி இருந்தவனை, வீட்டிற்குச் சென்றதுமே முகம் முழுதும் மகிழ்ச்சி மின்ன, ஓடி வந்து அணைத்துத் தூக்கச் சொல்லி ஆரவாரம் செய்தாள் அவனது செல்ல மகள்.​

சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வந்தவன், மனைவியிடம் ஒரே ஒரு நொடி கண்களால் காதல் பேசி விட்டு, மகளுடன் அவளது பள்ளிக் கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு ஐக்கியமானான்.​

ஏதோ சொல்ல வருவதும் போவதுமாக இருந்த மனைவியைப் பார்வையால் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருந்தான். இருந்தும், தன்னை விட்டு விலகாது, தனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு தொங்கும் மகளிடமே மனது செல்ல, புன்னகையுடன் மகளுடன் விளையாடிக் கொண்டு இருந்தான்.​

இரவு உணவு வேளை முடிந்து குழந்தையை உறங்க வைக்கும் வரை ஜான்வியுடனே சுற்றித் திரிந்தவன், அதன் பின் மனைவியைத் தேடி வர, அவளோ அவர்களின் அறை அளவு பெரிய பால்கனியில், அவன் ஆசையாக வளர்த்திருந்த முல்லை பந்தலின் கீழே நின்று நிலவை ரசித்திருந்தாள்.​

பின்புறமாகச் சென்று அவளை அணைத்துக் கொண்டவன் “என்ன மேடம், இங்க வந்து நின்னுட்டு இருக்கிங்க?” என்று கேட்டுக் கொண்டே இறுக்கமாக அணைத்து, “ஐ மிஸ்ட் யூ டி!” என்றான் காதலாக.​

“ஆமாம், வந்ததுல இருந்து என்னைக் கண்டுக்கவே இல்லை. இதுல மிஸ்யூ வாம்!” என்று நொடித்துக் கொண்டாள் பெண்ணவள்.​

“நான் நியாயமானவன்டி. பகல் வேளை பூரா என் பொண்ணுகிட்ட தான் என் கவனம். ராத்திரி உன்னை மட்டும் தானே கவனிக்கிறேன்? எங்கே இல்லைன்னு சொல்லு பார்ப்போம்!” என்று உடல் குலுங்கச் சிரித்தவனிடம் திரும்பி நின்று, அவனது தோளில் வழக்கம் போல நான்கு அடிகளை வைக்க, அவனும் சிரித்தபடி வாங்கிக் கொண்டு அவளை இழுத்துத் தனது தேடலைத் தொடங்கினான்.​

அவனது கைகளின் ஊர்வலத்தை தடுக்க முயன்று முடியாமல், அவளும் உடல் குழைய அவனது தேடலுக்குப் பதில் தர தொடங்கிய போது சட்டென்று நினைவு வந்தவளாக, அவனின் மார்பில் கை வைத்து அவனைத் தள்ளி நிறுத்தினாள். மிட்டாயைப் பிடிங்கிய குழந்தை போல விழித்துக் கொண்டு நின்றவன், “ஏன்டி?” என்றான் பரிதாபமாக.​

அதில் தன் இதழில் ஒற்றை விரல் வைத்து, “ஷ்ஷ்! லுக் இன் டு மை ஐஸ்!” என்றவள், அவனது இரு கைகளையும் பற்றிக் கொண்டு விழியோடு விழி கலந்து,​

“எண்ட தபஸின் பலனானு நீ... இது என்ஙனத்த தபஸானந்து அறிஞ்சங்ஙில் எண்ட எல்லா ஜென்மங்களிலும் நின்னை ச்சேரான் வேண்டி, அது எத்ரதோள கஷ்டமெங்கிலும் ந்யான் அது ச்செய்யும். நீ எண்ட ஜோ வானு எனிக்கு மாத்திரமானு... எண்ட எல்லாமானு லவ் யூ!”​

("நீ என் வாழ்வில் வந்தது நான் செய்த தவம். இது எந்த மாதிரி தவம்ன்னு தெரிஞ்சால் எல்லா பிறவியிலும் உன்னைச் சேர, அந்தத் தவம் எத்தனை கடுமையானதா இருந்தாலும் செய்ய தயார். நீ என் ஜோ! எனக்கு மட்டுமேயான ஜோ! ஐ லவ் யூ!") என்றாள் மலையாளத்தில்.​

அவள் பேச பேச உவகை பொங்க ரசித்திருந்தவன், “என்னடி மலையாள..” என்று தொடங்கியதும், அன்று இத்தாலியில் அவள் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.​

குழந்தை வரம் கிடைக்கும் போது அவள் கற்றுக் கொண்ட அவனது தாய் மொழியை அவனிடம் பேசுவதாக வாக்கு கொடுத்தது நினைவுக்கு வந்து, ஒரு முழு நொடி திகைத்து, மகிழ்ந்து வார்த்தைகள் மறந்து அவளது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவனின் கைகள் நீண்டு அவளது வயிற்றில் பதிய, அவனது தோள் சாய்ந்தவளை அணைத்துக் கொண்டவன், “லவ் யூ பேபி!” என்றான் ஆத்மார்த்தமாக.​

******​

ஜான்விக்கு மகிழ்ச்சி தலை கால் புரியவில்லை. போன வாரம் பிறந்த ஸ்வேதா ஆன்ட்டியின் குழந்தையைப் போல, இன்னும் மூன்றே மாதத்தில் தங்கள் வீட்டிற்கும் ஒரு குட்டி குழந்தை வரப் போவதை நினைத்துத்தான், அந்த மகிழ்ச்சி ஆரவாரம்.​

தினமும் தந்தையுடன் சேர்ந்து தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையுடன் பேசுவது, வயிற்றில் அசைவு தெரியும் போது கை வைத்து உணர்வது என்று அவளும் அவளது தந்தையும் அடிக்கும் லூட்டிகள் ஏராளம்.​

தாயின் புடவையை விலக்கி குழந்தை அசைவதைப் பார்த்து அங்கே இதழ் பதித்து மகிழ்பவள், “அப்பா! பேபிக்கு கிஸ் கொது(டு)ங்க” என்று தந்தைக்குக் கட்டளையிடுவாள். அவன் குறும்பு சிரிப்புடன் ஒற்றைப் புருவம் ஏற்றி இறக்கி மனைவியைப் பார்ப்பான்.​

அவளோ கண்களை உருட்டி, ‘குழந்தை முன்பு என்ன இது?’ என்று அவனை முறைப்பாள்.​

“குட்டிம்மா! அம்மா என்னை விட மாட்டேங்கறா” என்று பாவமாக மகளிடம் குற்றப்பத்திரிகை வாசிப்பான்.​

“அம்மா! அப்பா பாவம்!” என்று பதிலுக்குக் கண்களை உருட்டுவாள் மகள்.​

“என் பொண்ணு சொல்றது தான் எனக்கு வேத வாக்கு” என்று கூறி, அழுத்தமாக வயிற்றில் இருக்கும் மகவுக்கு முத்தம் வைக்க, அவனது பெண்ணரசி அவனது கழுத்தில் தளிர் கரம் கொண்டு அணைத்துக் கொள்வாள்.​

அன்றைக்கு ஜான்வியின் பிறந்த நாள். காலையில் நீலாங்கரையில் உள்ள தேவாலையத்திற்குச் சென்று வந்தனர்.​

மாலை காயத்ரியின் இஷ்ட தெய்வமான கபாலீஷ்வரரைக் காண அழைத்துச் சென்றான்.​

கோவிலைச் சுற்றி வரும் போது கோகிலாவின் அன்னை இவளைப் பார்த்து அன்போடு வந்து பேசினார். “எப்படிடி இருக்க குழந்தே?எத்தானாவது மாசம்?” என்றார்.​

“நான் நன்னா இருக்கேன் மாமி. இது எட்டாவது மாசம். கோகி எப்படி இருக்கா?” என்றாள் புன்னகையுடன்​

“கோகிலா அமெரிக்கால இருக்காடி” என்றவர் தொடர்ந்து,​

“உன்னைப் பிடிச்ச கஷ்ட காலம் எல்லாம் பறந்து போய்டுத்து. எப்படியோ உன் நல்ல மனசுக்கு நீ நன்னா இருப்ப. உங்க அம்மா ஆசிர்வாதம் உனக்கு எப்பவும் இருக்கும்” என்றார் உண்மை அன்போடு.​

(கோகிலாவுக்கு கூட வாசு அவளை கொடுமைப்படுத்தியதாக மட்டும் தான் தெரியும். கடைசியாக அவன் செய்த செயல் வெளியே யாருக்கும் தெரியாது.)​

“உங்க அம்மாவைப் படுத்தின பாட்டுக்குத்தான் அந்த அலமேலு இப்போ அனுபவிக்கறா. மாட்டுப்பொண்ணு துரத்தி விட்டுட்டா. பொண்ணும் வச்சுக்கலை. உன் தோப்பனாரும் சேர்த்துக்கலை. இருக்க இடம் இல்லாமல் கோவில் சத்திரத்தில் தங்கிண்டு, வரவா போறவாகிட்ட யாசகம் வாங்கிக் காலத்தை ஓட்டிண்டு இருக்கா” என்று அவர் கூற கூற கொஞ்சம் கூடப் பரிதாபம் எழவில்லை அவளுக்கு.​

தாயின் அழுது களைத்த முகம் தான் நினைவுக்கு வந்தது.​

ஒரு பெருமூச்சுடன் விடைபெற்று விலகி நடக்க, அவளுடனே ஜான்வியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்து வந்தான் ஜோனத்தன்.​

வெளியே காருக்கு அருகே நெருங்கும் போது “அம்மாடி காயு! எப்படிம்மா இருக்க?” என்ற குரலில் உடல் விறைத்து நின்றாள் காயத்ரி. கண்களில் கனலுடன் ரௌத்திரமாகத் திரும்பிய ஜோனத்தனின் கையைப் பற்றி, “கடைசியா ஒரு தடவை நான் பேசணும்” என்றவள்,​

“யார் நீங்க?” என்றாள்​

“கா..காயு! அப்பா மா..” என்றவரைப் பார்த்து விரக்தியாகச் சிரித்தவள்,​

“அப்பாங்கற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் தெரியுமா உங்களுக்கு?” என்றவளின் குரலில் அத்தனை வெறுப்பு!​

“சின்ன வயசுல அப்பா பாசத்துக்கு ஏங்கினப்போ எல்லாம், உங்க தங்கை பேச்சைக் கேட்டு, என்னைத் தள்ளி வச்சேள். அப்போ கொடுக்காத அப்பா பாசம் இப்போ எதுக்கு எனக்கு? ” என்றவள் தொடர்ந்து,​

“எங்க அம்மா என்ன பாவம் செஞ்சா? கட்டின பொண்டாட்டியைச் செருப்பா மதிச்சேள். அது கூடப் பரவாயில்லை! அந்த வெகுளி பொண்டாட்டியோட நடத்தையைப் பணயம் வச்சு உங்க சபதத்தை நிறைவேற்றிக்கும் அளவுக்கு உங்களுக்கு அகங்காரம் தலை விரித்து ஆடித்து, அப்படித்தானே? நீங்க எல்லாம் மனுஷனா?​

அந்தக் கடங்காரன் யார் என்னன்னு தெரியாமல் என்னைக் கட்டி வச்சேளே, அவன் என்ன செஞ்சான் தெரியுமா?” என்று ஆவேசமாகக் கேட்டவள்,​

“போதை மருந்து கலந்து கொடுத்து என்னை இன்னொருத்தனுக்கு... என்னை..” என்று தடுமாறினாள்.​

கேட்க கேட்கச் சேதுராமனுக்கு நெஞ்சில் சுருக்கென்று வலி எழ, திகைப்பூண்டை மிதித்தது போல அதிர்ந்து நின்றார். அவருக்குத் தன் காதில் விழுந்த செய்தியைக் கேட்டுத் தாளவில்லை. கண்களில் கண்ணீர் பெருக அதிர்ந்து நின்றார்.​

அதற்குள் மகளை அருகே இருந்த காரில் அமர வைத்து விட்டு வந்தவன், அவளது தோளை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டான்.​

அதில் சற்றுத் தெளிந்து,​

“இவர் மட்டும் இல்லைன்னா நான் செத்த இடம் புல்லு முளைச்சு இருக்கும்” என்று பேசிக் கொண்டே போக, அந்த வார்த்தையைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், “நிவி!” என்றான் அழுத்தமாக.​

“உண்மை தானே ஜோ?” என்று அவனிடம் கேட்டு விட்டு,​

“இவர்கிட்ட என்னை முன்னாடியே கொடுத்து இருந்தா, நாலு வருஷம் சித்ரவதை பட்டு இருக்க மாட்டேனோல்யோ? இந்த மனுஷன் குணத்துக்கு முன்னாடி நீங்க அசிங்கமா தோத்துப் போய்ட்டேள்” என்றாள் கோபமாக.​

“நேக்கும் உங்களுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. நீங்க செத்தால் கூட நேக்குச் சொல்லி விட வேண்டாம்ன்னு எழுதி வச்சுட்டுச் செத்துப் போய்க்கோங்கோ. நேக்கு ஸ்னான ப்ராப்தி கூட இல்லை. மொத்தமா எப்பவோ தலை முழுகிட்டேன்” என்று கூறி விட்டுத் திரும்பியவள், ஏதோ நினைவு வந்தவளாக மீண்டும் திரும்பி,​

“சுயம்புவா நானே சம்மாதிச்ச சொத்து இதுன்னு பெருமை பீத்திப்பேளோனோ, இப்போ அந்தப் பெருமையை மட்டும் கட்டிண்டு அழுங்கோ. நீங்க போனதுக்கு அப்புறம் நேக்கோ என் குழந்தேளுகோ அதில் இருந்து சல்லி பைசா கூட வாரிசுன்னு வரக் கூடாது. அப்படி வந்தால், நேரா குப்பை தொட்டிக்குத்தான் போகும் அது. என்னைப் பார்த்துக்க என் ஆத்துக்காரர் இருக்கார். இனி அப்பா - பொண்ணு உறவை சொல்லிண்டு வந்துட வேண்டாம்!” என்று அழுத்தமாகக் கம்பீரமாகக் கூறி விட்டுக் கணவன் கைப் பிடித்துத் திரும்பி நடந்தாள்.​

சேதுராமனிடம் அத்தனை நேரம் பெண் புலியாகச் சீறி விட்டு வந்தவளுக்கு, காரில் கணவன் அருகே அமர்ந்த போது உடல் நடுங்கியது கோபத்தில். இத்தனை நாட்கள் அடைத்து வைத்த கோபத்தை எல்லாம் சேதுராமனிடம் கொட்டிய பின், மிக மிக இலகுவாக உணர்ந்தாள்.​

மனது அன்னையை வெகுவாகத் தேடியது. அதை உணர்ந்து அவளை இழுத்துத் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டவன், “அழுகை வந்தால் இங்கே சாய்ந்து அழுதுக்கோ!” என்றான்.​

அதில் தலை அசைத்து, “அழுகை வருது தான். இருந்தாலும் அழ மாட்டேன்!” என்றவளின் குரல் தழுதழுத்தது.​

“அம்மா பாவம் ஜோ. அம்மா நியாபகம் வந்துடுத்து” என்றவளின் உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டவன், அமைதியாக அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தான்.​

(அன்று இரவே சேதுராமனுக்குப் பக்கவாதம் வந்து, அதைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியாமல் போக, கேட்பார் இன்றி இழுத்துக் கொண்டு இருந்தவர், கடைசியாக உயிர் பிரியும் வேளை தண்ணீர் கொடுக்க கூட நாதி இன்றி ஆதரவு அற்ற நிலையில் இறந்து போனார். அவர் மறைந்து மூன்று நாட்கள் அழுகிய நிலையில் தான் அடுத்தவர்களுக்கு விஷயம் தெரிந்தது. சம்பிரதாயங்கள் முடிந்து ஜோனத்தன் பொறுப்பெடுத்துத் தகனம் செய்தான். அவரது சொத்துக்கள் அனைத்தும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காக எழுதி வைத்து விட்டுத்தான் உயிரிழந்தார். இதைப் பற்றி எதுவுமே காயத்ரிக்குத் தெரியாமல் ஜோனத்தன் பார்த்துக் கொண்டது வேறு கதை!​

அதே போல ஜோனத்தனின் பெற்றோரிடமும், “உங்களுடைய ஸ்டேட்டஸ் தானே எப்போதும் பெரிது. கடைசி வரை அதையே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். உறவு என்பது இல்லை” என்று கூறி விட்டான். எங்கே ஜான்வியை வேறாக நடத்தி, அவளது மனதை நோகடித்து விடுவார்களோ என்ற பயத்தில், அவர்களை அவன் நெருங்க விட்டதில்லை)​

இரவு பால்கனி முல்லை பந்தலின் கீழ் இருக்கும் ஊஞ்சலில் அமர்ந்து இருந்தவள், அருகே அமர்ந்திருந்த கணவனின் தோள் வளைவில் தலை சாய்த்திருந்தாள். அவனது ஒற்றைக் கை அவளது தோளைச் சுற்றி அணைவாகப் பிடித்திருக்க, மறு கை அவளது மேடிட்ட வயிற்றை மென்மையாகத் தழுவி இருந்தது.​

“என்ன பேபி.. ஒன்னுமே பேச மாட்டேங்கற? ஏதாவது பேசுடி!” என்று அவளது மௌனம் கலைக்க முயன்றான்.​

“நிலா அழகா இருக்குல்ல ஜோ” என்று கேள்வி கேட்டவள், அவனது பதிலை எதிர்பார்க்காமல்,​

“இன்னிக்கும் அதே இருள், நிலா, முல்லை பந்தல், ஊஞ்சல், நீங்க, நான்..” என்று அவள் கூறும் போதே அதன் தொடர்ச்சியாக,​

“நம் காதல்!!” என்று அவன் முடித்தான்.​

அதில் புன்னகைத்து, “நிறைவா இருக்கு ஜோ!” என்றவள்,​

“பாட்டு பாடவா?” என்றாள்.​

“ஐ ஆம் வெய்ட்டிங் பேபி!” என்றதும்,​

“இதழோடு இதழ் சேரும் நேரம்​

இன்பங்கள் ஆறாக ஊறும்​

இதழோடு இதழ் சேரும் நேரம்​

இன்பங்கள் ஆறாக ஊறும்​

மடிமீது தலை வைத்து​

மடிமீது தலை வைத்து​

கண்ணே உன்னோடு நான்​

கதை சொல்ல வேண்டும்”​

அடுத்த வரி அவள் பாடத் தொடங்கிய நொடி அவனது இதழ்கள் அதன் இணையைச் சரணடைந்திருந்தது.​

எபிலாக்​

காயத்ரி இப்போது சென்னையின் வளர்ந்து வரும் மனோதத்துவ நிபுணர்களில் ஒருத்தி.​

எம்.பி.பி.எஸ் முடித்த கையோடு தாய்மை அடைந்து ஆர்யனைப் பெற்றெடுத்தாள். அதன் பின் ஜோனத்தன் சொன்னது போல குழந்தைகளின் பொறுப்பை பெரும்பாலும் தான் ஏற்றுக் கொண்டு, அவர்கள் படித்த கல்லூரியிலேயே அவளை மேற்படிப்பு படிக்க வைத்தான். அது முடியும் தருவாயில், மீண்டும் தாய்மை அடைந்து இரட்டையர்கள் ஜோத்சனா மற்றும் பிரஜனைப் பெற்றெடுத்தாள். குடும்பம், குழந்தைகள், மருத்துவப் பயிற்சி என்று அவளது நாட்கள் இறக்கை கட்டிப் பறந்தது.​

காயத்ரியை அச்சில் வார்த்தது போன்று பிறந்த பெண்ணரசிகள் ஜோனத்தனின் கண்மணிகளாக மாற, அச்சு அசல் ஜோனத்தனின் மறு பிம்பமாகப் பிறந்த மகன்கள், அதிலும் ஆர்யன் காயத்ரியின் செல்லமாக ஆயினர்.​

வீட்டில் மகிழ்ச்சிக்கும் ஆரவாரத்திற்கும் பஞ்சம் இன்றி கலகலக்கும்.​

ஜான்விக்குப் பதிமூன்று வயது, ஆர்யனுக்கு எட்டு மற்றும் இரட்டையர்களுக்கு நான்கு வயது.​

ஒரு மருத்துவ கலந்தாய்வுக்காகக் காயத்ரி பெங்களூர் சென்றிருக்க, குழந்தைகளின் பொறுப்பை ஜோனத்தன் ஏற்றுக் கொண்டான்.​

அனைவரையும் பள்ளியில் இறக்கி விட்டு மருத்துவமனை சென்றவனுக்கு, இரண்டு மணி நேரத்தில் பள்ளியில் இருந்து அழைப்பு வந்தது.​

என்னவோ ஏதோ என்று பதறி கொண்டு அழைப்பை ஏற்றவன் முகம் மலர்ந்தது.​

“இ..இதோ! பத்தே நிமிஷத்துல வந்துடுவேன்” என்று கூறி பள்ளிக்குச் சென்றவனைத் தாவி வந்து அணைத்துக் கொண்டாள் ஜான்வி.​

“கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கா டாக்டர். யூ ப்ளீஸ் டேக் கேர்!” என்று கூறி அனுப்பி வைத்தனர் பள்ளி நிர்வாகத்தினர்.​

மகளை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வரும் வழியில் சோர்வாக இருந்த மகளைக் கண்டு, “குட்டிம்மா! ஏன் பதட்டம்? இது எல்லா பெண்களுக்கும் வரது தானே? உனக்குத்தான் அம்மா ஏற்கனவே சொல்லிக் கொடுத்து இருக்காளே? அப்புறம் ஏன் பதட்டம்?” என்று கேட்டு அவளை இயல்புக்குக் கொண்டு வர முயன்றான்.​

ஆம்! ஜான்வி பூப்பெய்தி இருப்பதாகத் தகவல் வந்ததும் தான் போய் அழைத்துக் கொண்டு வருகிறான்.​

“நோ டாட்.. பயம் எல்லாம் இல்லை. முதல் முறை தானே, அதான் கொஞ்சம் ஒரு மாதிரி ஆய்டுச்சு. ஐ ஆம் ஓகே நௌ” என்று தெளிவாகப் பேசிய மகளின் தலை கலைத்துச் சிரித்தவன், அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, அவளுக்கான விளக்கங்கள் கொடுத்து, மனதில் மீதம் இருந்த அச்சத்தை விரட்டினான்.​

மகளுக்குப் பிடித்த உணவை சமைக்கச் சொன்னவன், தானே அவளுக்கு ஊட்டி விட்டு உறங்க வைத்த போது மதியம் கடந்திருக்க, மற்ற பிள்ளைகளும் வந்து விட்டனர். அதன் பின் கூச்சலும் கும்மாளமுமாக நேரம் கடந்தது.​

இரவு காயத்ரி வீட்டிற்குள் நுழைந்ததுமே, “அம்மா! அக்காக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு ஸ்கூல்ல இருந்து அனுப்பிட்டாங்க” என்று அனைவருக்கும் முன் குதித்துக் கொண்டு ஓடித் தாயிடம் ஒலிபரப்பினான் ஆர்யன்.​

அதில் பதறி ஜோனத்தனைப் பார்த்தவளைக் கண்கள் மூடித் திறந்து அமைதி படுத்தியவன், மற்ற பிள்ளைகளை அவர்கள் அறைக்கு அனுப்பி விட்டு, ஜான்வியைப் பார்க்கச் சென்றனர்.​

விஷயம் தெரிந்து மகளை அணைத்து உச்சி முகர்ந்த காயத்ரிக்குக் கண்கள் சற்றுக் கலங்கித்தான் போனது. எந்தத் தாய்க்கும் மிக மிக மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கக் கூடிய ஒரு விஷயம் இது. அதே வேளை அச்சத்தையும் சேர்த்தே விதைக்கும்.​

மகளின் சந்தேகங்களுக்குப் பதில் அளித்து, அவளது வலிக்கு மருந்து கொடுத்து, அனைத்தும் செய்து விட்டு அறைக்குச் சென்றவளை அணைத்துக் கொண்டான் ஜோனத்தன்.​

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், “ஜோ! நேக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா தான் இருக்கு. ஆ..ஆனாலும் மனசுல பயமும் இருக்கு. ப..பத்திரமா பார்த்துக்கணுமேன்னு” என்று கலங்கியவளின் நெற்றியோடு நெற்றி முட்டி,​

“ஜான்வியோட அப்பா ஜோனத்தன்டி! அவளை ராஜகுமாரி மாதிரி பார்த்துப்பேன். கண்ணுக்குள்ள வைச்சு ராஜகுமாரன் கையில் தான் பிடிச்சுக் கொடுப்பேன். பைத்தியம் மாதிரி கலங்காதே!” என்று கூற, புன்னகையுடன்,​

“ஜோ!” என்று அணைத்துக் கொண்டாள்.​

(அவன் சொன்ன அந்த இளவரசன் ருத்ரன் காளிங்கராயன்! தூத்துக்குடியைக் கலக்கிக் கொண்டு இருக்கும் ஆத்ரேயன் காளிங்கராயனின் மகன், ராஜ தோரணையுடன் சீறும் சிங்கமாக, அவனது பெயருக்கு ஏற்றது போல ருத்ரனாக வளர்ந்து வந்து கொண்டு இருக்கிறான் அவனின் அவளுக்காக!)​

சுபம்.​

 
No words to say Janu mam. Very Superb and mind blowing story. Niraya idathil padikirapo kan kalankinaalum yathartham ithu than. Writing also superb. "Kandipa karpu enpathu manathu sampathapatathu"
Enpathu💯. Nivi appa pola innaikum iruka than seiranga. Jo pola aankalum innaiku soolalil aboorvam than. Nivi pola peruku thali katitu manasula kathalichavana maraka mudiyama marukittu irukira penkalum ippovum iruka than seiranga. Mothathil ithu oru yatharthamana kathai. Jo and Nivi💞💞💞🌹🌹🌹Congratulations mam. 💐💐💐👍👍
 
Top