போட்டு வைத்தக் காதல் திட்டம்!
திட்டம் 1
“இங்க இங்க பாஸ் பண்ணு அர்ஜுன், ஐ அம் ஒபென், இங்க” என்று ராம் அவனது நண்பன் அர்ஜுனிடம் மூச்சிறைக்க ஓடிக்கொண்டே கூவினான்.
காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு தன் புகைச் சுவடுகளை விட்டுச் செல்லும் ‘ஜெட்’ போல வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன் முடியரசன்.
நண்பனின் குரல் கேட்டதும், தன் கால் அசைவுகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அந்த கால்பந்தை அழகாக இரு பாதங்களுக்கு நடுவே வைத்து, ஒற்றைக் கால்கொண்டு சுழற்றியவன், குதித்து அதை எட்டி உதைத்தான். கால்பந்து அவன் அடித்த இலக்கை நோக்கி இலகுவாகப் பறந்து சென்று கச்சிதமாக தரை இறங்கியது.
சுற்றி இருந்த மற்ற அனைவரும் ஓடி வந்து அர்ஜுனை தழுவிக்கொள்ள, ராம் மட்டும் ஒரு அதிருப்தி பாவத்தோடு அவனிடம் ஓடி வந்து,
“குட் டா மச்சான்” என்று அர்ஜுனின் தோளைத தட்டிக்கொடுத்தான்.
எல்லோரும் சிரித்து மகிழ, ராமின் தோரணையை கண்டுகொண்ட அர்ஜுன்
“மச்சான் நில்லுடா. என்ன கோவமா? உன்கிட்ட பாஸ் பண்ணலனு? ம்ம்?”
“ம்ம்ச்ச்ச்.. அதெல்லாம் இல்லடா விடு!”என்று கடந்து செல்ல நினைத்தவனின் வலது தோளைத் தொட்டு இழுத்தான் அர்ஜுன்.
“ப்ரோ ஐ நோ யூ! பாஸ் பண்ணலனு காண்டா? என்ன காண்டா இருந்தாலும் முகத்துக்கு நேரா காண்பிச்சுடு ப்ரொ. இந்த கேர்ள்ஸ் மாதிரி முன்னாடி சிரிச்சுட்டு மனசுக்குள்ள திட்டாத. கமான் ஸ்பிள் இட் அவுட் டியூட்” என்றான் அவனது தோரணையான ஆங்கிலத்தில். இருவரும் பேசத் துவங்கும் முன்பே ‘half-time’ என சொல்லும் விளையாட்டு இடைவேளை வந்துவிட, சுற்றி இருந்த மற்றவர்கள் கலையத் துவங்கியிருந்தனர்.
எல்லோரும் சென்றுவிட, மைதானத்தின் மையத்தை விட்டு வெளியே வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தான் ராம். அவனைப் பின் தொடர்ந்தபடியே தான் அர்ஜுன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அர்ஜுன் கூறியதில் கண்களை இறுக மூடியவன் தனது தயக்கத்தை கைவிட்டு சட்டென்று திரும்பிய ராம்,
“ஆமாம்டா காண்டு தான். அது என்னடா நீ தான் எப்பவும் சென்ட்ர் ஆஃப் அட்டராக்ஷ்னா இருக்கனுமா? ஒரு தடவ நாங்க இருக்க கூடாதா என்ன? நான் தான் சொல்றேன் இல்ல, நான் நின்ன இடத்துல இருந்து பக்கா ஷாட் எனக்கு கிடச்சுருக்கும்! பாஸ் பண்ணா என்ன உன் ‘கிங் ஆஃப் தி காலேஜ்’ கிரீடம் கீழ விழுந்துடுமா என்ன? டூ பேட் மேன்!” என்று பொங்கிவிட்டான் ராம் குல்கர்னி.
ராமின் வெள்ளை முகம் கோவத்தில் சிவப்பேறி இருப்பதைக் கண்டு பக்கென்று வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கத் துவங்கிவிட்டான் அர்ஜுன்.
“டேய் டேய்.. மரமண்ட.. ஹா ஹா நீ இன்னும் அப்படியே தான் டா இருக்க. சின்ன வயசுல பக்கதுல உக்காந்த ரம்யா உனக்கு சாக்லேட் கொடுக்காம எனக்கு கொடுத்துட்டானு காண்டான பாரு. ஹா ஹா! மடையா நீ முன்னால தான பார்த்த உன் சைட்ல பார்த்தியா, உங்கிட்ட பாஸ் பண்ணிருந்தா சைட்ல ஆபோசிட் டீமா ப்ராக்டிஸ் பண்ண துஷ்யந்த் உன் கிட்ட இருந்து பால ட்ரிபில் பண்ணி போயிருப்பான். ஹா ஹா ஹா! மண்ட கஷாயம் காண்டுல பேசுது பாரு” என்று அர்ஜுனின் சிரிப்பு மேலும் மேலும் அதிகரித்து.
அர்ஜுனின் இரு தோள்களையும் கைவைத்துத் தள்ளி,
“டியூட், உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா? என்ன நக்காலா?” என்று கத்தியபடியே ராம் அர்ஜுனை மீண்டும் மீண்டும் தள்ளினான்.
அப்படி அவன் தள்ளும் பொழுதும் சிரித்தபடியே தலையை இட வலமாக அசைத்துக்கு கொண்டு நண்பனின் சிறுபிள்ளைத்தனத்தை நினைத்து பின் எட்டுகள் வைத்து அசைந்தான் அர்ஜுன்.
ஆறடிக்கும் மேல் இருந்த ராம், தன்னைவிட ஒன்று இரண்டு அங்குலம் குறைவான அர்ஜுனை முழு பலத்டோடு இன்னும் ஒரு முறை தள்ள, அர்ஜுன் அப்படியே அந்த புல் தரையில் விழுந்தான்.
விழுந்தும் சிரிப்பை அர்ஜுன் நிறுத்தவில்லை. அதில் ராமின் கோவம் எல்லையைக் கடக்க
“யூ..” என்று கத்தியபடி அவன் மேல் பாய்ந்து ஓங்கி அவன் முகத்தில் குத்தினான் ராம்.
அதுவறை வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்துக்கொண்டிருந்த அர்ஜுன், ராம் தன் மீது பாயவும், அவனது ஜெர்சி காலரைப் பிடித்து இழுத்து ராமை கீழே தள்ளினான். நொடிப் பொழுதில் அர்ஜுன் ராமின் மீது இருந்து, ராம் அர்ஜுனின் பிடியில் இருந்தான்.
அணியின் மற்ற நபர்கள் எல்லோரும் தூரத்தில் இருந்து இவர்கள் உருண்டு புரள்வதை ‘இவனுங்களுக்கு வேற வேலை இல்ல’ என்பது போல் பார்த்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டனர்.
அர்ஜுன் ராமின் முகத்தில் ஒரு குத்து விட, இம்முறை ராம் அர்ஜுனின் காலரைப் பிடித்து உலுக்கி உருண்டான். அர்ஜுன் சாதுர்யமாக மீண்டும் அவனைக் கீழே உருட்டி ராம் மீது அமர்ந்து கொண்டு கையை ஓங்கும் தருவாயில்
“மச்சான் மச்சான், அப்படியே நிருத்துடா. உடனே நிமிர்ந்து அங்க ஆடியன்ஸ் அரெனால நின்னுட்டு இருக்க அந்த பொண்ண பாருடா!” என்றான் அர்ஜுனின் கையைப் பிடித்து நிறுத்தி.
சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தவனின் ஓங்கிய கை அப்படியே அந்தரத்தில் நின்றது. அர்ஜுன் ஓங்கிய கையை இறக்காமலேயே அந்தப் பெண்ணை புருவங்கள் சுருங்கப் பார்த்தான். அவன் எண்ணத்தில் யோசனை தோன்றியது. ராமின் கழுத்தையும் அர்ஜுன் விடவில்லை. அவன் மீது அமர்ந்தபடியே அர்ஜுன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ராம் அவனது தலையை இன்னும் அண்ணார்ந்து தலைகீழாக அந்தப் பெண்ணை பார்த்தபடி சிரமப்பட்டு பேசினான்.
“கை கை கையில ட்.. ட்.. ட்.. டெலஸ்கோப் வ.. வ.. வ.. வச்சுகிட்டு நிக்கிறா.. ப்.. ப்.. ப்.. பாருடா!” என்றான் ராம் முக்கி முக்கி.
“முண்டம், அது டெலஸ்கோப் இல்லடா, டெலிஃபோட்டோ லென்ஸ் வச்ச கெமரா” என்றான் அர்ஜுன் அவனது உடல் மொழியிலும் பார்வையிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல்.
“ஓ! இ..இ.. இப்ப அ.. அ.. அப்படி ம்.. ம்.. ம் மாத்திட்டாங்களா?” என்றான் ராம்.
ராம் சொன்னதில் மெல்ல அர்ஜுனின் விழிகள் தாழ்ந்தன. இடது புருவத்தை ஏற்றி ராமை முறைத்தான் அர்ஜுன்.
“இ.. இ.. ல்லடா இ.. இ.. இந்தப் பொண்ணு இ.. இப்படி எதுக்குடா நம்மள பாக்கணும்? நம்மள தான்டா பாக்குறா. போன வாரத்துல இருந்து பாத்துட்டு இருக்கேன்டா. நம்ம காலேஜ் கிரவுன்ட்ல ப்ராக்டிஸ் பண்றோம்னா உடனே இவளும் பின்னாடியே வந்தடுறாடா. இ.. இ.. இ.. இன்னும் லாக்கர் ரூம் வ.. வ.. வ.. வரைக்கும் வரதுக்கு முன்னாடி இவள இப்பவே இங்க பிடிச்சு என்னனு வி.. வி வி.. விசாரிக்கணும்டா. ஏதாவது ஸ்பை பண்றாளோ!” என்றான் ராம்.
அர்ஜுன் தனது பிடிகளைத் தளர்த்திவிட்டு ராமின் மேலிருந்து எழுந்தான்.
“ரொம்ப முக்காத, பாத்து குடல் வெளிய வந்துட போகுது. ஆறடிக்கு மேல வளர்ந்தா மட்டும் பத்தாது, கொஞ்சம் மண்டையில மசாலாவும் வேணும். அப்ப தான் சும்மா தேவையில்லாம பொறாமப்படாம கேம் அனாலிசிஸ் பண்ண முடியும். மேல காலி டப்பாவ இருந்தா கண்ட நேரத்துல பாஸ் பண்ண தான் கேட்ப. அதே மாதிரி தேவை இல்லாம இப்படி யோசிக்க தோணும். எந்திரி!” என்று ராமிற்கு கை கொடுத்து எழுப்பிவிட்டவன், இடுப்பில் கைவைத்துக் கொண்டு, தலையை ஏற்றி இறக்கி
“அங்க பாரு அவ கழுத்துல இருக்கற ஐ டி கார்ட் டாக். நம்ம பி எஸ் ஜி ஆர்ட்ஸ் ஆன்ட் சயின்ஸ் காலெஜ் ரெட் டாக். ஏதாவது விஸ் காம் ஸ்டுடென்ட்டா இருக்கும். அசைன்மென்ட்க்கு ஃபோட்டோ எடுக்க வந்துருப்பா. சும்மா கண்டத போட்டு யோசிச்சுக்கிட்டு. முதல்ல இந்த செமெஸ்ட்டர் கிளயர் பண்ற வழிய பாரு, இல்லனா டீம்ல இருந்து உன் பேர தூக்கிடுவாங்க” என்று கூறிவிட்டு திரும்பியவனை ராமின் குரல் தடுத்தது
“ஹெல்லொ கிங் ஆஃப் பி எஸ் ஜி அந்த டெலெஸ்கோப் லென்ஸ் நீ போற இடம் தான் போகுது மேன். நீ சொல்ற மாதிறி அசைன்மென்ட்டாவே இருக்கட்டும், என்ன அது அர்ஜுன் முடியரசன மட்டும் எடுத்து சப்மிட் பண்ற அசைன்மென்ட்டா என்ன? இது வரைக்கும் எத்தன விஸ் காம் கேர்ள்ஸ், கேர்ள்ஸ விடு, ஸ்டுடென்ட்ஸ் இப்படி கேம்பஸ் விட்டு கேம்பஸ் வந்து நின்னு ஃபோட்டோ எடுத்துருக்காங்க, அதுவும் இவ்வளவு பெரிய லென்ஸ் வச்சுகிட்டு?” என்று ராம் மூச்சிறைத்தபடியே பேச, முன்னே நடந்து கொண்டிருந்த அர்ஜுனின் நடை நண்பனின் பேச்சை கேட்கக் கேட்க வேகம் குறைந்தது.
மெல்லத் திரும்பியவனின் முன், தான் கேட்ட கேள்விக்கு தானே பதில் அளிப்பது போல் ராம் காற்றில் தன் வலது கையால் ஒரு பெரிய பூஜ்யத்தை வரைந்து காண்பித்தான். அதாவது அவர்கள் கல்லூரியில் கலைக் கல்லூரியிலிருந்து இதுவரை எந்த காட்சி தகவலியல் (Visual Communication) மாணவர்களும் இந்தப் பக்கம் வந்ததில்லை. மற்ற இடங்களில் அந்த மாணவர்களை கேமராவும் கையுமாகப் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும் இவ்வளவு பெரிய லென்ஸ் வைத்துக்கொண்டு எவரையும் இதுவரை பார்த்தது இல்லை.
யோசனையாகத் திரும்பியவன் கீழ் உதட்டை மடக்கி பற்களால் கடித்தபடி புருவங்கள் மேலேறி ராமைப் பார்த்தான். இரு கைகளையும், இடுப்பின் கீழ் வைத்துப் பார்த்தவனது பார்வை ராமைத் தாண்டிச் சென்றது. அங்கே அவள் நின்றிருந்தாள்.
அர்ஜுனின் பார்வை செல்லும் இடத்தைப் பார்த்தவன்,
“என்ன, டவுட் வருது இல்ல? இப்ப என்ன சொல்ற? மண்டையில மாசாலா இருக்கு இல்லையா?” என்றான் நக்கலாக.
கைகளை இலகுவாக வீசியபடி முன்னே நடந்தவன், ராமைத் தாண்டிச் செல்ல, ராம் திரும்பாமல் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தான்.
“ம்ம்ம் இப்ப பாரு சீன!” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டிருந்த ராமை, அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில், அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்து நாய்க்குட்டியை இழுத்துச் செல்வது போல் தனது வலது கையால் இழுத்துக்கொண்டே முன்னே நடந்தான் அர்ஜுன்.
“டேய் டேய்.. என்னடா பண்ற? நீ தான்டா கேப்டன்! நீ தான் போய் கேட்கணும், அது மட்டும் இல்லாம அவ டெலெஸ்ஸ்கோப் உன்ன தான்டா சுத்தி சுத்தி வருது. விடுடா சாலா!” என்று தனது தாய் மொழி ஹிந்தியில் கத்தினான் கோவத்தில்.
“அது என்னடா, நெர்வஸ் ஆனா மட்டும் ஹிந்தில ‘போல்’துற, என்ன? என்ன மட்டும் கோர்த்துவிட்டுட்டு நீ எஸ்கேப் ஆகிடலாம்னு நினச்சியா? போய் பிரச்சனை பண்றதுனு முடிவு பண்ணியாச்சு, அப்புறம் தனியா போய் மாட்ட நான் என்ன கேனா மூனாவா. ஒழுங்கா உன் பத்பூ வாய, அதான் நார வாய ‘பந்து கர்’ த்திட்டு என்னோட பீச்சே ‘ஆயோ’ வர! இல்லனா நான் இதவிட லோக்கல் ஹிந்தில உன்ன ‘காலி தே’வுறேன் (திட்டுறேன்). வாடா சேட்டு பேசாம. என்ன தான் அவ ப்ளான்னு பார்க்கலாம்!” என்று பேசியபடியே மைதானத்தின் மறுபுறம் இருக்கும் ஆடியன்ஸ் அரேனாவிற்கு சென்றான் அர்ஜுன்.
“அரே சோட் சோட் முஜே!” என்று கத்திய ராமால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.
******************************************************
தூரமாக நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் தன் பக்கம் நெருங்குவது அந்த கேமராவின் ‘viewfinder’ (கேமாரா பின்னான் இருக்கும் சிறு துவாரை) வாயிலாக தென்பட்டது காத்யாயினிக்கு.
அவ்வளவு நேரமாக தான் தூக்கிக் கொண்டிருந்த நீள லென்ஸ் பொருத்திய கேமராவின் பாரத்தை சற்று மெல்ல இறக்கினாள்.
அங்கிருந்து சென்றுவிடலாம் என்று அவளது பைகளை குனிந்து அவசர அவசரமாக அவள் எடுப்பதற்குள், அதைப் பார்த்துவிட்ட அர்ஜுன், அவனது நடையே வேகப்படுத்தினான்.
அவள் அங்கே உள்ள படிகளில் இறங்குவதற்குள் அவள் முன் சுற்றி வந்து நின்றான், கையில் ராமோடு. ராமை அவன் விடுவதாக இல்லை. ஒருவேளை இந்தப் பெண் முறையான அனுமதியோடு தான் இங்கே வந்திருக்கிறாள் என்றாள் கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் இவர்களுக்குத் தான் திட்டு விழும் அவளை சீண்டியதற்கு. ஒருவேளை ராம் சொன்னது போல் அந்தப் பெண் தன்னைத் தான் தொடர்கிறாள் என்றாள், அவளைக் கண்டித்து அனுப்பிவிட வேண்டும். ஏனென்றால் தன்னை மற்றொரு பெண் நெருங்குவதை அவனது காதலி ஷிவானி ஒரு போதும் அனுமதிக்கமாட்டாள். அப்படியோரு உரிமைப் போரட்டம் நடத்திவிடுவாள்.
“டேய் சீக்கிரம் வாடா!” என்று உருண்டு கொண்டிருந்த ராமின் காலரை இன்னும் வேகமாக இழுத்தவனின் நடை ஓட்டமானது. அவளை இவர்கள் நெருங்க நெருங்க அவளது நடையும் ஓட்டமானது.
அவள் மேல் படிகளில் இருக்க, இவர்கள் அப்பொழுதுதான் கீழ் படிக்கு வந்தனர். அவள் மேலே இன்னும் ஏறி பின்னால் இருக்கும் படிக்கட்டுகள் வழியாக பின்பக்கம் இறங்க திட்டமிடுகிறாள் என்று தெரிந்ததும், அர்ஜுன் ராமை விட்டுவிட்டு அவளைப் பின் தொடர்ந்து ஓடினான். அர்ஜுன் தன்னை விடுவித்த நொடி தடுமாறி கீழே விழுந்தான் ராம்.
“டேய் டேய் பன்னாட, இப்படியா விடுவ?” என்று ராம் கத்துவது அர்ஜுனின் காதில் விழுத்தால் தானே. விழும் தூரத்தில் அவன் இருந்தால் தானே. அர்ஜுன் படிகளின் உச்சியில் அவள் முன் நின்றிருந்தான்.
தன் முன் மூச்சிறைக்க நின்றிருந்தவனை நிமிர்ந்து திமிராகப் பார்த்தாள் காத்யாயினி. மனதில் இருக்கும் பதற்றத்தை வெளியே காட்டிக்கொள்ள அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை. இம்மாதிரியான தருணங்களில் பெண்கள் எப்பொழுதும் செய்வது, திமிர் என்ற கவசத்தை அணிவது. அதைக் கச்சிதமான செய்தாள் காத்யாயினி.
“ஏய்! எந்த டிபார்ட்மென்ட் நீ? இது எங்க எஞ்சினியரிங்க் காலேஜ் ஃபூட்பால் கிரவுன்ட் இங்க வந்து ஃபோட்டோ எடுக்கணும்னா டீன் கிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கி இருக்கணும். நீ வாங்கியிருக்கியா?” என்றான் அர்ஜுன் தனது ஆழ்ந்த குரலில் சற்று சத்தமாக. அவனது குரலும் அவன் தோரணையும் அச்சத்தைத் தந்த போதும் அதைக் குரலில் காண்பித்துத் தந்தியடிக்காமல்,
“நான் எதுக்கு உங்க டீன் கிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கணும்? எங்க ஹெச் ஓ டி பெர்மிஷன் கொடுத்திருக்காங்க. நான் ஸ்டுடென்ட் ரிபோர்ட்டர் கார்ட் வச்சுருக்கேன். இங்க கோயமுத்தூர்ல எங்க வேணாலும் நான் ஃபோட்டோ எடுக்கலாம். கோயமுத்தூர்ல எங்க வேணாலும் நான் எடுக்கலாம்ன்ற போது இது நான் படிக்கிற காலேஜோட எஞ்சினியரிங்க் கேம்பஸ். இங்க எடுக்கக் கூடாதா என்ன? ஹ்ம்ம்!”
அவள் சொல்வதைக் கேட்டு அர்ஜுன் சற்று கடுப்பாகித் தான் போனான்.
‘என்ன ரைட் ராயலா பேசுறா? இவள! நேரா விஷயத்துக்கு வருவோம்’
“ஏய்! நீ எங்க வேணாலும் எடுக்கலாம் சரி. அதுக்கு எதுக்கு ஒரு வாரமா என்ன எடுத்துகிட்டு இருக்க?” என்றான் நேரடியாக.
“வாட்? உன்ன எடுத்தேனா? நான்சான்ஸ்!” என்றாள் காத்யாயினி அவன் முகத்திற்கு நேராக. அவளது துவணியில் அர்ஜுனுக்கு தனது கர்வம் சீண்டியது போல் இருக்க,
“பின்ன இல்லையா? இப்படி நீ என் பின்னால சுத்துறது தெரிஞ்சா என் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் உன்ன உண்டு இல்லனு பண்ணிடுவா” என்றான் அர்ஜுன்.
“யாரு அந்த ஷிவானியா? ம்ம்கும்!” என்று காத்யாயினி கூறவும், இம்முறை அர்ஜுனுக்கு உண்மையிலேயே சினம் பொங்கியது.
“உன்ன..” என்று சொன்னவன், “இரு நானே நீ எடுத்த ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் இப்ப என்ன பண்றேன்னு பாரு” என்று அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் அவளது கையில் இருந்த டிஜிட்டல் கேமராவைப் பிடுங்கி அதில் இருந்த புகைப்படங்களைப் பார்க்க, அர்ஜுனின் கண்கள் விரிந்தன! ஆச்சிரியத்திலும், பொறாமையிலும். ஒவ்வோரு படங்களையும் பார்த்தவன் அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க அவள் இமைகள் தாழ்ந்தன.
“அடக் கொடுமையே! இது அவனுக்கு தெரியுமா?” என்றான் அர்ஜுன்.
தலை தாழ்ந்தபடியே இல்லை என்றாள் பெண்.
“ம்ம்ம்” என்றவன் சட்டென்று அவளது கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அடையாள அட்டையை எக்கி எடுத்துப் பார்த்தான்.
“ஏய் என்ன பண்ற?” என்று கத்தியவள் அவன் அடையாள அட்டையை தான் எடுக்கிறான் என்று தெரிந்ததும் அப்படியே அமைதியானாள்.
“காத்யாயினி அபூயா மைனா!” என்று பார்த்தவனின் விழிகள் அவளை எடை போட்டன. “என்ன ‘யா’ அபூயாவா?” என்று அவன் சிரிக்கவும் வெடுக்கென்று அவனிடமிருந்து அவளது அடையாள அட்டையைப் பிடுங்கியவள்,
“என் கேமராவை கொடுங்க அண்ணா!” என்றாள்.
“என்ன்ன்ன்ன்ன்னாது! அண்ணாவா! ஏய் முதல்ல அப்படி கூப்பிடாத! என் இமேஜ் என்ன ஆகுறது. அப்புறம் அந்த வெள்ள பன்னியதான் வளைச்சு வளைச்சு இத்தன நாள் ஃபோட்டோ எடுத்தியா நீயி ஈஈஈ?” என்று அவன் இழுக்க, அப்பொழுது தான் மூச்சுத் திணற ஏறி வந்தான் ராம்.
“என்னடா மச்சி? விசாரிச்சியா? எதுக்கு உன்னையே சுத்துறாளாம்!” என்று ராம் கேட்க காத்யாயினிக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது.
சட்டென்று அர்ஜுன் அவளைப் பார்க்க, காத்யாயினி கண்களால் அவனிடம் மன்றாடினாள் ‘சொல்லிவிடாதே!’ என்பது போல்.
அர்ஜுன் உதட்டின் ஓரம் ஒரு புன்முறுவல் பூக்க அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே ராமிடம்
“எல்லாம் பெர்மிஷனோட தான் மச்சான் எடுக்குறாங்க. நான் செக் பண்ணிட்டேன். இனிமே இங்க நம்ம விளையாடும் போது எல்லாம் வருவாங்க!” என்று கூறியவன் ராமின் கண்கள் காத்யாயினி பக்கம் திரும்பும் போது அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்து, ‘உன் ரகசியம் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது’ என்பது போல் இமைகளை மூடித்திறந்தான்.
காத்யாயினியின் மனம், ‘அப்பாடா’ என்று சமன் அடைய மெல்ல முன்னே வந்து கைகளை நீட்டினாள். அதில் அர்ஜுன் அவளது கேமராவை வைத்தான்.
“சரி மச்சான் நான் கீழ போறேன். ஏதோ சம்பவம் இருக்குனு வந்தேன். புஸ்ஸுனு ஆயிடுச்சு” என்று கூறியபடியே ராம் திரும்பி கீழே நடக்க, ராம் தன்னை மறுமுறை பார்க்கமாட்டானா என்று கண்களில் ஏக்கத்துடன் காத்யாயினியின் பார்வை ராமைப் பின் தொடர்ந்தது.
“ஹெல்லோ இவ்ளோ சீன் எல்லாம் இந்த வடக்கனுக்கு ஒவர் ஆயா. சாரி அபூயா. அது என்ன அபூயா?” என்று அவன் அவள் பக்கத்தில் நிற்க, அவன் புறம் மெல்லத் திரும்பி,
“தாங்க்ஸ் அண்ணா” என்றாள் பெண்.
“ஏய் இன்னொரு தடவ அண்ணா மன்னானு சொன்ன அவ்வளவு தான். கால் மீ அர்ஜுன்!” என்று அவன் மிரட்டவும் அவள் சிரித்துவிட்டு
“சரி, சாரி அர்ஜுன்!” என்றாள்.
“ம்ம் இப்ப சொல்லு எத்தன நாளா இந்த வெட்டி பையன் ராம உன் கேமராவும் உன் கண்ணும் ஃபொலொ பண்ணுது?” என்றான் அர்ஜுன். அவனையும் அறியாமல் ஒரு மெல்லிய பொறாமையிலும் அந்தக் கேள்வி எழுந்தது.
“ம்ம்ம்ம் என்ன சொல்ல!” என்று வாய்விட்டு கூறியபடியே யோசித்தாள் காத்யாயினி அபூயா மைனா!
திட்டம் தீட்டப்படும்..
திட்டம் 1
“இங்க இங்க பாஸ் பண்ணு அர்ஜுன், ஐ அம் ஒபென், இங்க” என்று ராம் அவனது நண்பன் அர்ஜுனிடம் மூச்சிறைக்க ஓடிக்கொண்டே கூவினான்.
காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு தன் புகைச் சுவடுகளை விட்டுச் செல்லும் ‘ஜெட்’ போல வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன் முடியரசன்.
நண்பனின் குரல் கேட்டதும், தன் கால் அசைவுகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அந்த கால்பந்தை அழகாக இரு பாதங்களுக்கு நடுவே வைத்து, ஒற்றைக் கால்கொண்டு சுழற்றியவன், குதித்து அதை எட்டி உதைத்தான். கால்பந்து அவன் அடித்த இலக்கை நோக்கி இலகுவாகப் பறந்து சென்று கச்சிதமாக தரை இறங்கியது.
சுற்றி இருந்த மற்ற அனைவரும் ஓடி வந்து அர்ஜுனை தழுவிக்கொள்ள, ராம் மட்டும் ஒரு அதிருப்தி பாவத்தோடு அவனிடம் ஓடி வந்து,
“குட் டா மச்சான்” என்று அர்ஜுனின் தோளைத தட்டிக்கொடுத்தான்.
எல்லோரும் சிரித்து மகிழ, ராமின் தோரணையை கண்டுகொண்ட அர்ஜுன்
“மச்சான் நில்லுடா. என்ன கோவமா? உன்கிட்ட பாஸ் பண்ணலனு? ம்ம்?”
“ம்ம்ச்ச்ச்.. அதெல்லாம் இல்லடா விடு!”என்று கடந்து செல்ல நினைத்தவனின் வலது தோளைத் தொட்டு இழுத்தான் அர்ஜுன்.
“ப்ரோ ஐ நோ யூ! பாஸ் பண்ணலனு காண்டா? என்ன காண்டா இருந்தாலும் முகத்துக்கு நேரா காண்பிச்சுடு ப்ரொ. இந்த கேர்ள்ஸ் மாதிரி முன்னாடி சிரிச்சுட்டு மனசுக்குள்ள திட்டாத. கமான் ஸ்பிள் இட் அவுட் டியூட்” என்றான் அவனது தோரணையான ஆங்கிலத்தில். இருவரும் பேசத் துவங்கும் முன்பே ‘half-time’ என சொல்லும் விளையாட்டு இடைவேளை வந்துவிட, சுற்றி இருந்த மற்றவர்கள் கலையத் துவங்கியிருந்தனர்.
எல்லோரும் சென்றுவிட, மைதானத்தின் மையத்தை விட்டு வெளியே வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தான் ராம். அவனைப் பின் தொடர்ந்தபடியே தான் அர்ஜுன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அர்ஜுன் கூறியதில் கண்களை இறுக மூடியவன் தனது தயக்கத்தை கைவிட்டு சட்டென்று திரும்பிய ராம்,
“ஆமாம்டா காண்டு தான். அது என்னடா நீ தான் எப்பவும் சென்ட்ர் ஆஃப் அட்டராக்ஷ்னா இருக்கனுமா? ஒரு தடவ நாங்க இருக்க கூடாதா என்ன? நான் தான் சொல்றேன் இல்ல, நான் நின்ன இடத்துல இருந்து பக்கா ஷாட் எனக்கு கிடச்சுருக்கும்! பாஸ் பண்ணா என்ன உன் ‘கிங் ஆஃப் தி காலேஜ்’ கிரீடம் கீழ விழுந்துடுமா என்ன? டூ பேட் மேன்!” என்று பொங்கிவிட்டான் ராம் குல்கர்னி.
ராமின் வெள்ளை முகம் கோவத்தில் சிவப்பேறி இருப்பதைக் கண்டு பக்கென்று வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கத் துவங்கிவிட்டான் அர்ஜுன்.
“டேய் டேய்.. மரமண்ட.. ஹா ஹா நீ இன்னும் அப்படியே தான் டா இருக்க. சின்ன வயசுல பக்கதுல உக்காந்த ரம்யா உனக்கு சாக்லேட் கொடுக்காம எனக்கு கொடுத்துட்டானு காண்டான பாரு. ஹா ஹா! மடையா நீ முன்னால தான பார்த்த உன் சைட்ல பார்த்தியா, உங்கிட்ட பாஸ் பண்ணிருந்தா சைட்ல ஆபோசிட் டீமா ப்ராக்டிஸ் பண்ண துஷ்யந்த் உன் கிட்ட இருந்து பால ட்ரிபில் பண்ணி போயிருப்பான். ஹா ஹா ஹா! மண்ட கஷாயம் காண்டுல பேசுது பாரு” என்று அர்ஜுனின் சிரிப்பு மேலும் மேலும் அதிகரித்து.
அர்ஜுனின் இரு தோள்களையும் கைவைத்துத் தள்ளி,
“டியூட், உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா? என்ன நக்காலா?” என்று கத்தியபடியே ராம் அர்ஜுனை மீண்டும் மீண்டும் தள்ளினான்.
அப்படி அவன் தள்ளும் பொழுதும் சிரித்தபடியே தலையை இட வலமாக அசைத்துக்கு கொண்டு நண்பனின் சிறுபிள்ளைத்தனத்தை நினைத்து பின் எட்டுகள் வைத்து அசைந்தான் அர்ஜுன்.
ஆறடிக்கும் மேல் இருந்த ராம், தன்னைவிட ஒன்று இரண்டு அங்குலம் குறைவான அர்ஜுனை முழு பலத்டோடு இன்னும் ஒரு முறை தள்ள, அர்ஜுன் அப்படியே அந்த புல் தரையில் விழுந்தான்.
விழுந்தும் சிரிப்பை அர்ஜுன் நிறுத்தவில்லை. அதில் ராமின் கோவம் எல்லையைக் கடக்க
“யூ..” என்று கத்தியபடி அவன் மேல் பாய்ந்து ஓங்கி அவன் முகத்தில் குத்தினான் ராம்.
அதுவறை வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்துக்கொண்டிருந்த அர்ஜுன், ராம் தன் மீது பாயவும், அவனது ஜெர்சி காலரைப் பிடித்து இழுத்து ராமை கீழே தள்ளினான். நொடிப் பொழுதில் அர்ஜுன் ராமின் மீது இருந்து, ராம் அர்ஜுனின் பிடியில் இருந்தான்.
அணியின் மற்ற நபர்கள் எல்லோரும் தூரத்தில் இருந்து இவர்கள் உருண்டு புரள்வதை ‘இவனுங்களுக்கு வேற வேலை இல்ல’ என்பது போல் பார்த்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டனர்.
அர்ஜுன் ராமின் முகத்தில் ஒரு குத்து விட, இம்முறை ராம் அர்ஜுனின் காலரைப் பிடித்து உலுக்கி உருண்டான். அர்ஜுன் சாதுர்யமாக மீண்டும் அவனைக் கீழே உருட்டி ராம் மீது அமர்ந்து கொண்டு கையை ஓங்கும் தருவாயில்
“மச்சான் மச்சான், அப்படியே நிருத்துடா. உடனே நிமிர்ந்து அங்க ஆடியன்ஸ் அரெனால நின்னுட்டு இருக்க அந்த பொண்ண பாருடா!” என்றான் அர்ஜுனின் கையைப் பிடித்து நிறுத்தி.
சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தவனின் ஓங்கிய கை அப்படியே அந்தரத்தில் நின்றது. அர்ஜுன் ஓங்கிய கையை இறக்காமலேயே அந்தப் பெண்ணை புருவங்கள் சுருங்கப் பார்த்தான். அவன் எண்ணத்தில் யோசனை தோன்றியது. ராமின் கழுத்தையும் அர்ஜுன் விடவில்லை. அவன் மீது அமர்ந்தபடியே அர்ஜுன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ராம் அவனது தலையை இன்னும் அண்ணார்ந்து தலைகீழாக அந்தப் பெண்ணை பார்த்தபடி சிரமப்பட்டு பேசினான்.
“கை கை கையில ட்.. ட்.. ட்.. டெலஸ்கோப் வ.. வ.. வ.. வச்சுகிட்டு நிக்கிறா.. ப்.. ப்.. ப்.. பாருடா!” என்றான் ராம் முக்கி முக்கி.
“முண்டம், அது டெலஸ்கோப் இல்லடா, டெலிஃபோட்டோ லென்ஸ் வச்ச கெமரா” என்றான் அர்ஜுன் அவனது உடல் மொழியிலும் பார்வையிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல்.
“ஓ! இ..இ.. இப்ப அ.. அ.. அப்படி ம்.. ம்.. ம் மாத்திட்டாங்களா?” என்றான் ராம்.
ராம் சொன்னதில் மெல்ல அர்ஜுனின் விழிகள் தாழ்ந்தன. இடது புருவத்தை ஏற்றி ராமை முறைத்தான் அர்ஜுன்.
“இ.. இ.. ல்லடா இ.. இ.. இந்தப் பொண்ணு இ.. இப்படி எதுக்குடா நம்மள பாக்கணும்? நம்மள தான்டா பாக்குறா. போன வாரத்துல இருந்து பாத்துட்டு இருக்கேன்டா. நம்ம காலேஜ் கிரவுன்ட்ல ப்ராக்டிஸ் பண்றோம்னா உடனே இவளும் பின்னாடியே வந்தடுறாடா. இ.. இ.. இ.. இன்னும் லாக்கர் ரூம் வ.. வ.. வ.. வரைக்கும் வரதுக்கு முன்னாடி இவள இப்பவே இங்க பிடிச்சு என்னனு வி.. வி வி.. விசாரிக்கணும்டா. ஏதாவது ஸ்பை பண்றாளோ!” என்றான் ராம்.
அர்ஜுன் தனது பிடிகளைத் தளர்த்திவிட்டு ராமின் மேலிருந்து எழுந்தான்.
“ரொம்ப முக்காத, பாத்து குடல் வெளிய வந்துட போகுது. ஆறடிக்கு மேல வளர்ந்தா மட்டும் பத்தாது, கொஞ்சம் மண்டையில மசாலாவும் வேணும். அப்ப தான் சும்மா தேவையில்லாம பொறாமப்படாம கேம் அனாலிசிஸ் பண்ண முடியும். மேல காலி டப்பாவ இருந்தா கண்ட நேரத்துல பாஸ் பண்ண தான் கேட்ப. அதே மாதிரி தேவை இல்லாம இப்படி யோசிக்க தோணும். எந்திரி!” என்று ராமிற்கு கை கொடுத்து எழுப்பிவிட்டவன், இடுப்பில் கைவைத்துக் கொண்டு, தலையை ஏற்றி இறக்கி
“அங்க பாரு அவ கழுத்துல இருக்கற ஐ டி கார்ட் டாக். நம்ம பி எஸ் ஜி ஆர்ட்ஸ் ஆன்ட் சயின்ஸ் காலெஜ் ரெட் டாக். ஏதாவது விஸ் காம் ஸ்டுடென்ட்டா இருக்கும். அசைன்மென்ட்க்கு ஃபோட்டோ எடுக்க வந்துருப்பா. சும்மா கண்டத போட்டு யோசிச்சுக்கிட்டு. முதல்ல இந்த செமெஸ்ட்டர் கிளயர் பண்ற வழிய பாரு, இல்லனா டீம்ல இருந்து உன் பேர தூக்கிடுவாங்க” என்று கூறிவிட்டு திரும்பியவனை ராமின் குரல் தடுத்தது
“ஹெல்லொ கிங் ஆஃப் பி எஸ் ஜி அந்த டெலெஸ்கோப் லென்ஸ் நீ போற இடம் தான் போகுது மேன். நீ சொல்ற மாதிறி அசைன்மென்ட்டாவே இருக்கட்டும், என்ன அது அர்ஜுன் முடியரசன மட்டும் எடுத்து சப்மிட் பண்ற அசைன்மென்ட்டா என்ன? இது வரைக்கும் எத்தன விஸ் காம் கேர்ள்ஸ், கேர்ள்ஸ விடு, ஸ்டுடென்ட்ஸ் இப்படி கேம்பஸ் விட்டு கேம்பஸ் வந்து நின்னு ஃபோட்டோ எடுத்துருக்காங்க, அதுவும் இவ்வளவு பெரிய லென்ஸ் வச்சுகிட்டு?” என்று ராம் மூச்சிறைத்தபடியே பேச, முன்னே நடந்து கொண்டிருந்த அர்ஜுனின் நடை நண்பனின் பேச்சை கேட்கக் கேட்க வேகம் குறைந்தது.
மெல்லத் திரும்பியவனின் முன், தான் கேட்ட கேள்விக்கு தானே பதில் அளிப்பது போல் ராம் காற்றில் தன் வலது கையால் ஒரு பெரிய பூஜ்யத்தை வரைந்து காண்பித்தான். அதாவது அவர்கள் கல்லூரியில் கலைக் கல்லூரியிலிருந்து இதுவரை எந்த காட்சி தகவலியல் (Visual Communication) மாணவர்களும் இந்தப் பக்கம் வந்ததில்லை. மற்ற இடங்களில் அந்த மாணவர்களை கேமராவும் கையுமாகப் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும் இவ்வளவு பெரிய லென்ஸ் வைத்துக்கொண்டு எவரையும் இதுவரை பார்த்தது இல்லை.
யோசனையாகத் திரும்பியவன் கீழ் உதட்டை மடக்கி பற்களால் கடித்தபடி புருவங்கள் மேலேறி ராமைப் பார்த்தான். இரு கைகளையும், இடுப்பின் கீழ் வைத்துப் பார்த்தவனது பார்வை ராமைத் தாண்டிச் சென்றது. அங்கே அவள் நின்றிருந்தாள்.
அர்ஜுனின் பார்வை செல்லும் இடத்தைப் பார்த்தவன்,
“என்ன, டவுட் வருது இல்ல? இப்ப என்ன சொல்ற? மண்டையில மாசாலா இருக்கு இல்லையா?” என்றான் நக்கலாக.
கைகளை இலகுவாக வீசியபடி முன்னே நடந்தவன், ராமைத் தாண்டிச் செல்ல, ராம் திரும்பாமல் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தான்.
“ம்ம்ம் இப்ப பாரு சீன!” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டிருந்த ராமை, அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில், அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்து நாய்க்குட்டியை இழுத்துச் செல்வது போல் தனது வலது கையால் இழுத்துக்கொண்டே முன்னே நடந்தான் அர்ஜுன்.
“டேய் டேய்.. என்னடா பண்ற? நீ தான்டா கேப்டன்! நீ தான் போய் கேட்கணும், அது மட்டும் இல்லாம அவ டெலெஸ்ஸ்கோப் உன்ன தான்டா சுத்தி சுத்தி வருது. விடுடா சாலா!” என்று தனது தாய் மொழி ஹிந்தியில் கத்தினான் கோவத்தில்.
“அது என்னடா, நெர்வஸ் ஆனா மட்டும் ஹிந்தில ‘போல்’துற, என்ன? என்ன மட்டும் கோர்த்துவிட்டுட்டு நீ எஸ்கேப் ஆகிடலாம்னு நினச்சியா? போய் பிரச்சனை பண்றதுனு முடிவு பண்ணியாச்சு, அப்புறம் தனியா போய் மாட்ட நான் என்ன கேனா மூனாவா. ஒழுங்கா உன் பத்பூ வாய, அதான் நார வாய ‘பந்து கர்’ த்திட்டு என்னோட பீச்சே ‘ஆயோ’ வர! இல்லனா நான் இதவிட லோக்கல் ஹிந்தில உன்ன ‘காலி தே’வுறேன் (திட்டுறேன்). வாடா சேட்டு பேசாம. என்ன தான் அவ ப்ளான்னு பார்க்கலாம்!” என்று பேசியபடியே மைதானத்தின் மறுபுறம் இருக்கும் ஆடியன்ஸ் அரேனாவிற்கு சென்றான் அர்ஜுன்.
“அரே சோட் சோட் முஜே!” என்று கத்திய ராமால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.
******************************************************
தூரமாக நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் தன் பக்கம் நெருங்குவது அந்த கேமராவின் ‘viewfinder’ (கேமாரா பின்னான் இருக்கும் சிறு துவாரை) வாயிலாக தென்பட்டது காத்யாயினிக்கு.
அவ்வளவு நேரமாக தான் தூக்கிக் கொண்டிருந்த நீள லென்ஸ் பொருத்திய கேமராவின் பாரத்தை சற்று மெல்ல இறக்கினாள்.
அங்கிருந்து சென்றுவிடலாம் என்று அவளது பைகளை குனிந்து அவசர அவசரமாக அவள் எடுப்பதற்குள், அதைப் பார்த்துவிட்ட அர்ஜுன், அவனது நடையே வேகப்படுத்தினான்.
அவள் அங்கே உள்ள படிகளில் இறங்குவதற்குள் அவள் முன் சுற்றி வந்து நின்றான், கையில் ராமோடு. ராமை அவன் விடுவதாக இல்லை. ஒருவேளை இந்தப் பெண் முறையான அனுமதியோடு தான் இங்கே வந்திருக்கிறாள் என்றாள் கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் இவர்களுக்குத் தான் திட்டு விழும் அவளை சீண்டியதற்கு. ஒருவேளை ராம் சொன்னது போல் அந்தப் பெண் தன்னைத் தான் தொடர்கிறாள் என்றாள், அவளைக் கண்டித்து அனுப்பிவிட வேண்டும். ஏனென்றால் தன்னை மற்றொரு பெண் நெருங்குவதை அவனது காதலி ஷிவானி ஒரு போதும் அனுமதிக்கமாட்டாள். அப்படியோரு உரிமைப் போரட்டம் நடத்திவிடுவாள்.
“டேய் சீக்கிரம் வாடா!” என்று உருண்டு கொண்டிருந்த ராமின் காலரை இன்னும் வேகமாக இழுத்தவனின் நடை ஓட்டமானது. அவளை இவர்கள் நெருங்க நெருங்க அவளது நடையும் ஓட்டமானது.
அவள் மேல் படிகளில் இருக்க, இவர்கள் அப்பொழுதுதான் கீழ் படிக்கு வந்தனர். அவள் மேலே இன்னும் ஏறி பின்னால் இருக்கும் படிக்கட்டுகள் வழியாக பின்பக்கம் இறங்க திட்டமிடுகிறாள் என்று தெரிந்ததும், அர்ஜுன் ராமை விட்டுவிட்டு அவளைப் பின் தொடர்ந்து ஓடினான். அர்ஜுன் தன்னை விடுவித்த நொடி தடுமாறி கீழே விழுந்தான் ராம்.
“டேய் டேய் பன்னாட, இப்படியா விடுவ?” என்று ராம் கத்துவது அர்ஜுனின் காதில் விழுத்தால் தானே. விழும் தூரத்தில் அவன் இருந்தால் தானே. அர்ஜுன் படிகளின் உச்சியில் அவள் முன் நின்றிருந்தான்.
தன் முன் மூச்சிறைக்க நின்றிருந்தவனை நிமிர்ந்து திமிராகப் பார்த்தாள் காத்யாயினி. மனதில் இருக்கும் பதற்றத்தை வெளியே காட்டிக்கொள்ள அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை. இம்மாதிரியான தருணங்களில் பெண்கள் எப்பொழுதும் செய்வது, திமிர் என்ற கவசத்தை அணிவது. அதைக் கச்சிதமான செய்தாள் காத்யாயினி.
“ஏய்! எந்த டிபார்ட்மென்ட் நீ? இது எங்க எஞ்சினியரிங்க் காலேஜ் ஃபூட்பால் கிரவுன்ட் இங்க வந்து ஃபோட்டோ எடுக்கணும்னா டீன் கிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கி இருக்கணும். நீ வாங்கியிருக்கியா?” என்றான் அர்ஜுன் தனது ஆழ்ந்த குரலில் சற்று சத்தமாக. அவனது குரலும் அவன் தோரணையும் அச்சத்தைத் தந்த போதும் அதைக் குரலில் காண்பித்துத் தந்தியடிக்காமல்,
“நான் எதுக்கு உங்க டீன் கிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கணும்? எங்க ஹெச் ஓ டி பெர்மிஷன் கொடுத்திருக்காங்க. நான் ஸ்டுடென்ட் ரிபோர்ட்டர் கார்ட் வச்சுருக்கேன். இங்க கோயமுத்தூர்ல எங்க வேணாலும் நான் ஃபோட்டோ எடுக்கலாம். கோயமுத்தூர்ல எங்க வேணாலும் நான் எடுக்கலாம்ன்ற போது இது நான் படிக்கிற காலேஜோட எஞ்சினியரிங்க் கேம்பஸ். இங்க எடுக்கக் கூடாதா என்ன? ஹ்ம்ம்!”
அவள் சொல்வதைக் கேட்டு அர்ஜுன் சற்று கடுப்பாகித் தான் போனான்.
‘என்ன ரைட் ராயலா பேசுறா? இவள! நேரா விஷயத்துக்கு வருவோம்’
“ஏய்! நீ எங்க வேணாலும் எடுக்கலாம் சரி. அதுக்கு எதுக்கு ஒரு வாரமா என்ன எடுத்துகிட்டு இருக்க?” என்றான் நேரடியாக.
“வாட்? உன்ன எடுத்தேனா? நான்சான்ஸ்!” என்றாள் காத்யாயினி அவன் முகத்திற்கு நேராக. அவளது துவணியில் அர்ஜுனுக்கு தனது கர்வம் சீண்டியது போல் இருக்க,
“பின்ன இல்லையா? இப்படி நீ என் பின்னால சுத்துறது தெரிஞ்சா என் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் உன்ன உண்டு இல்லனு பண்ணிடுவா” என்றான் அர்ஜுன்.
“யாரு அந்த ஷிவானியா? ம்ம்கும்!” என்று காத்யாயினி கூறவும், இம்முறை அர்ஜுனுக்கு உண்மையிலேயே சினம் பொங்கியது.
“உன்ன..” என்று சொன்னவன், “இரு நானே நீ எடுத்த ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் இப்ப என்ன பண்றேன்னு பாரு” என்று அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் அவளது கையில் இருந்த டிஜிட்டல் கேமராவைப் பிடுங்கி அதில் இருந்த புகைப்படங்களைப் பார்க்க, அர்ஜுனின் கண்கள் விரிந்தன! ஆச்சிரியத்திலும், பொறாமையிலும். ஒவ்வோரு படங்களையும் பார்த்தவன் அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க அவள் இமைகள் தாழ்ந்தன.
“அடக் கொடுமையே! இது அவனுக்கு தெரியுமா?” என்றான் அர்ஜுன்.
தலை தாழ்ந்தபடியே இல்லை என்றாள் பெண்.
“ம்ம்ம்” என்றவன் சட்டென்று அவளது கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அடையாள அட்டையை எக்கி எடுத்துப் பார்த்தான்.
“ஏய் என்ன பண்ற?” என்று கத்தியவள் அவன் அடையாள அட்டையை தான் எடுக்கிறான் என்று தெரிந்ததும் அப்படியே அமைதியானாள்.
“காத்யாயினி அபூயா மைனா!” என்று பார்த்தவனின் விழிகள் அவளை எடை போட்டன. “என்ன ‘யா’ அபூயாவா?” என்று அவன் சிரிக்கவும் வெடுக்கென்று அவனிடமிருந்து அவளது அடையாள அட்டையைப் பிடுங்கியவள்,
“என் கேமராவை கொடுங்க அண்ணா!” என்றாள்.
“என்ன்ன்ன்ன்ன்னாது! அண்ணாவா! ஏய் முதல்ல அப்படி கூப்பிடாத! என் இமேஜ் என்ன ஆகுறது. அப்புறம் அந்த வெள்ள பன்னியதான் வளைச்சு வளைச்சு இத்தன நாள் ஃபோட்டோ எடுத்தியா நீயி ஈஈஈ?” என்று அவன் இழுக்க, அப்பொழுது தான் மூச்சுத் திணற ஏறி வந்தான் ராம்.
“என்னடா மச்சி? விசாரிச்சியா? எதுக்கு உன்னையே சுத்துறாளாம்!” என்று ராம் கேட்க காத்யாயினிக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது.
சட்டென்று அர்ஜுன் அவளைப் பார்க்க, காத்யாயினி கண்களால் அவனிடம் மன்றாடினாள் ‘சொல்லிவிடாதே!’ என்பது போல்.
அர்ஜுன் உதட்டின் ஓரம் ஒரு புன்முறுவல் பூக்க அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே ராமிடம்
“எல்லாம் பெர்மிஷனோட தான் மச்சான் எடுக்குறாங்க. நான் செக் பண்ணிட்டேன். இனிமே இங்க நம்ம விளையாடும் போது எல்லாம் வருவாங்க!” என்று கூறியவன் ராமின் கண்கள் காத்யாயினி பக்கம் திரும்பும் போது அவளைப் பார்த்து கண்ணடித்து, ‘உன் ரகசியம் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது’ என்பது போல் இமைகளை மூடித்திறந்தான்.
காத்யாயினியின் மனம், ‘அப்பாடா’ என்று சமன் அடைய மெல்ல முன்னே வந்து கைகளை நீட்டினாள். அதில் அர்ஜுன் அவளது கேமராவை வைத்தான்.
“சரி மச்சான் நான் கீழ போறேன். ஏதோ சம்பவம் இருக்குனு வந்தேன். புஸ்ஸுனு ஆயிடுச்சு” என்று கூறியபடியே ராம் திரும்பி கீழே நடக்க, ராம் தன்னை மறுமுறை பார்க்கமாட்டானா என்று கண்களில் ஏக்கத்துடன் காத்யாயினியின் பார்வை ராமைப் பின் தொடர்ந்தது.
“ஹெல்லோ இவ்ளோ சீன் எல்லாம் இந்த வடக்கனுக்கு ஒவர் ஆயா. சாரி அபூயா. அது என்ன அபூயா?” என்று அவன் அவள் பக்கத்தில் நிற்க, அவன் புறம் மெல்லத் திரும்பி,
“தாங்க்ஸ் அண்ணா” என்றாள் பெண்.
“ஏய் இன்னொரு தடவ அண்ணா மன்னானு சொன்ன அவ்வளவு தான். கால் மீ அர்ஜுன்!” என்று அவன் மிரட்டவும் அவள் சிரித்துவிட்டு
“சரி, சாரி அர்ஜுன்!” என்றாள்.
“ம்ம் இப்ப சொல்லு எத்தன நாளா இந்த வெட்டி பையன் ராம உன் கேமராவும் உன் கண்ணும் ஃபொலொ பண்ணுது?” என்றான் அர்ஜுன். அவனையும் அறியாமல் ஒரு மெல்லிய பொறாமையிலும் அந்தக் கேள்வி எழுந்தது.
“ம்ம்ம்ம் என்ன சொல்ல!” என்று வாய்விட்டு கூறியபடியே யோசித்தாள் காத்யாயினி அபூயா மைனா!
திட்டம் தீட்டப்படும்..
Last edited: