இந்த தளத்தில் எழுத விருப்பம் உள்ள எழுத்தாளர்கள் Jananinaveen.novels@gmail.com அல்லது jananinaveen@saaralnovels.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளவும்

டீஸர்

Status
Not open for further replies.

Aganya Novels

Moderator
டீசர்:

அறையே இருளில் முழ்கி கிடக்க, கட்டிலில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள் அவன் மனையாள். “என்னாச்சு இவளுக்கு” என்று புருவம் சுருக்கியபடி அறையில் விளக்குகளை ஒளிரவிட்டான்.

அறையின் விளக்குகள் யாவும் ஒளிரவும் தன்னவன் வருகையை உணர்ந்து தலையை மட்டும் நிமிர்த்தியவள், “இன்னைக்கு சீக்கரம் வந்துடீங்க” என்று கேட்க,

வலியில் சுருங்கிய மனையாளின் முகத்தை அவதாணித்தபடி அவளை நெருங்கியவன் இளம்பிறை முகம் தனில் படிந்திருந்த கார்குழலை ஒதுக்கியபடி, “டேட் ஆஹ்” என்று மனதினுள் தோன்றிய ஏமாற்றத்தை மறைத்து கொண்ட வினவ .

“ஆம்” என்று தலையசைத்தவளின் கண்கள் அவன் அக்கரையில் கலங்கின, இத்தனை நேரம் தனிமையில் தவித்தவளுக்கு அவன் அருகாமை ஆறுதலாய் இருந்தது.

“ஷ்ஷு எதுக்கு இப்போ இந்த அழுக” என்றபடி அவளை இரு கைகளில் ஏந்தியவன் பால்கனி ஊஞ்சலில் அவளை அமர வைத்து தானும் அருகில் அமர்ந்தான்.

“கொஞ்சம் நேரம் இப்படி காத்துல உட்கார்ந்து இருக்கலாம்… ஏதாச்சு பேசு, மைண்ட் டிஸ்ட்ராக்ட் ஆனா வலி தெரியாது” என்றுரைத்தவனின் ஒரு கரம் அவள் வயிற்றை மென்மையாக வருடிவிட, மற்றொரு கரமோ அவள் கரத்தோட பிணைந்திருந்தது.

தன்னவனிடம் முந்தினம் நடந்ததை சொல்லும் ஆவலில் வலியை மறந்து அவள் பேசிகொண்டிருக்க, அவளவனின் நினைவோ வேறு எங்கோ இருந்தது.

சிறிது நேரம் அவனிடம் எந்தச் சத்தமும் இல்லாது போகவே “நான் பண்ணது கரெக்ட் தான தேவ்” என்றாள் அவன் விழிகளை சந்தித்து.

“எ…என்ன கேட்ட” என்று ஏதோ தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல் அவள் முகம் பார்க்க, “அப்போ நீங்க இவ்ளோ நேரம் நா பேசுனதை கேட்கவே இல்லையா” என்றவளின் குரல் இறங்கி ஒலித்தது.

“இல்ல அப்படியில்ல, நானும் நதியும் இதே மாதிரி உட்கார்ந்து பேசுவோம் அதைப் பத்தி….” என்று மேலே ஏதோ கூற வந்தவன் அவள் முகத்தைப் பார்த்துப் பேச்சை நிறுத்தினான்.

அழுகையுடன் எழுந்து உள்ளே சென்றவளின் மணிக்கட்டை பற்றி தடுத்து நிறுத்தியவன், “அகல்யா ஐ யம் சாரி, நான் வேணும்னே பண்ணல…” என்று விளக்க முயல, அவனை பேச விடாது இடைமறித்தவளோ,

“எனக்கு புரியுது தேவ் நீங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாற முயற்சி பண்றீங்கனு, நானும் நீங்க ஒரேடியா நதியை மறக்கணும்னு எதிர்பாக்கல, ஆனா இந்த மாதிரி நமக்கான நேரத்துலையாச்சு அவங்கள பத்தி பேசாம இருக்கலாம்ல…அப்போ இதுக்கு அர்த்தம் நான் இன்னும் உங்க மனசுல உங்க மனைவியா பதியலனு தான? அப்போ நீங்க என்கிட்ட பொய் சொன்…” என்றவளின் மீதி வார்த்தைகள் அவன் இதழுக்குள் முடிந்தன.

அவன் தந்த காயத்திற்கு அவன் இதழ் முத்தமே மருந்தாய் அமைய, அவனுள் அடங்கினாள்.

ஆனால் முத்தமிட்டவன் மட்டுமே அறிவான் அவளுக்கு ஆறுதலிக்க முத்தமிட்டானா இல்லை தனது இந்த மாற்றத்திற்கான காரணத்தை அகல்யா அறிந்தாள் தன்னை விலகிவிடுவாளோ என்ற பயத்தில் அவளிடமே ஆறுதல் தேடி சரண் புகுந்தானா என்பதை.
 
Status
Not open for further replies.
Top